Texto digital de Pastora Alfea (primera parte)
Metadatos de la obra
- Atribución tradicional
- Simão Machado
- Atribución estilometría
- Simão Machado Segura
- Género
- Comedia
- Procedencia
- El texto procede de la transcripción automática de un impreso.
Aviso
Puede incluir errores u omisiones. Si dispones de una edición mejor, te agradecemos que contactes con nosotros para incorporar actualizaciones.
Licencia
Cita sugerida
Cuéllar, Álvaro y Germán Vega García-Luengos. Texto digital de Pastora Alfea (primera parte). BICUVE, 2026. URL: https://etso.es/bicuve/pastora-alfea-primera-parte.

PASTORA ALFEA (PRIMERA PARTE)
hado. vel amor con tu saeta a mi corazón mortal herida, haciéndome de libre tan sujeta, pue solo en no ser libre está mi vida. Qué rigurosa estrella que planeta, A tan varios effetos te convida, Que quieres que a quien amo me desame, Y quien huye de mi procure, y llame. or aquel que adoro Paran A otra no mi igual ama, y adora, Y ansí como por el sospiro, y llora. Ansí por ella el sospira, y llora. Ay que en la mejor parte yo empeoro, Ay que el de mí en todo se mejora, Pues yo le quiero a el que no me quiere, Y el a quien por él también se muere. a queja alguna, No teng lusta cosa es amares quien te ama, Solo me quejare de mi fortuna, ue quiere que ame yo quien me desaman veré cruel, si importuna, Sir culpa amor quel pecho enflama, Pone Que no tanto tu mal pastora quiero, Cuanto bulcar remedio al de que muero, sear aquí nesta espesura gran sabio que habita en esta sierra, Ung Por ver si puede hallar mi desuentura, Algún remedio humano acá en la tierra, Hola de la espelonca, y cueva oscura, Ven dar remedio al mal que en mí se encierra lveces lo has dado amigo viene, Pues m e solo en ti mi mal remedio tiene. pia Alfea, lo que me mandas ilo, porque se hará luego al momento e Ahora quiero amigo que se vea Lo que sabéis hacer por mi contento, Hecho un fuerte castillo luego sea De hermosa muralla, lindo asiento, Mándame más hacer lo que quisieres, que el castillo se hará como tú quieres. las Míneas hado e o as veces descubre su lucero, Juaje, cuyo ve lado, y duro acero, con presuroso vuelo ne lo aquí, que aquí lo espero, con ligero, y bellos paso o del caucaso. lo avor fortuna en esta hora, as las más me has perseguido, bien, y mal señora, y09 as a mi bien en tanto olvido, que aquel a quien tanto olvido, el duro pecho empederuido, ol le Celia con la ausencia, quitarse la quiero de presencia, de aigo el salvaje que has pedido, Aquí viene el Centauro que has mandado, Lo de en esto me has sabio servido, yo vivo bien pagado, eser Tenemos más que hacer. Solo para lo hecho os he llamado, Vuelve a tu miserable, y triste cueva, Ado pasas tu vida extraña, y nueva. mano mando como puedo, Que seas guarda fiel en esta puerta, Y porque serlo tu segura quedo A tu querer serrada esté o abierta. Todo el que aquí llegare con denuedo En tus manos tendrá la muerte cierta, Solo podrá entrar el que es presente De más del no entrará ningún vivente. Ju tuto tuo mandato observar volo. Di alta cosa yo fare no a paura, Que aunque se junte el uno, y altro pollo, uesta ferrata maza te asegura, A ti Centauro doy a cargo solo, Andares por las selvas, y llanura, Robando las pastoras más garridas, Y al castillo serán por ti traidas. a que hallares de lindo gesto A vi Con el rubio cabello suelto al viento, Procura de prenderla, porque en esto Está todo mi bien, y mi contento, Si presto la trajeres también presto Te déjare volver al dulce asiento, Parte luego pues, y hace lo que digo, Y tu guarda el castillo como amigo, aza, Pastora a quema ventura Sempre venturosa seja, la que graza, fermosura Máis que a todas te sobeja, Parque te falta brandura, Porque es tan rigurosa Qué cosa tan enfadosa, Se te enfadas den quererte, Ve cual o estarey de verte Tao cruel como fermosa, Aún más mal me quieres ver Que morir por quien me mata Quererlo envem converter, Nao queiras quemte maltrata In tuto el mondo inselme no hay defensa Peto de acero, loriga, ni coraza Faroy al mío corpo resistenza, llcudado de aquesto al mío lo caza, Que yo tendré en tuto providenza, La morte trovar hay que tuto aquello Que vole intrar por forza in tuo castello. Por liurar a mi Silvio de la muerte, Si a caso se pusiere a libertarla, Este sitio le encanto de tal suerte, Quue diez pasos no allegue a la muralla En más dulce pastor te de offenderte, Que adonde está el amor, él solo se ha he de tu Celia los favores, tan or de tus dolores. Nano mal trates quemte quer, Nao des odio por amor, Amor por odio mortal, Mira mi mortal dolor, Porque me tratas tano mal, Porque me tratan peor. No debes Pascual culparme, Pues cual la tuya es mi suerte, No te quejas sin quejarme, Tanto en mi mano es quererte, Como en la tuya olvidarme. No quiere amor que te quiera, Asas tito los te dera, De ingrata como mereces, Se cuanto tú me aborreces Tanto, máis te nao quisera. Negasme a gloria de verte Andas fugindo de mí, Por nao ver véndote a ti, Que en me parder por quererte Ganasí máis do que perdí, A liberdade he aquella Que perdí, semerla vivo, Mas como enficar semerla Ganhel ficar teu cativo, Grande ganho soy perderla, Sejas Paseval bam chegado, Ambos venhaes nabua hora. Don te novas do tangado, Qué taes. . que melhor te fora Ter de elle melhor cudado. Anda palcendo as rastolos Seguedo máis gado o rasto, Comando cardos, abrolhos, Por pastar pastor maus olos, Le nao procuro ontro pasto. Anda humdo ontro apartado Entre as montas escondido, Muy perdido, y trasmentado, Cuando en eston perdido Mal pode elle estar ganhado. Apos as manias ovelhas, Os corderinhos dan gritos, Pois tuas cabrás vermelhas Por nao quviremos cabritos, Tomarao nao ter orelhas. Ves nano ser teugado aquelle, Que ja nontro tempo soy, Enano ques por olos nelle, Outra dor que máis me doy. Me faz nao me doer de elle, Cura de tengado amigo, Dices Silvio muito bem, Mas he bemdito por quem Está forado perigