Texto digital

Texto digital de Pastora Alfea (segunda parte)

Metadatos de la obra

Atribución tradicional
Simão Machado
Atribución estilometría
Simão Machado Segura
Género
Comedia
Procedencia
El texto procede de la transcripción automática de un impreso.

Aviso

Puede incluir errores u omisiones. Si dispones de una edición mejor, te agradecemos que contactes con nosotros para incorporar actualizaciones.

Licencia

Este contenido se ofrece bajo la licencia Creative Commons CC BY-NC 4.0. Reutilización permitida con cita; usos comerciales no permitidos.

Licencia Creative Commons CC BY-NC 4.0

Cita sugerida

Cuéllar, Álvaro y Germán Vega García-Luengos. Texto digital de Pastora Alfea (segunda parte). BICUVE, 2026. URL: https://etso.es/bicuve/pastora-alfea-segunda-parte.

Logo BICUVE

PASTORA ALFEA (SEGUNDA PARTE)

y quiere a quien me huy e me olvide a mí por quien me o ella que mi vida, Que siendo de esta suerte No es vi da si no muerte, udiéndome ganar ser yo perdida, viere, mirad si es jus ta mi quererla, Siendom i mal cruel, ors istentarlo a el sustente a ella. a, vida, si no muerte, omo es posible que mi mal no muera, Que cada vez más vivo, siento, y veo, lfin mi vida es, vida más de suerte, que mil veces mejor morir me fuera, ve poseer tal vida cual poseo, M i vida a lo que creo, Solo de vida alcanza La dudosa esperanza. De conseguir el fin de mi deseo, Mas hay triste que a do hallar espero, en algún medio, De Allí más de remedio desespero. irté, aprisión crey ráS ilvio apartarla de su pecho, a Ya veis cuanto al contrario me avino, De su olvido saqué otra nueva arte, También de ella hasta aquí ningún provecho, Que fueron las dos fuentes de Merlino, Ya más a ellas vino, Ya más gustó ninguna, Que quiere mi fortuna, Darme solo desgustos de contino, Ahora en verde lauro convertida, Que no irse de aquí, lque lleva tras si mi alma, y vida. donde, la de mi pastor, y no Decir que no se adonde es debaneo, Cuando mi alma, y vida va con él, Hy ado lo hallaré quien me lo esconde, Que miro a todas partes no lo veo, Mas todo triste con la ausencia de el, Oh ventura cruel, le do No seas mi enemiga, Baste cuan enemigo mío es él, Mas hay loca de mí que es lo que digo, Que bien hallar espero, Hallando al crudo, y fiero mi enemigo. are des uerté que mi arte Mas Haga junto a la mésela del engaño, y Lo que ella por si sola no ha podido, Sabiendo a lo ques ido, y a que parte, Haciendo que se duela de mi daño, de elía el amor ponga en olvido, resta sabeo el oído, mi humilde ruego, ara matar el fuego, ve n este triste pecho está encendido, or la cara sobrina, y dulce esposa A quien más que a ti quieres, de la abundante Seres hija hermosa, e lechura, que tanto que a mi brazo lo cingiere, Paresca Celia ser al que me vea; Y sin mudar mi gesto, ni figura, Todo el pastor que en mi ojos pusiere, Que sea Celia, yo sin duda crea, cuando Celia sea En su forma primera, De la misma manera, Celia no ser si no Alfea, Crean De suerte que quien viere a mí o a ella Como lo digo aquí, A ella vea en mí, y a mí en ella. mban las cabernas infernales, P Proserpina, y Plutón no están seguros, Servero tristrísimos aullidos, No te enviará un cendal, mas mul cendales, Por no oír la voz de tus gemidos, Tan espantable, y fiera a sus oídos, y Con ruegos comedidos, Se lo pedí primero, mas quiero, Que quieres más. Que a eses serros altos, y tendidos, diosa Agricultora, l carrod Me traigas porque en el Quiero buscar aquel que mi alman adora e hiriendo ga arm Yva las dos serpientes, cuyo vuelo Aboreas a Austro noto aquillo excede Que por la región acría entiendo Descubrir cuanto encubre el largo cielo, en Silvio encubrir puede, Antes que al verde laurel Llegue el hambriento ganado Le quiero hacer el cercado, No más por la que está en él, Que por quien me lo ha rogado Querido Arsenio ado vais, Si el hado me concede, soy dichosa, Hallart Creyendo ser su esposa Por más que mi fortuna, trueza, y ruede Gustará de estas aguas a mi ruego, ve son de amor, y olvido, Veis el hielo encendido, y muerto el fuego. al arte pueda Es querido pastor lo que me falta, Para no me faltar cosa ninguna, Y fío quel amor me lo conceda, ve quien nunca en servirte tuvo falta. usto que le falte en cosa alguna, Arsenio es sin ninguna Duda el que allí viene, Mientras que se detiene, viero la prueba hacer de mi fortuna, Senir este cendal al brazo quiero, se engaña veré! sale mi marana como espero, Es posible lo que veo, O engáñame el deseo, Celía soy de que dudáis, De que tanto bien no creo. Quien os vio como os vi aer Es posible que esto crea, No creéis que Celia sea, Es dudoso de creer, Lo que mucho se desea, Que os veo mi hermana aquí Vuestros ojos lo dirán, Ellos me dicen que sí, Mas en pensar como os vi, Pienso que burlando están. Alfea me transformón, En laurel, porque cubierta De su corteza creyo, Que de Silvio como muerta Olvidada fuese yo, Pero viendo que partía A remedear mi daño, Hizo en si un hecho extraño, El cual creyo que no haría, Sin méscla de algúm engaño. Fue quel encanto deshizo, En que en mi ser vuelta fui, Y ella con otros que hizo, Del laurel dado salí; Así trasformarse quizo, Eso que ha hecho, y desescho La maga no me asegura, También yo hermano sospecho Que alguna cosa procura Contraria de mi provecho. Si esto hermana acaeciera Sin se haber Silvio perdido, Dichoso suceso fuera. A qué parte hermano es ido, Queréis le seguir. . quisiera, No lo consiento. es en vano Que en ello no menos gano. Delo que es vida, y sosiego, Y queréis os partir luego, Ansí me conviene hermano. Por remedear vuestro daño. A Cantabría Silvio fue, Mirad su amor si es extraño, Mi fe me da el desengaño, De la verdad, su fe, Ruego os si en este comedio Antes de yo le hallar volviere, Hagáis que mi vuelta espere, Y que no dé al árbol remedio, Si a los dos remediar quiere. Que como os he dicho Alfea En él está convertida, Y porque mejor le crea, Voy antes de mi partida, Ver su hermana Dorotea, Adiós hermano os quedad Pues queréis id nora buena, De bienes volváis tan llena, Cuanto vuestra soledad, Me los hace quedar de pena. La tela que tengo ordido, Se me va muy bien tejendo, Para salir cual pretendo, El favor amor te pido, Que ves questoy mereciendo, Si hubiera hecho el cercado, El tronco que cerca Alfea, Cómo me hallará burlado Plega a Dios que aún lo vea Destruido del ganado, Quiero quebrar de la rama, Y aún por le hacer daño, Encenderla en viva llama, Sangre brota caso extraño. Ay cruel. . cruel me llama, Porque me eres tan cruel, Porque tú eres inhumana, Mira bien, que no al laurel Maltratas, sino a tu hermana, Que está convertida nel, Ya que eres mi hermana quiero Coronarme de tus ramas, Porque mi sangre derramas. Di hermano crudo, y fiero, A mi hermano me llamas. Cuando Alfea ha de acabar Tus enredos, y marañas, Celía soy, a Celia dañas, Si piensas de me engañar, Puedes pensar que te engañas, Que tan poco Arsenio sientes Ver cual ves tu hermana cara, Que mal tratarla consientes, No ves que tú misma cara Me está diciendo que mientes. Adiós hermano cruel, Que ya me cubre la corteza, No máltrates mi laurel, Pues quiebras quebrando a él La ley de naturaleza. Por Dios si no respetara, Que los enredos que tramas, Nacen de amor, y sus llamas, Que sin que una quedara, Quebrara todas tus ramas, Mas como nacen de amor, Cuyas le yes guardo, y sigo, Mal podré acabar comigo, No me doler tu dolor, Con ser cual soy tu enemigo. Albrizas Arsenio espero, Que Celia tua irmana vi, Ya yo la he visto primero, Ver esa alegría en ti, Sao has que en estimo, quero. Que enveja me fica de ella, Cómo. . vay buscar aquelle Que lo se sabe achar nella, Dichoso él. . se ohe elle, Nammenos ditosa he ella, Ay de quemo amor obriga, A seguir sen enemigo, Dices eso por mí. . digo, Con razón, que mi enemiga Es la pastora que sigo. Huntempo fugir te vi, De esa a que siges, a mí, Seguir, que oje por ti peno, Tiempo bueno, tiempo bueno, Mal me aproveché de ti, Ves como so conten daño Se alegra Camilla. . veo Nam sigas pois tal engaño, El mayor bien que poseo, Es no estar eso en mi mano, Hay mi enemiga bella, Nano te vas. . porque concluya Dos males me hacen que huya De aquí uno ausencia de ella El otro presencia tuya. Quenver o que vejo crera, Cuando cruel me dicias, Que se acabasem teus días, Se evas mininas namiera. Dos olos conque me vias, Cuando de mí se queijaba, Camándome crua, fera, E en zombando o excutaba, Quen de siso me disera, Que de mí misma zombaba. Pues naturaleza os quizo Zagala hacer de tal modo, Que en vos cifró, y rehizo, No una parte más en todo De cuanto perfecto hizo. No amengue vuestra crueldad Tan sobrada perfeción, Que la aspereza, y beldad, Tan contrarias colas son, Como luz, y escuridad, Onorio queres deijarme, Que os deje enduracida, Nam cansaras de cansarme, Ni yo de pidiros vida, Ni vos cruel de matarme. Decidme almenos por Dios Ado el alma me pusistes, Sei en onde ella se pos Después que os miré, y me vistes, Ni la hallo en mí, ni en vos, Vives senter alma. . sí, Vives contra natureza, Así es que des que os vi, El ser natural perdí, Digo en ver vuestra belleza. Todo, y del todo me di A vos, . a mí para que, No sé a vos me entregue, Vos daréis cuenta de mí, Yo la daré de mi fe, Inda nese engaño insistes, Nega soy vuestro. Do nego, Si es ansi decidme luego Cuyo soy, y a quien me distes, Que yo pera verme estoy ciego la que nan queres pastor Cansar de me perseguir, Quero cansar de te ouuir, Que no sientes mi dolor, Nanmo deija o mev sintir. Oh sordo áspide a las quejas De quien de ellas solo vive, Porque ansí tu vista alejas, Del que mil muertes recibe, Cuando sin ella le dejas, En el triste desposorio, De mi cormana te vi, Triste a ella, tristo a mí, Que solo el nombre de Onoria Me quedo de lo que fui, Llamarle triste no huyo, De que es loco desvarío, Aunque nombre propio suyo Que se en el perdí ser mío, En el gané quedar tuyo, Folgo Onorio de te ver, Efolgara de nam verte, Tam aleo de pracer, Eso solo podrá ser, Cuando quisiere mi muerte, Tao ponco a morte te afronta, Como la que quiero, y sigo, Por iso pastor en digo, Que te podem pedir conta. Da ponca que tens contigo Bemlei donde ven ten daño, E sólgara de saber Que ganhas ente perder, Mas en ser perdido gano. Que ganara en no lo ser, Andas triste, descontente Da vida desesperado, E julgaste por ganhado, Pues no lo soy. . bemse sente No como anda o tengado, Vejo que tuas ovelbas, Andambramando por ti, E tu tapasle has orelhas, Una sorda para mí, Me hace sordo para ellas, Iso he bem. , que el alma toca De todos más excelente, Dicemo enque. O, estas loca, Piensas que podrá la boca Decir lo que el alma siente. Arsenio, porque me tratas Con tal rigor, inclemencia, Pastora, porque no catas, Que es mi muerte tu presencia, Que ansí con ella me matas, Onorio fícate envora, Dios vaya en tu companhía, Vengas con Dios mi pastora, Cruel enemiga mía, Vas te porque yo vengo ahora Espera oye mis quejas, Pastor nampegues dé mí, Arsenio. . quita de ahí, Pastora, porque me dejas, Por el que te deja a ti, Que estás de amor tan desnuda; Que ya de mí no se te acuerda, Se fui douda son sesuda, Mas de loca que de cuerda, Es natural el ser cruda, En el desposorio triste De Celia el alma te di, Quéjate Onorio de ti, Pois de este a tua a quen viste, Que nao tinha a sua ensí, Tú es, dice o que juravas, Que máis que a ti me querías, Calla que bien entendías, Según que de ello burlabas, Que eran todo niñerías, Di Camilla que se hizo, Lo que solías decir, Namtin has taon ponco silo, Que nao vises que era riso, Pois te rías de me quvir, No te vayas. . déjame hora Arsenio. . quieres matarme Dorotea. . valte envora Camilla. . queres soltarme Espera ingrata pastora, orque huyes. . por nano verte Mas porque en no verte muero Huyes por darme la muerte, Esa que nano queres quero, Antes pastor que quererte. Arsenio aonde te vas, Ado me lleva el deseo, Porque men mal nao verás, Porque nel mío ya veo, Cuanto ver puedo en los más, Porque huyes, di enemiga. De quien por hallarte a ti, Deja de buscar a sí, Porque quer o amor que siga Quemves que foje de mí. Pues cruel de mí te alejas, Y ni a tus oídos toca, La triste voz de mis quejas, Muestren mis ojos, y boca, Lo que en tu ausencia me dejas Salgan por ella del pecho Sospiros tristes, y ardientes, De ellos dos caudales fuentes, Que cuanto es mi mal estrecho Sean largas sus corrientes, Llorad, llorad ojos tristes, Sin ningún término o medio, Pagad pues la deuda hecistes, Y sed parte nel remedio, Pues nel daño parte fuistes, Y porque llotar no os pene, Ni aflojéis la corriente Que del corazón os viene, Quiero sevarle en la fuente, Que de la agua parte tiene, Porque mis ojos le sobren, Lágrimas, quiero que aquellas. Que tenéis suyas se dobren, No porque le falten ellas, Mas es razón que le sobren, Qués esto Onorio ado estas, Como ado estoy, estoy en mí. Míralo bien que hasta aquí, Buscabaste por demás, Se te buscabas en ti, En mí estoy, en mí he hallado Vive de ti recatado, Que en ti luego te has perdido Pues ves que de hanerio sido Lo anda tanto tu ganado, Ve aponer cobro en él, Si haré que ansí es muy justo No te descuides más de él, No por cierto, que mi gusto Será solo gusto de él. la que nosamo se soy, E me leijono cuidado De mayoral do seugado, As de sentir que me doé, Verte andar tamremanchado, Nanha de haber máis aquella, Que ello vem, que ello vay O rabo de Madanela, Pedea era má a sen pay, Se queres casar comella, Perquella he inha afilhada, E nomey gosto que ande Per tua causa defamada, Nunca Deos queira, memmande Que ella per mi perca nada. Que en apidira muito ha A stu pay se matrevera, Tolo, seviso soubera, Quisaes fora tuaja, Fólgara en se ella quisera; De venir apresurado, Y corriendo juro a dies, Que ya se me turban los pies, Dos al diablo el ganado, Pues que tan reñidor es, Que vay bonito. . que va El ganado en la ribera, En riñas se queda allá, Tembos rins velos quisera, Cubertos de sebo ja, Digo que queda en pelea, E que mihe deú la polea, Vos vedes os desbarates, Ogado da poleates, A cuental dóndice crea, Vuestro mayoral carnero. Con el mío aremetio, Tal toperasío le dio, Que juro a mí del primero, Por el suelo lo tendíó. Los demás como esto vieron A topetar se pusieron, Quiseles yo despartir, Oh Dios no os se decir, Que de topetasíos me disron, Veis me nel suelo tendido, Veisme no bien llevantado, Veisme otra ves rebolsado, A no ser muerto o herido, Me tengo por bien librado, Eisme entendido. . hen a mano Eu andei ja por Castella, Esei que se chama nella A estalajem monjano, E tambemioja a panerla, Santo Antón tiembla la tierra, Hay many estouramos ares, Esburga eis vay pola serra A serpe dos escolares, Que nos Algarues se encerra Es cosa mala. . estrotega, Namte don en por seguro, Tancharle ey hum esconjuro, Bus me le se te lóbrega, Val jeitarte no monturo, Callad no acierte a oír. í , Parad serpientes que quiero Dende este alto descobrir, Para más dolor sentir, Los campos que riega el Duero Se me a vista nao engaña, Entre has bichocas sentada. Vay tu ama a castrijana, Ella es, hay desdichada, No vay ella de boa gana, Alegres me parecistes Campos, cuando en vos veya Al que pizaros solía, Ya me parecéis muy tristes. Pues estáis sin su companhía. Quero me aquí esconder, Se falar nomil he respondas, Calte tolo que he moler, inda que te namescondas, Qué mal nos pode sacer. Doy al diaño la fiesta, Encantramento he perigo, Perigo se entrar contigo, Facer suir pela testa, Mal, depresado que odigo. Ora esta Alfea parderlas Fezse mouracia encantada, Qué fara, , que, casi nada, Farte ha volir coas orelhas, Y comer paja, y cebada, Campos, quedaos adiós, Que no sé cuando os veré, Mas que sois dichosos sé En se apartar hoy de vos, Quien nunca dichosa fue. Porque veáis si lo soy, Quiero qué sepáis de mí, Que en la Vandalía nací, Buscarme a Cantabría voy, Y en vos Duero me perdí, Que digo estoy de mi fuera, Si de alguno he sido oída. Marto estoy ya conocida, Y aún por Celia fingida. Veis discubierto mi engaño, Hay many cuanto gatiman ho Que ella faz. Gil: ves sala ahora Pella arte de encantadora, Cos carochos do gadanho, n Santo Antón sea comigo, Aquí he todo o perigo, Face o sinal da Cruz bem, Que se os dos gadanhos vem, Nomagadan hem contigo, Bufa cuden que os lóbrego, Lóbregas ay que din Rey, Jeitalhe humenta renego, Ah bose nomgeitarey, Porque nom esté mal comego, Todos los que me han oído, Sabeo amigo hace aquí Que enqueriendo hablar de mí Pierdan cantando el sentido, Sin que lo sientan de sí. Adiós campos os quedad, Adiós, adiós claro Duero, Sierpes con vuelo ligero, A Cantabría me llevad, Ado hallar mi Silvio espero. , Como a deijao os escolares. Asopra aquellas iram Ao safío, ao Japam, Voando así pellos ares, Semponsarem pe no cham. Gil Cabazo este he ocudado, Nenvos, nom Tome cogado Esta he vosa obrigazano, Isto he oque mev armao Vos deijon encomendado, V Nam sabéis o que cavay, Vosa alma ficará torta, Como que vay. . ay, ay, ay Melhor Ihe fora ser morta, Declarainos acabay. La bempor cima da serra Hía, sabéis como hía, Ese descanso menterra. Todos vamos a la guerra, Que se faz em Barbería, Gil Cabazo estoy pasmada De vos ounir. . E a coitada, Qué dicéis nom habéis do de ella, Quví, veréis aquella, Onde triste vay encantada. Esta he a pura verdade, Semcantiga de terreiro, La suzo sobre o onteiro, Hía, que era hua pialdrade. Ay pello ten amor primeiro, Envoluésete o miolo, Dige Tome. . yo me río De oir tan gran desvarío, Que he o que diseste tolo, Tudo semfaltar humfio. Benito que consa he esta, Yo la diré de bomgrado, Por éncima aquel collado, Yva con gran tempestade. Arahao, arahao mi ganado, No entréis en el vedado, Digo que atonito eston De ouvir Benito, Tome. E en de vos. . de mí porque Canteí en. . ve se cantón, Eu canteí. . si ha bose, Querem me facer vidente, Que nan eston dentro enmí, Pay cantastes. . canteí. . S Digo que sa merce mente, Que no miente. . andar dahí Inté a silha que sabio Benda meta de este sombo, Zomba de mí, tal se vio Ah bose pay que nam zombo, Mal saes a quémte pario. Que descuido por vos deb, Compadre que o vesogado Anda peri derramadado, Daquillo quísera en, Que vos teneres cudado. Todo oje eston dicendo, Oh que me aqueceo, estano De mi jujetos facendo, Jujetos nam, namfaram; la son velho bemme entendo, Que ves aqueceo compadre Vindo de jelrarogado, , Tome. Torhe verdade, Vi vir bempella ametade. Prezo lévame namorado, Por aquel castillo malo, Folgo de vos ver contente, Entendeisme. . bemeston, Na cantiga. . fará crente, Ahora que namcantón, Canter. . mui chapada mete. Zombáis. . cantarbos ouví, Prezo levanoo namorado, Eston en bemabiado, Feite he se iso he así, Sabeí que sejo encantado, Alfea sez esta festa, Coa vicha que traz consigo, Cómo. . en cotro perigo De ser transformado embesta. Enbesta, espiga rodrigo, Estáis envos. . se o estón, Muy cedo o nom estarel, Hy inha may que farey, Pay. . la ten pay se fumón Que vio. . en volo diréy, Vio o que otro nunca veja, Tammá consa vio. s sobeja De ser má, vio polla serra Se me a mermolía nomerta. Ay que he aquillo que albeja Chora, chora Caterina, Pois tano cáchopa, minina, Ficas esparrago no monte, Nam havera quemme conte, Que soy isto. . inha mofina Canteí en tambem. . también Ambos estáis encantados, Eis de ser nontros tornados. Se nom rezardes muy bem, E chorardes vosos peccados. Él de ser otro, iso amarga, Quuela senhora aquesta, Nam me trasmude hora embesta Qué nam poso levar carga, Qué pece per huma aresta, Oh homem que oje primeiro Vistes, per dirá era torro. A preposto lo trejociro, Falastes com algúm morto, Algúm brujo o ferticerto. Devos algua morde dela, Per dita algumcamraivento, , cuanto dicéis tudo he vento Porque vejo esta aquella, Facer momos máis de cento, Compadre nam elmorezáis, Que inda que toméis canserra, En vos buscarel maneira, Comque sejáis sam por máis, Co encantamento nomqueira, Pay encostaivos en mim, Aay silba que von no fin, Eite de faltar muy cedo, Ora anday nomhajas mado, Que o que digo seja asím, De toda a Cantabría serra, Corrida a mor parte tenho, Sempoder en valle, ou serra, Descobrironde se encerra, A espinje que buscar venho, Mil pastores cada hora, Acho pastando seugado. Mas de nenhúmate hora, Nano crueis, más piadosas, Seréis se a morte me dais, Se fazo o que a espinje manda Tenho por perdida a vida, Seo nao fazo máis perdida, Eston como a Nao que anda De dous ventos combatida. Se por fogo o tronco quero, Oh amor me está tolendo, E dontra parte dicendo Se otro remedio nao espero, Que he o que eston facendo. Celia no tronco escondida, Nao he mor mal o que sente, Do que he perder a vida, Eu de sua vista ausente, Nano tenho a minha perdida. Que espero enque me detenho Se ofogo nao for aquelle Que diz a esfinje que tenho Máis, que sacrificar nelle, Esta vida que sostenho. Buscando a mí misma voy Pues que de mí me perdí, De humextremo en otro doy, Que ni se buscarme a mí, a, Ni puedo hallarme a do estoy. Subo esta cantabría serra, Bajo este cantabrio valle Y en cuanto uno y otro encierra No hallo parte ado halle Quién me apartó de mi tierra. Pasos que tam paso a paso d P Me ischegando o damorte, Alargay da vida o paso, Pois me nano da minha sorte Os males tano por compaso. Eja que minha ventura Tanto nelles persevera, Nesta serra áspera dura, Sabel buscar hua fera, Que en si me dé sepultura. Que voz a mi oído sueña, Ay si es la de mi pastor, Se o amor fora amor, Penaralhe minha pena, Docralhe minha dor. Mas he humtirano Rey, Que justiza nao mantem, Sua paga he mal por bem, Comquenmáis guarda sua ley, Com ese menos ley tem. Palcual es, si no me engaño, Por mi causa desterrado, Según comigo maraño, Sin offender mi cuidado, Pienso remedear su daño. Ao lugar onde se viste Oh valle de sombra negra, Onde sua tristeza asiste, Quero dicer, porque o triste So contristeza se alegra. Mas como alegría quero, Se aminha na morte vejo, Emen mal he tano sobejo, Que até amorte enque espero Me foje porque a decejo. Mas quementriste desterro, Seuremedio a morte entrega, Que ijarse da morte he erro, Podendo o quella lhe nega Aceitardo agudo ferro, Que espero, agudo punhal. Corazam de que te encolhes, O que ha jatanto que escolles, Por remedio de men mal, Iso ahora me tolhes. Namves que eston desterrado Da vista de Alfea ausente, E que vejo claramente, Que estando de ella apartado, la namposo ser contente, Qués que arrecee morrer, Como se sey que na vida Contente namposo ser, E de Alfea me querer Tenho a esperanza perdida. Corazam poem cobro entí, E minha morte consente, Pois ves que depóis que a vi, Semsaber parte de mí, Ando perdido entre a gente. E pois ves men mal esquivo Ter so namorte guarida Venha com mortal ferida, Que vivendo como vivo, Nemmorro, nemtenho vida, Desesperado Paseval, No hagas tal desconcierto, Quem me pegado punhal, Sendo a morte o máis certo Remedio, que temmen mal. Folgo Celia de te ver Neste paso duro, & forte, So porque posas saber, Minha desestrada morte, Quem de ella a causa quis ser, De Alfeate el de pedir, Que boas novas me des, Pera a morte namsentir, Que ate nella como ves Folgarey de tas quvir, Alfea dejé de suerte, Al tiempo de mi partida, Que en ti solo está su vida, Ve ahora si con tu muerte Queda agraviada o servida. Díceme cual fica Alfea, Así tenhas alegría, Soy contenta aunque sea Dar vida aquíen la desea, Para quitarme la vida, Que soy. . no hagas espanto Yo estaba en alegres bodas, Cuando ella con sus encantos Hizo se volviesen todas En tristes, y amargos llantos, A ruegos de mi pastor, Ballávamos yo, y él, Cuando la maga cruel, Envidiosa de su amor, Me convertió en laurel, Quedé fuera de sentido, Y tanto que en mi volví Vime nel prado florido De las fuentes hia Cupido, Con tu Alfea junto a mí. Ella postrada de enojos, Pude saber onde mora Este animal encantado, Quero hum poco descansar, Sentado na pedra dura, Mas que descanso ha de achar Nas pedras quema ventura, Namcansa de Ionegar. Mostronme en sezam serena Fruto enn que maprometía, Cuando cudeí que a culhía, Tornóúseme a gloria empeña, En tristeza a alegría, Por namme acabar a dor, Que fora dirosa sorte, Deume de esperanza hum corte, Mas ay que ma veo por Parede, meo da morte, Pastor que paras, que esperas, Que estas como estatua quedo Que sentes de que tens medo, Tam cheoo valle de feras, Vejo como de arnoredo, Paso he tam perigoso, Oh presente de tal sorte, Da vida eston receoso, Qué dubido se oda morte, Pode ser máis perigoso, Corazano fraco ha perigo, Qué faza enti tal estrago, Mas com quemsalo, on que digo Corazam en nam no trago, Porque Celiao tem consigo, Mas Celia comigo vem, Evindo ella, vemerle, Pois corazamnan convem, Que tenha fraqueza aquelle Que consigo Celia tem. Cobardes pes dais opaso, Como que entráis no da morte Namtemáis, alargaño paso, Que amor máis que a morte forte Temfranqueado este paso. Porque atrevido pastor, Has venido do te veo, Tan sin recelo, y temor, Mal pode onde entrono amor, Entrar temor, nemreceo. Tal parte es la que veniste, Que solamente en la ver, La vida pastor perdiste, A que naceo pera triste, Namse perde ense perder, Si a tres enimas supieres Responderme luego aquí, De mí sabrás lo que quieres, Cuando no, mira por ti, Que a mis manos muerto eres. Cuál es aquel que del suelo Baja en un momento mismo, Al profundo, y hondo abismo, Y sube a lo alto del cielo, Ya más aquieta su vuelo, De villanos hace Reis, Pone léis, y quita léis, Y en todos causa consuelo, Ese que na ligereza Excede o ligeiro vento He o humano pensamento Que de sua natureza Teme namter quieto asento. Nací de la madre antigua, Soy de mi hermano formada, Siendo de paz muy amiga, Comgente de armas me obriga Andar siempre acompañada, Puedo mucho, y no sey nada, Dos naturalezas sostengo, Dentro en mí una ave tengo Que no fue por Dios criada, Responde pastor grosero, No has caído en lo que es, Torna dicermo outra vez, Mucho pides, mas no quiero Negártelo mira pues. En si esa enima encerra, Se en namme engaño hua chabe A may antigua he a terra, Guardas a gente de guerra, Oh fin de seu nome he abe Cuál es la cosa liviana Tenida por muy pesada, Cuál la que siendo cargada, Se halla más leve que lana, La más segura, y más sana, Es de tan pocos seguida, Como de muchos querida La que es peligrosa, y vana, A leve, muito pesada, He a enfadosa pobreza, A pesada que nompesa E de todos desejada, He aamabel riqueza. Tan bien respendido has A las preguntas que he hecho, Que una hacerme podrás, Y en mi repuesta verás, Lo que fuere tu provecho. Celia en louro transformada De ti alcanzar quisera, Como posa ser tornada Na misma forma que era, Antes que fose encantada. Al laureldo convertida, Está Celia pondrás fuego, Siendo su rama encendida, A ella la verás luego, En su forma reducida, No puedo decirte más. Hay minha enemiga sorte, Quve espera namte vas, Milhor remedio he a morte, Que o remedio que me das. Mandasme ao tronco por fol Que en si a Celia comprende Se ofogo nelle se acende, Consa he muy clara que logo luntamente a Celia offende, Se ella se converte nelle, Se elle se formón de ella, He hua consa a ella, elle Como sempor fogo a ella Poderei por fogo a elle. Vinde feras venenosas, Vinde, vinde, que esperáis, la que meus males samtáis, Merced al amor pedír. Y el ni tan solo la hoya, Mas volviendo a mí lo ojos De esta suerte me dicía: Puedes estar Celia bella, De todo recelo ajena, Que mi justa ley ordena, Que en tu lugar pene aquella, Que a ti ti quizó dar pena. Sin mirar de Alfea el ruego, En laurel la volvió luego, Diciendo dahí saldrás, Cuando el que te quiere más Pusiere en tus ramas fuego, Y yo que aquestas cosas vi, Al aldea me volví, Hallando por lo avenido, Que era mi Silvio partido, A buscarlo me partí. Consas me tens dito tais, Que se a outremas ouvira, Fora o crelas por demáis, Mas de ti has creo máis, Que se con estes has vira, Tambem porque antre a verdura Do chamdas fontes ouvi, Tero amor a sepultura, E porque ontem Silvio vi, Pasar por esta espesura, Y yo no lo he podido hallar Segundo pude alcanzar Do caminho que levaba, Pera o Donro se tornaba, Podeste Celia tornar. Se Silvio, Pascual creyeré, Que estoy yo en el lantel, Y algo en el por ello hiciere, Dañara la que está en él, Como no es quien más le quiere Y pues tú solo, este eres, Conviene pastor que luego Te partas, y más no esperes, Y pongas al laurel fuego, Si ver hure Alfea quieres. A Silvio, Pascual dirás Como acá visto me has, Y que allá seré muy presto, Quiza que Alsea con esto A tu amor obligaras, Nan seí que palauras diga, Comque posa engrandecerte, Ver tu mucha fe me obliga, A desear tu buena suerte, Aunque en bien de mi enemiga, Pártete Pascual amigo, Y en llegando al lugar Di a Silvio lo que te digo, Nam tens que me encomendar Adiós, . él vaya contigo, Pues mi ventura ha querido Qué hallar Silvio no he podido Quiero ver se salir puedo, Con estotro nuevo entedo, que llevo en Pascual urdido, Ser Celia libre por él Del encantado laurel, Del bien de los tres es medio, Que entrambos tendrán remedio Yo no quedaré sin él. Como por el cendal crea Silvio, que yo Celia sea, De ella huya para mí, Mas hoy que siento de aquí, Que no de ella para Alfea. Pero esta agua del olvido, Le hará de Celia olvidado, Y está que de amor es nido, Siendo su fuego apagado, Hará el mío encendido. Y como Celia no amada, Viere a mi aborrecida, Quito la venda encantada, Y queda Alfea querida, Y Celia, Celia olvidada, A ella tan bien daré De la de olvido con que De Silvio no haga caudal, Y con la misma a Pascual, Libre de mi amor haré. Ansi yo con mi pastor Me quedo en felice estado, Pascual libre de cuidado, Celia olvidado de amor Al fin ninguno agraviado, Y para esto ser ansí Tu favor amor no pido, Que ya tengo conocido, Que más mi arte sentí, Que tú con ella has podido. Madanela ques ouvirme, Valte hora Tome envora, Que po sen ounirte ahora, Que amonte máis que rirme, Rírteas de quemper ti chora, Per mí, sejo en ja finada, Lonje vao ten agouro, Ah dura, carne de touto, Que me das arrepelada, que ripa cábelo, couro, Ah din Rey, nam ha justiza, Vesme andar todo extransido, Semser de ti máis ouvido, Que hum cabazo de cortiza, Tudiso he tempo perdido. Tempo perdido, ay, ay, ay, Chora, que ventes de que, Olha ja que iso asimvay, Ei de pedirte a ten pay, Ríome diso ha bose. Ri tu envora, más paresta Que has de ser inha molher, Mal que te pes. . cómo es besta Dice se en nanquiser, Querer men pay de que presta, Ese ellé to mandar So pena de sua benzam, Dirlhas naón. . & máis que nan Ola irmeey antes jeitar Num pego, que darte a mano. Toma conselho sezudo, El te de ser bommarudo, As de andar a tua vontade, Perde diso a soidade, que emnada tenho iso tudo, Nomfujas ouve o que digo Ve ora o que per ti sazo, Corazam, tripas, baso, Tudo o máis vay la contigo, So fica cao espinhaso. A feita de pederneira, Se he este Gónzalo sé Ien mespantaba abosé De como a inha rabelra, Nom andaba sa marce, Gonzalo, esté Deos contego, Qué faces tamsó perca Se es diabo en te arrenego, Vaite hora muite era má, Que tens que facer comego. abapid Tanto sejo en caratonha, Que te semelho o diabo, Tem,temera má vergonha, Dándares sempre o meurabo, O dobo decho a pezonha; Temtu vergon ha tambem, pesta Deilo vay,ilo vem O rabo de Catalinha, esta, Se ando o sen rabo he minha, Iso a ti que te pertem. V que nan M. Que me pertem, ay, ay, hay, Olha o que digo aquí, Se andas máis atras mí, Que o el de dicer a ten pay, Nomte vas. . Valte ora di. mimo Cuando Madánela hias Comas patas a ribeira, Elcomas cáchopas na beira, Cantanas, chufas, rías, Sempre leda, pracenteira, Enos días fistiváis No terreiro do lugar; Encantar, emvailhar, Vencias todos os máis, E ahora tudo he chorar, la o bomtempo he trasposto. Tome quesme tu escuitar Todo o ten patornear, Catrina he semtempo posto, E cuanto dices no ar, Estés Madánela envora, Venhas tu muite era má, Murte era má toma la, Caterina, verás hora, O almorzo que achas perca. Lóbrejen Carrina sí, Ela he, muy bem lóbrego, Nomtens pialdrade de mí, Nom acharel recona en tí. la que en ti todo me emprego. Ou Merdenela. . ou Tome, QuCatrina. . ou Gonzalo, Calte era má. . ja me calo, Tapa a boca. . Bus me le No faléis máis. . máis no salo Di Merdénela com tudo, Non ha de haber quemte bale, A me querer que me cale, Prométote de ser mudo, Pois me mandas que nomsale. Arahan con el diaño, Cobrirte tuerto del sembrado, Arahan pecia al mal año, Juro a fe que se me hazaño, Que eis de gustar del cayado. Ou Bentinilho, on la on, Gaita has cabritas do trigo, No dan por lo que les digo, Perestas que se la von, Que me el de entender contigo Estás aquí bestarram, Sever que Benito traz, As cabrás dentro no pam. Se has patas na beira estam, Sa mercea aquí que faz. Nomques ir onde te digo, Salios con los diaños Cabritas fuera del trigo, Vos vedes os gatimaños, Vosontros zombáis comigo, Nomfalas Catrina, envora. Te sejao estar sezuda, Se sempre así foras muda, Bofas que grande bemfora, Dadme vosotros ayuda, Venid acá que las cabritas. No se salen del sembrado Bestarás estás pasmado, Tudo se te vay en gritas, Arejeitalhe o cajado. Pernitorta fasta fora, Al demonio que las lleve, Énjotas pera oalquebe, Se la vao ir na ma hora, Ya la mayoral se mueve, Quero gozar da frescura, Do alto, tresco arvoredo, Da fonte que do rochedo Regardo campo a verdura, Vemde penedo, em penedo. Quuir nas frescas menhas, Os quebros do Rojínol, Liure de esperanzas vans, Nas tardes o pordo sol, Oh tosco cantar das rans. Nas nontes o transparente Ceo de estrelas guarnecido, En tenho amor entendido, Que quemebas consas sente, Pera has máis nao temsentido, Quér chober, Ceo serrad Vejo, de flores cuberto, So naquella parte cuberto. Qué experiencia mostrado Temser de agua sinal certo. Alzados los ojos bellos, Mi Camilla al cielo mira, El cielo en bellos se admira, Y el sol envidioso de ellos, Sus rayos atrás retira, Aún quesos bellos ojuelos Llevantados a los cielos, Hacen a los cielos guerra, Bajados ahora a la tierra, Porque tenga el cielo celos Espántame a ligeireza, Das nuvens grande poder, Tem consigo a natureza, Si tiene pues pudo hacer, Tanta beldad, y aspereza, Bajad los ojos del cielo Que tengo muy gran recelo; Que el mismo cielo envidioso De ver vuestro gesto hermoso, Quite tanta gloria al suelo, Pastor donde te naceo Tam extranho desgoberno, Quem entáis extremos deo, Tirando os olnos no ceo, Logo os fui por no inferno, Inferno cosa es notoria Ser un lugar de tormento, Que me lo llaméis consiento, Mas nel infierno no hay gloria, Yo la de ser vuestro siento, Mi tormento es bien se sienta, No lo ser juuto al de aquellos Quel infierno en si aposienta, Pues los diablos a ellos, Ya mí un Ángel me atormienta Demás de esto hay otro medio, Que lo hace aún más llano, Y es quel tormento inhumano, Del infierno es sin remedio, Y el mío está en vuestra mano. Se niso so namse iguala Ten tormento ao infernal, Pódelo ter por igual Espera hermosa Zagala Mas dura que pedernal, No huyas detiene el paso, Presta oídos a mis quejas, Mira cruel que me dejas, En el último traspaso, Si de mí tu vista alejas, No huyas que no te sigo, No te maltrates ansí, No espines el pie que digo, Por ser cruel para mí, Gustas de serlo contigo, Si vas con tal priesa huyendo Por huir pastora bella Del alma que os va seguiendo, Imposible es que huyáis de ella, Por eso no vais corriendo, Por Camilla me perdí, Cerca de vos fuente bella, Pérdime, y dejé, ay de mí, Nunca tan ganado fui, Como en perderme por ella Pues gustáis de hoyí mis magnas Por el interes que os viene De acrescentar vuesiras agoas Quiero ver que gusto tienen La que destilan mis fragoas. A fuera, a fuera amor ciego, Aparta, aparta a un lado, Que entra el perdido sosiego, Cuadrillero del cuidado, Enemigo de tu fuego. Pues ado tú tienes mano, No puede tenerla él, Y estar los dos es en vano, A fuera, a fuera cruel; Aparta, aparta tirano. Facem nos secos rastolhos, As agoas verde mudanza, Eco a muita de meus olhos Pruduce minha esperanza, Cecos espinhos, abrolos. Voime a mi hato. . aquí estas Arfenio. . aquí no estoy, Que ya me voy quieres más, Porque en eston te vas, Porque tú estas, me voy, Dice en que te merecí, Desengaños tam extranhos. Queres que te engañe, . sí Si gustas de oir engaños, Tuyo soy, muero por ti. Morres por mí. . por ti muero Zombas. . Hablo muy de veras Que me queres. . que te quiero Y es el mayor bien que espero, Esperar que tú me quieras, Pastor dame o desengaño De tanto bem. . tal dijiste, Pues desengaño pediste, Digo pastora que es en vano, Todo cuanto ahora oiste Quiero te decir quien sea El amor a que te entregas, Porque veas Dorotea, Cuanto va sin luz, y a ciegas, Quien en tal parte se emplea, Amor es niño, y más ciego, Falso engañador cruel, Todos esto saben deel Mira pues cuán ciego es luego Quien quiere seguirlo a él, Vuelve al seso Dorotea, No des la mano a un tirano, Doite consejo de hermano, Y cuando se la des sea Para le dares de mano, Adiós hace lo que digo, Que voy a ver mi ganado. Como ficar me has mandado Se tú me levas contigo, Semlevares men cudado. Que minhas mansas ovelhas, Andao balando por hi, E en tam halea de mí, Que lhe nao sei dar orelhas, Por te dará alma a ti, Que semquemolhe por ellas Andempor onde se acerte, E no cudado de verte, Nasa o descuido de velas Mas máis se ganha enquererte Nesta fonte clara, y fría, Como o desejo me pede, Matar a sede quería, Mas a aguanam mata a sede, Que dentro nalma se cría; Porema que o corpo sente, Antes que máis me maltrate, Matarey que amor consente, Que ha sededo corpo mate, Porque a dalma se sustente, Se ate hora comantolhos Dabam, cega a feizam, Me trouje amor da razam, Tapados os claros olos, la destapados estam. Eis visto hermosa pastora, Se pasó por aquí ahora Un hambriento lobo huyendo, Lovo nano. . vengo seguiendo Su rastro a bien más de un hora. Fez algúmdano no gado, Ah me muerto mi cordera, La del pelejo manchado, Como si gran cosa fuera, Vengo de ello apasionado, Por ahituas perdas pasem, Temmil descontos consigo, Hunas mortem, outras nacem Deos fique Onorio contigo, Von veronde has minhas pasem. , Ved con Dios, muy fatigado, Me siento, no hay neste prado, Una fuente, que si hay creo, A que parte no la veo, Y tengo la bien al lado, Como el agua está caliente, Pues ya la vebi harto fría, Creo en esta misma fuente, Dentro nel pecho me cría, De fuego una llama ardiente. Es Camilla la Zagala Que por el recuesto viene, Ella es hay quien no pene, Viendo tanta gracia, y gala, Como la Zagala tiene, Como es linda, y agraciada, Como le esta bien la toca, Que trae al desgaire hechada, Toca que en tal parte toca, De quien podrá ser tocada. Fazme a sede parecer, Este caminho o que creo, Mordo que sohía a ser, Ya mi pastora el deseo, De más cerca de mí os ver, Si venís Camilla bella Matar la sed en la fuente, Ahora he gustado de ella, Y está el agua tan caliente. Que se me dobro con ella. Se he quérela encarecer, De fría bemseí que he fría, Ahora lo podéis ver, Muy cuente está toda via, Namso hía así de ser, So humtrago que bebí, Me afrontón, díceme ahora, Que he feito o Onorio de ti, Si queréis saber de mí, Perguntaldo a vos pastora. Arsenio. . si Onorio soy, Porque Arfenio me llamáis, Pastor que sinto onde estáis, Si en vos Camilla estoy, Como ado estoy preguntáis, Pastor ja quero quererte, Ditosa en pois me ques, Muy más dichosa es mi suerte Morrendo estonja por verte, Por me ver di no me ves. He posivel que contigo Fui sempre esquiva ate quí, Mi camilla tal no digo, Siempre sobraron en ti, Márcedes para comigo, Zajela mía ado vas, Buscarme a mí misma von, En mí solo te hallaras, Engañado Onorio estás, Que so emArsenio eston. Que tal en tu boca quuy. Aste burlado conmigo, Onorio pegas de mí, Responde a lo que te digo, Pastor déíjame ir daquí. Si vais con tal priesa huyendo Por huir pastora bella, Del alma que os va seguiendo Imposible es que huyáis de ella, Por eso no vais corriendo, Ay que veo lastimadas Vuestras plantas delicadas, Mas cuán blandas se volvieron Las piedras, si el bien sintieron De serén por vos pisadas. No huyáis que ya no os sigo No os maltratéis ansí, No espinéis el pie que digo, Por ser cruel para mí, Gusta de serlo consigo. Compadre alem de erla ser Filha de este coirazam, Per la many inha molher, Que Deos tem,tenho rezam, De muito mái lhe querer. Que cuando trago a mermolía Sa may compadre que engorlía, Erecoba solganza jaz, Tal soidade me laz, Que contárvolo he estolía, Gónzalo he mozo de bem. E juntos de sua soldada, Eous fatos de cabras tem, Pedea espida, semnada, Que he outro bemsobre bem, Con tudo iso he Catalina Muy cachopinha he minina, Compadre ja he casadoura Bem sabéis vos que a lavoura Temporan esa he máis fina, Digo que ganhado me acho, la que metéis a máo niso, Cedo tenha hum silho macho, Sin teraón, porque o mochacho Seunamme engaño he castizo, Compadre nomsera bem. Que tambem in ha asilhada Fique oje daquí casada, Vosa asilhada, comquem, Comquema pede seminada, Como o olhe se vos río, Muito ha ja que me pidio, Tome que vola pidise, E que a quería me dise, Como la may a pario. Darlací. . na parentela, Nam cuden que he menos quella Que vemida parte do pay, Dos Rulhudos, da may Dos porcalhos da cancella, Neto da Rulhuda a velha, Muy capada chocaleira, Edaña diz a parteira, May que soy do Rapa ovelha, Marudo da chonriscira. Sorvinho de Bras Porcalha, Esenhorinha Porcalha, De Gil Ánez cabezalho, Bemlhe sei a parentalha, Nomtoméis niso trebalho, Que en digo que desdahora La el por dada, redada, Camai ca inha afilhada, Mardáne la sae ca fora, Abálate. . sejo ocupada. Leija ahora acupazam, Que está ten padrinho aquí. lacho! . Hy padrinho dayme a máno, lizo, A máo afilhada sí, Deos vos jeite asa benzam, E vol faza bem lograda Comarudo que Deos vos deú, Ebemcasada son en, Calada sois, casada, Con quemvaso he máis que sen Con qué pay ham, , con Tomo Nao casareya bose, Namme emprego ental empre- Geitarmey antes numpego, Num pego, iso perque, Perque, perque quer que seja, Cegue elle antes que tal veja, Se quer vos namdigáis tal, Nam von contal enjoval, Como ese a porta da igreja. Tome por ventura he elle, Torto, manco, on aleijado, Gafo, tinhoso, on quebrado, Nom el de casar comerle, Tenho comisto ateimado, So pena da inha benzam, Perdeí diso a soidade, En te gelto a maldizam, Namchores, que o corazano Me partes pela ha metade. Per iso au digo máhora Que ha homens no parecer Que o namonueram de ser. Bosas se inha silhalora. Que quuera de obedecer, Olhay compadre he minina, Emáis silha. nao he pay, Que a silha namdontrina, Cocastigo, hora aguarday, E ouvirméis com Catalina, Catálida. . praz. . salca Abrasa allí Payo Vaz, Perque es casadaja, Comquen verey se me apraz Porque no teu prasmo está Como Gónzalo. . fasta fora, Nom me ficestes pera elle, Ola namte curta a pele, Corria vos muito envora, Nom el de casar comelle. Catrina excusemos briga, Nomeis de levariso ao cabo, Qué dicéis. Gil no seí que diga Digo que isto he diabo, En forma de rapariga, Pella benzano de inha dona Qué eis de facer o que digo, Bemsabes como castigo. E tu choras toleirona, Calte que chuso contigo. Periso en digo, ma hora, Qué hahí homens que osam, Na cara, & has obras nano, Qué el de facer, jahora Se me chora o corazam Que nan ha tornar atrás, Catrina de tua contina, Tam poco abalo entifaz, Oh patre, matre honraras, Que aprendeste na doutrina. Oh remedio que iso tem He tomármolas por bem, E se nao facerle hum medo, Con que que iráón. . estal quedo Quén he este que cavem, Se naneston engañado, O que vem cantando la, He Tome o mencriado, Gil Cabazo vinde ca, Que ja nosamo he chegado, Chusas. . que nam, la chegon, Tras habiado. To anión, Andaica se queréis bello, Canta en namposo crelo, Morto ja por bello eston. No tengas por cosa vana Qué llure del laurel sea, Tu esposa he mi hermana, Pues ves que toda la aldea, La vio llure, buena, y sana. Quién quita que la cruel Alfea eso marañase, Y en Celia se tran formase, Porque Silvio del laurel, A Celís no libertase, Se tu Celia libre fuera, La espinje te lo dijera. Tan bien callar lo podía, Díceme como o sería Namme disera que o era, Cre Arsenio que se engaña, Quemere outra cousa. . digo Quel tiempo doy por testigo De que fue mí misma hermana La que yo vi, y hablo comigo, Y con esto pone luego, Si quieres al laurel fuego, Envam outra cousa intentas, A fe que tú te arrepientas, De no hacer lo que te ruego, Vuelvo a dicerte otra vez, Que la questa nel laurel, Alfea, y no Celia es, Y que la vi dentro en él, Con estos ojos que vez. Pastores Deos vos mantenha Oh mismo contigo venha, ̱. . Qué es hecho de ti pastor, Nam me da licenza amor, Que en dicer me detenha. Mas díceme asímse veja, Tua fermosa manada, Como pasto que deseja Cuál de estes loureiros seja, Enque Alsea está encantada, Que lhe queres. . tirar de elle A que encerra dentro ensí, Iso so pertence a mí, Pois he Celia a que está nelle. Celia lonje a vi daquí. As visto Pascual amigo, A mi hermana. . faleí con ella Cara otro nuevo testigo, Primeiro Arsenio ey de vela, Que desistado que digo, Ey de por fogo o lobrerro, dign Namporas que Celia dise, Que dise. . que to empidise ana E que morrese primeiro, go, Que tal consa consentise. Son engaños de la maga, cas, No consientas que tal haga, Esta que ves ao loureiro, Pora o fogo. . primeiro, Ta cortarey con esta adaga, A mi cobarde. . estas loco, a Di Pascual. . temor nenhum Tenho a ti, nema ontro algúm Ambos vos tenho en tano peco Como a dous que nao sois hum. Oh vil, baijo cabrero, Pastores quitaos a fuera, Que en paz poneros espero No hay aquí quien la quiera, En sono que namna quero Silvio. . tiraibos dahí Que hum de nos con cruel Morte ha de ficar aquí, Hermano dejadme a mí, Que yo solo sobro para él. Oídme. . Naón ha que quvir, OuSilvio ha de consentir, Como que digo, on conclua Que conmorte minha, on sua Se ha isto de concluir, Oíd que humcorte he hallado Conforme a los dos intentos, Veamos. , si estáis atentos Sin que uno quede agraviado Quedaréis los dos contentos. Ya que cada uno de vos El fuego encender pretende, Y sobre ello se contiende Poneldo entrambos a dos, Y ansi cada uno lo enciende Son contente. . & u contente En todo quedáis iguales, Eya sacad prestamente Fuego de los pedernales Quel laurel tenéis presente, Se ocorpo parte tivera No fogo que a alma inflama. De humabrazo que vos dera Verde tronco, groza rama, Todo en fogo convertera, Se en lugar de padra dura, No men corazam tocara, Tal fogo de elle tirara, Que jado tronco a verdura, Consumira, acabara. Comesas fogo a entrar logo Pella rama tenta, bella, Mas ay que digo se nella Esta Celia, como fogo, Podéis deijar de offenderla, Poem tu o sogo pastor Queres Silvio que te crea, Que tens tu mayor amor, A Celia que en a Alfea, Silvia desecha el temor. Pone el fuego en el laurel, Que en la Espinge no hay engaño Quén ha de ser tano cruel, Mas es provecho que daño, De tu Celia, si está en él, Somente a tenzam vos pezo Vejáis Alfea querida, Se sois na obra offendida, Junto coma vosa offerezo, En sacrificio esta vida. Veis como el fuego se atiza, Por la tierra, y verde rama, Toda se vuelve en cenisa, Por entre la ardiente llama Un vulto se me divisa, Pastores mirad quien sea Mostraivos doce pasora, Daivos a luz clara aurora, Cata si es Celia, se Alfea Di quién es. . que nunca fora Santo Dios la maga lo teo, Caso es este tan dudoso p Que lo veo, y no lo creo, Mi querido dulce esposo, Es posible que ya os veo, Quérida Celia onde estáis. Pastor aquí me tenéis, Pastora nam me matéis, Quemvos naon quer nano queráis, Pois quem vos quer namqueréis: Silvio a vuestra Celia oís, Celía sigo, Celia chamo, Mal mostráis lo que decís, Fogís de mí que vos amo, Ea quem vos foje seguís, Arsenio hermano. . ahora digo Que lo tienes todo llano, Gustas de burlar comigo, Nirgas también ser mi hermano Confieso ser tu enemigo, Mi enemigo. . y mortal, Porque causa. . bien la sabes Burlas comigo Zagal, Namhe ja tempo que acabes De te doer de men mal, Pascual a quien das tus quejas, A quem de ellas nano se doy, Silvio se tu Celia soy, Porque an sí de mí te alejas, Pasmado en oirte estoy. Yo pienso Alfea que quieres Hacernos ver por antojos, Ya en tus mágicas no esperes, Que todos tenemos ojos, Y todos vemos quien eres. a foral Antes de entrar en la aldea Quiero ver de este collado, Si aura ya Pascual llegado, Si es la fingida Alfea, Libre del lauro encantado. Hermoso rebaño oteo, seráis, De zagalas, y zagales, veréis? A, amor, antre ellos veo, Quién me causa tantos males, Cuantos bienes le deseo, Querido Silvio. . cruel Causa de me perseguir, Sacastesme del laurel Para eso me decir, a dign Mejor estuviera en él. Silvio. . valte hora daquí, mano . Ya huir a Silvio vi, D De Celia dichosa estrella, Mas ay que no huye de ella, a sab Pienla que huye de mí, Por más marañar este hecho, Quitar del brazo el cendal bes Quiero, por un rato estrecho, uejas, ̱. Saca cruel el punhal, Rompe con él este punhal, Ve ahora de que sorte Es por Celia conhecida, Hay minha Celia querida, Cruel queres dar a morte, A quema ti te da vida, Ay querida Celia mía, Mi sobrina dulce, y cara, Que os via, y no os conocía, Tendo presente a luz clara, De estes olos a nao via. Daime humabrazo pastora, Eso no consiento yo. Ay cruel encantadora, Veis cuan presto se volvió, En su ser la engañadora, Silvio mío veisme aquí, Tomad lo que me pedís, Oh que en a Celia pedí. Queres que aceite de ti, Yo Celia soy, de que huyes, Celía tú. . fermosa Alfea, Porque es de men bemabara, Yo Alfea hay quien tal crea, Dile que tape la cara, Y dudaremos quien sea, Bajando por el collado, A Celia mi hermana veo, He posiuel namno creo. Sea el pastor bien hallado, Que ha tanto que hallar deseo Ahora vejo men mal, Pago, com sobrado bem, Poisja estes olbos ven A luz de eses sema cual Elles nenhua luztem, Cata Silvio hermano ahora, Si era Celia la que yo vi, Huye de esa engañadora Silvio mío, y no de mí, Que soy Celia tu pastora. Si he de ser con tus engaños En tanto grado offendida, Corta el hilo de mis años, Sea la fin de mi vida, El remedio de mis daños, Abre esa fermosa boca, Sostem com engaños men mal La vida oírte me apoca, Cruel Alfea. . Pascual Quieres que me vuelva loca. Cuál es Alfea tu intento, Aún más perseguir me quieres; Alfea tal no consiento, Como tu Alfea eres, De ser Alfea me afrento, Vámonos daquí pastora, Silvio deshecha el temor, Has de saber que ya ahora Para turbar nuestro amor, Es poco esta encantadora. Después que daquí partí, Do habita la Espinge fui, Y ella me puzo en la mano, Para hacer su encanto en vano Las aguas que ves aquí, Tal virtud se encierra en ellas, Que a toda mágica excede, Por más que mágicas ruede, Tanto que bebieres de ellas, En nada dañar nos puede. Bebed entrambos a dos, Si queréis darme placer, Qué consa podera ser, Mandada Celia por vos, Que en deije de obedecer. Vuelve pastor sobre ti, No creas esa traidora, No la bebas, ay de mí, Bebe Silvio mío ahora, Destotra que ves aquí. Como pastor desecháis El agua, queréis que quede Todo en vano. nam me pede A vontade, beber máis Esta me matón a cede, No veis como es bella, y clara Que os la doy yo. . pastora Cuando cede me apertara, Bastante o daresma lora, Pera que en añamtomara. Silvio mío decís eso, Como a Celia, o como Alfea A ambas de duas vos pezo Me deijéis. . aura quien crea Tan no creído suceso, Hay loca que no advertí, Celía hermana que habéis hecho Porque cruel fiera di, No te haciendo a ti provecho, Me hechaste a perder a mí Silvio espera. . dejama ir. Curar men perdido gado, Oye. . namte quero oubi! No consiente mi cuidado; Que deije de te seguir, Cosa es esta nunca oída, Vamos a ver enque para, (̱. Si yo puedo endurecida, Por tomar la ajena cara, Perderás la propia vida. Alfea se te atormenta, Namte querer Silvio bem, Porque rezano te contenta, Tirares a vida a quem So por servirte a lustenta, pedese. Pascual yo quiero quererte, Que a ello tu amor me obliga, Mas ha de ser de tal suerte, Que primero a mi enemiga, lar Celia darás cruda muerte. Sé que outro máis premio quuera Que ode teu gosto pastora, Aua, muitas mortes dera, Ainda que emparte sora, Que a minha certa estivera Son de palauras escaso, Por iso me satisfazo, Das obras, asím me obrigo A mostrarte que o que digo, Nam discorde do que fazo. ̱. Acabe comcruda llaga, La enemiga de mis bienes, Paje en tus manos la maga, El amor con que te paga, Al mucho que tú le tienes, En el lazo que tu arte Te enseño para mi daño, A ti mismaas de en lazarte, Que siempre deja el engaño, Con su dueño la más parte. Porque me no haces mi ruego No eres tú mi Silvio di. Confeso Silvio, o ten, nego, No lo fuiste un tiempo. . sí, Mas soy enhumen que fui cego Pastor no te acordaras, Que dicías. . que dicía, Que era tu luz, y aún más, Niso pastora verás, Cuán falto en de ella vivía. Bebe el agua porque sientas Cuán ingrata eres comigo, Celia, porque me atormentas, Se hua, mil veces te digo, Que por demáis iso intentas. Muerte acaba de acabarme; Se gustas de darme vida, Vida me das en matarme, Pues cuando pienso ganarme, Me hallo de todo perdida. Que he sacado por despojos De mis tan largas porfías, Mas que enojos, sobre enojos, Derramad pues tristes ojos, Las tristes lágrimas mías. Si queréis darme contento, Sin término, y sin medida, Las hechad de ciento, en ciento, Y acaben con mi tormento, Porque acaben con mi vida, Sean lágrimas iguales, A mi dolor sin igual, Hagan en piedra señal, Pues mis dolores mortales, En piedras hacen senal. Contra vos solo me enojo, Ventura mía cruel, Pues de lo mismo que escojo, Para mi remedio cojo, Quedar de todo sin él. Creo que mi mala andanza Porque ventura sois tal, Os quiso hacer inmortal, Que en todo veo mudanza, Y en vos nunca, por mi mal. Di loca si está en tu mano, Gustar de esta clara fuente, Y matar la fragua ardiente, Porque das al aire vano, Tus quejas tan vanamente. Eya pastora no quieras Al pastor que no te quiere, Antes que tal hagas mueras, Mas que otro remedio esperas, A tu mal, si este en fuere, Hace ya lo que has de hacer, No puedo, ni está en mi mano, Quieres te luego perder, En ser de Silvio me gano, Y pierdome en no lo ser. Sentarme junto a la fuente Quiero, a llorar mi tormento, Pues mi ventura consiente, Que haya mi mal hecho asiento, Bien es que a llorar me siente, Ya ojos llorar os cansa, Que ya descansar queréis, Mas como descansaréis, Si el corazón nunca cansa, De os dar lágrimas que hechéis, Pues al sueño os vais rindiendo. No os lo quiero estorbar, Y hagolo ansí porque entiendo. No dejaréis de llorar, Ni velando, ni durmiendo, He men mal tano senmedida, Tam cruel, áspero, forte, Que ey por ditosa sorte Estar minha propia vida, Emás máos da halea morte. Venturosa ocasiano, He aque presente vejo, Tenho o que quero na máo Ay que me pede o desejo, O que me nega a rezano, Mas onde amor senhorea, Rezamque pode, on que val, Leva pastor do puñal, Face o que me manda Alfea, Torna entí, namfazas tal. Se comserro esta pastora Matas, emperigo forte, Pons Alfea, porque ahora, Hamde dicer de lua morte, Haber sido a causadoura, Quero con este cendal, Que temcengido no brazo, Darlhe no pescozo humlazo, He morte máis natural, Fara menos embarazo. Eir contra o que debo sei, A ti pastora, a mí Mas perde a rezam aquí Toda a ley, junto da ley, De quérelo Alfea así. Cruel a quemdas amorte, Querida Alfea sois vos, Qués esto pastor, ay Dios, Que minha enemiga sorte Ental extremo me pos, Tú me diseste pastora, Que eras minha desde ahora, Que tírase a Celia a vida, Inda que o serés servida, Bastante premio me fora, Dormindo aquí Celia acheí, Com este cendal que ves, Que do brazo te tirey, A quís afogar namsey, Máis que ver que Alfea es. Ay que estuvo de tal modo, Pastor mi vida arriscada, Quiero sin te encubrir nada, Decirte el secreto todo, Que hay nesa banda encantada. De tan gran virtud se area; Que en mi brazo ceñida, Hace que yo sea tenida, Por Celia, y que Celia sea Por Alfea conocida. La que del laurel salió, Celia es, que Alfea no, Y se Alfea parecía, De esta banda procedía, Que en mi brazo tenía yo, Al fin que Celia es aquella, Que te mando, que hicieses, Y el dañado intento de ella, Fue que a mí la muerte dieses, Pensando matarla a ella. Y porque venga a caer En el lazo que ordenó, Hace lo que te mandó, que yo te prometo hacer, Lo que ella te prometío, Que dices. . ve tú se debe, De tirar a alea vida Sendo tu diso servida, Quema propia sempre teve A ten gosto offerecida, Veja estes olos semterem A luz que de eseslhe vem, Que he de todo cegos serem Se Celia de vida tem, Máis que ate elles a verem, Ferido de mortal chaga, Vejas este peito men, Se Celia namviro seu, Traspasado de esta adaga, Que quis traspasase o ten. Si eso pones en eseto, Como Alfea te prometo, Que de lo dicho no huya, Mas por tuya, y más que tuya Desde ahora me sujeto, Quién de tu seso te apoca, Camilla vuelve en tú acuerdo, Que esto a ti más que a mi toca Ya que yo de loco di en cuerdo No des tú de cuerda en loca. la names Arsenio aquelle Que soyas. . ya otro soy Ver que tal tempo se soy, Semsaber deitar máo de elle, He a dor que máis me doy. d Camilla, porque no catas, El mal trato que recibes En ti, cuando a mi maltratas, Que dentro en mi pecho vives, Y te matas, si me matas. Arsenio. . no seas loca, Ve minha ponca ventura, Camilla tiene cordura, No es tu ventura tan poca, Como mucha tu locura, Todas las veces que veo Esta fuente clara, y bella Me viene sed, y con bella Un muy crecido deseo, De matarla luego nella. Duélete pastora mía, Del mal queste tuyo siente, Valas me Dios con la fuente, Ora esta nieve de fría, Ora fuego de caliente. Ay mi hermosa Dorotea, Quero arrayarme das flores, De que este campo se area, Aay quien tanta beldad vea, Sin que se muera de amores. Pastora vengáis con Dios, Si cogéis las flores bellas, Por os hermosear con ellas, No las cojáis, porque en vos Le dais hermosura a ellas, Agunas veces en mí, la seio que tenho enmí, Ay de mí, visto os habéis, No dudo que despreciéis Cuanto el mundo tiene en sí. Mira Camilla que muero, Olha Onorio que namvivo Quién te hace esquiva. (. este es- que me trates solo quiero (quivo Como quien es tu cautivo, Ya veo Zagala mía, Nel engaño en que he vivido, la pastor tenho caído, Que nese mismo me via, Habéis me hechado en olvido. D Camilla. . qué desconcertoso Enverte amor te sostenho, Es mi vida tan de sueño, o Que de tenerme por muerto, Mi ganado busca dueño, Pastora. . cuanto melhor, Por enteugadoo cudado, Fora. . mira mi dolor, Y no me hables engañado, Que ya yo no soy pastor. Duélete del mal que siento Do ten, meugado ei dor, Si piensas que sol pastor, No lo soy, ni me sustento De ovejas, si no de amor. Dice tola semsaber, Queres antes ser casada Com Tome que te nam quer, Que con quém te ha de tracer No seu corazam chantada. Merdenerla temsentido, Que por tua prolto digo, Qués Gónzalo por marido, Quém por outra anda perdido Que vida fará contigo. Porque ten amor empregas, En quen ves que namte quer, Paresta que tel de facer Hua saya branca de pregas, Se fores inha molher. Olha tú has de ter comigo, Vida muy chapada, boa, Nomer de ter bregas contigo, do. crto . En nomte el de dar boroa A comer, señampao, trigo Olha que diz na cartilha, Que o silho ha de facer Cuanto seu pailhe diser, Oina que se ahora es silva, Que muy cedo has may de ser, Ese tu fores avesa E tamfalta de goberno, Que isto bemte nam pareza, Vas te tanchar no inferno, Des nos pes ata cabeza, Eper serés tensueira, Emam tomar men conselho, La verás de que maneira Te chanta Pero botelho Na sua infernal caldeira. Nano chuses do que te digo, Que te ham de geltar num pego, Despóis. . ay many. . que lobre- Ellos carochos contigo, Fuje silha en te arrenego, Ete enjoto daquí, Acudí a Madanela, Vedes cuantos vao sobrela, Carochos andar por hi, Que queréis vindes por ella, Nomtendes ca que fager, Que ella quer obedecer, A sen pay. . tanbem Catrina, Doje avante determina De silha obediente ser, Dicei vosoutras que sí, Que se non queremir daquí, Digo que sí. . E en tambem Andar, andar por hi alem, Ainda nan estonem mí. ̱i̱̱. Eu o poso terme empe, Cudel compadre abose Qué eraón as cáchopas mamadas Díceí estas traquinadas, Qué ficestes o que se, Qué preguntas tolcirano, Nom viste andar os diabos, Por aquí. . a bose nao, Nemen. . se riverao rabos, Semo forao máis do que sao. la Catrina diz que quer Casar Gónzalo contigo, la qués ser inha molher, Quero. . ve tú la. . en digo Que a Tome quero querer. Chusas. . qué nano chusa besta Madánela dame a mano, Nano me mordas toleiraón. He enmim taman ha a festa, que me puila o corazano. OuGónzalo. . ja nano falo, Mas chamarvos determino, Porque o amor seja máis fino, Hela Catrina Gonzalo, Eu Gónzalo Caterino, Bosa ja que iso así he, Que el de ir pola misma aquella, Que ha de responder ella, Per Madánela Tome, E en per Tome, Madanela, Quur Catrina Gonzaes, Oude dentro. . que mandáis, Deitay alí a Madanela A venzano. ay porque ja ella, Quer a Tome. . quem cuidáis, Deos as faza bem logradas. Foram tantas traquinadas, De diabretes sobrerlas, Quis Deos que quiseraón ellas. Se namja forammamadas. Sercadas muy cedo os veja, De cáchopos. . boto amares Que canta a minha sobeja; Toda a culpa minha seja Se esta os namjeitar os pares, Tomainos la cos mochachos Como Madanela chora, Se ella tolacia namfora, Dous pares de filhos machos Quizaes que tiuera ahora. Vámonos pera o lugar, Vamos sera con cantar Por mayor pracer, festa, Eya a cantiga seja esta. Tambem en el de ajudar. Com muitos contentamentos Muitos annos melhorados. Se logremos desposados. Huyes de mí siendo aquel Que tanto por mi amor has hecho A ti mismo eres cruel. Quieres verlo abre este pecho, Y hallarte has dentro en él, Sesemja tuas vans porfías, Quién piensas Silvio que yo sea Que es Celia, (̱. ay quie tal crea Y cuando a Celia querías, Teniasme por Alfea. Huyes de Celia inhumano, No diste a Celia mano De esposa. . iso pastora, Namteve eseito inda ahora, Poso chamarme ao engaño, Pues de la fe que me distes, Pastor ja os arrependistes, Ado estáis ojos míos, Qué vueltos corrientes ríos Os habéis, de que tal vistes. Pues atrás os volvistes Y tan poca se tuvistes, Atras volverán los ríos, Y no los dos ojos míos De llorar lágrimas tristes, Si algún bien me habéis de haces Para mis males pasar, Ojos ha de ser llorar, Solo por los sustener, No por alivio tomar. Porque me alegra el pesar, Si hay en mi alegre ser, Y me entristece el placer De llorar no eis de cansar, Si alegre me queréis ver. m , , Anda ya de tal manera, Silvio de Celia olvidado Que de todo lo pasado. Cual si pasado no fuera, Vive ajeno, y descuidado, Pues Soriano te envía De Liesla, a pedir tu hermana Dásela de buenagana, Y en el trueque pienso yo Mas de lo que pierde gana, Dudo acabarlo con ella No es posible que sea ella, De juizo tan ajena, que una persona tan buena Deseche, no es ella aquella. Si es sobrina que es esto, No os mosiréis tan sentida, Que aunque Silvio os olvida, otro esposo os darán presto, De quien seáis muy querida, Lo que importa que olvidéis, Sobrina a Silvio pues veis Como del todo os olvida, Quitadme tío la vida, Si eso que decís queréis. Soriano es un pastor cuerdo De ganado enriquecido, Pone a Silvio en olvido, Ganado en que tanto pierdo, Podéis le llamar perdido, Catad que es pastor Soriano Rico, y bien aparentado, Que os pide, . eso es en vano Queréis que le dé mi mano, Habiéndola a Silvio dado. Primero morir me vea, Y de muerte rigurosa, Que por mí pase tal cosa, otro que Silvio no sea, No me ha de llamar esposa, Eso hubierades de ver, Cuando del agua le distes, Venís a me enloquecer, Vos misma la causa fuistes. De Silvio os aborrecer. Decís que el agua le di, Queréis negar lo que yo vi, Dice verdad vuestro hermano Bien os iua yo a la mano, Cuando os partises de aquí, Yo partí, tal no consiento, Que no debéis de decir Si no lo hicieron ansi miento, Volme porque sofrimento No tengo para os oír. Si hacéis esto por matarme, No sois en ello inhumano, Que obra de piadoso hermano Es hoy la vida quitarme, Según lo que en morir gano, La mano que a Silvio distes En señal de casamiento, Como antes del velamiento En laurel vos convertistes, Ella se convertió en viento. Y pues Silvio ha vuelto atrás, Porque no lo hacéis ansí, Lamano que a Silvio di, Quererdes es por demás, Que otro la tenga de mí, Pensáis de secar la mar, De coger en redal viento, Sobre arena edificar, Si tenéis en pensamiento Hacerme a Silvio olvidar, La paciencia se me apoca En ver juicio tan poco, Loca, loca, y más que loca, Volme por no hablar mi boca Palauras como de loco. Cruel desuentura mía, Pues me tratas de tal suerte, Entre tantos no aura un día, Que con ser el de mi muerte, Sea el de mi alegría. He Celia a que vejo sí, Que espero que me detenho, Ahora verás aquí A vontade con que venho, Compriro que prometí, Que queres. . obedecerte, E como mandado me has Matar Celia. . de tal suerte, Está ella que le das La vida en le dar la muerte. Aquí me tienes Pascual, Mátame que morir quiero, Que como la muerte espero, Por remedio de mi mal, Solo por morir me muero, Vida con muerte me das, Mas no con hierro pastor. Ahógame que es mejor, No digan que pudo más, Tú daga que mi dolor. Que si con daga cruel Abres mi pecho, advierte Que está Silvio dentro en él, Conténtate con mi muerte, Y no que le mates a él, Ese ten peito enemigo, Donde sabió un engaño Tano cruel para comigo. Como cometeoo daño, Ah de sentir o castigo. Tremer vejo a dura terra. Sobre os pes me nao sustento, Que Celia nunso momento Se cobrío de áspera serra, Extranho acontecimento. Vamos ver lo que ha sido, El espantable tronido, Que ha sonado a esta parte, Del aldrá la más parte, Viene al mismo estrompido. Oh tremor senao me engaño, Namfor tremor natural, Que fue esto acá Pascual, Como te veo en la mano, Desnudo el duro puñal, Pascual pois te achaste aquí, Dicenos o que isto soy, Inda eston fora de mí, No es mucho que yo lo estoy, Solo del trueno que qubí. Pello que aquí nao diréí, Matar a Celia intenteí, Cuando vi tremer a terra. E ella dáspera serra Cobriose o como namseí, Pues sacaste vil villano Tú daga para una hembra, La mía con esta mano Rompera tu pecho. veis tembl De nuevo todo este llano. Mayor he este tremor Que opasado sempre quui, Aos antigos que aquí Tinha o sen sepulcro amor, Ouso cantar. . cantar sí. e los corazones loy llamado, corazones me sustento, iegos, que ciego me han pintado, los No tuvieron de mi conocimiento, los siglos pasados en el poblado, atural, y cierto asiento, r a entonces en el amor fincero, Aví Amor sencillo, firme, y verdadero. say después que de él me desterraron, Los hombres, y en lugar mío pusieron, Mi enemigo interes, y le llamaron Amor, y como amor le obedecieron, Luego castos deseos se acabaron, Luego limpios amores fenecieron, Ya no es amor, amor, si no apetito, Deseo sensual torpe, y maldito. Siendo pues como digo desterrado, Vine mi asiento hacer entre pastores, Luego empezó haber entre el ganado Sencillos, perfetos amadores, Aquí hubo Silvano en este prado, Raro ejemplo de amor en sus amores, Mas ay que fue Belisa su querida. Mas de interes que no de mi vencida. Con mostrar al principio esta pastora, Que a Silvano más que a si quería, Tanto que de Menon se vio señora, Pastor que más rebanos poseya, le Silvano el amor dejó? lahora, e Menon el suyo anteponia; Muriendo al fin Silvano desamado, Fuy con el juntamente sepultado. Aquí está de Silvano la ceniza, Y aquí estuve yo hasta que ahora El firme amor que el tuvo a Belisa Igualo con el suyo esta pastora, a palma que levéis es la devisa. e haber sido en amor triunfadora, C ve no pudo haber cosa que pudiese lacer con que su amor atrás volviese, pues por ella estando sepultado, Soy de nuevo a la vida reducido, Justo es que por mí le sea dado El premio solo de ella merecido; Vuelve pastor a tu primero estado, Sepultén se las aguas del olvido, e por tan tuya esta pastora, Recib Como ella lo fue siempre hasta ahora. Recibe tu Arsenio, a Dorotea, a Camilla tú también Onorio, porque más alegría a todos sea De mi querida Celia el desposorio, También a ti Pascual te doy Alfea, Que mercerla tu harto es notorio; Las fuentes encantadas se lorviertan, o de antes se conviertan. o Guarda, guarda ello vay, Trespóndose pello outerro, Trepaivos no sovereiro, A pesar nao de men pay, Como he selpudo, o rafeiro, Onde solton a crianza, No portaldo bemtalhado, Poseramnerla recado, Sí, tal he, tambella, mansa, Que parece anjo pintado. Aquietad que este ruido Es de un león que un infante Llevaba recién nacido, Por el cual en lo de adelante Será el Duero engrandecido. Vamos ota ver nomva Dar no gado, porque en cuido Se la for que o estruira, Pason nosamo porca, Humrafeiro muy sepuldo. En ricos panos emvolto, Levaba na boca chantado Hummenino. . de cansado En fin soy per elle solto No portaldo bem talhado, Temno Tareja Gonzaes, Inda moler ha bofe, Que entendo en pellos pañáis, Enque se envolto que he Filho de chapados páis, A ti Alfea conviene. Que mires por la creación, De aquel hermoso garsón, Y hagote a saber que viene De alta generación, Como el lugardo fue hallado Del león Puerto es llamado, Le pondréis Puerto por nobre, Nombre por cujo renombre Será el Duero más honrado, Y porque estas cosas todas Mostrará el tiempo mi intento Es que dentro en mi aposento Se celebren vuestras bodas, Para más gloria, y contento Sigamos el estandarte, Del que a todos señorea, Porque fenecida sea Aquí la segunda parte De los encantos de Alfea. Y en la tercera hallaréis, Quién es el nuevo zagal, Y en él, la origen veréis Del nombre de Portugal, Que al presente poseéis, Lio Gábalo Emperador Convidando humcerto día Toda a sua fidalguía, Mandón a cada senhor Pintada sua iguaría. A perdís vinha pintada O natural muy galante, A galinha o semelante, Poremnam comiamnada, Tendo este comer diante. Alí cocido, asado, Arrós picado, desferto, Vinha no prato pintado, Ao natural figurado, Como se fora prefeito. O que vido nano comiano, Oh qué nao viao esperabano, O natural desejabam, Mas o contraferto viam, E por natural lo dabao. Mas depóis disto viera As iguarias perfeitas, Que con mil gostos comerano, As cuáis iguarias eram Do nome das contrafeitas Así comen muy contentes, Do banquete celebrado, Así illustre senado, Todos os que estáis presentes, Vejano se he bemaplicado. r Oh autor Rey que convida a̱̱ Os ovvintes convidados, As figuras a comida, J E os manjares pintados, Esta Comedia escolhida. Epor ser bemrecibido Este banquete le pezo, Senado claro, subido, Todo o silencio debido, Por premio do que merezo.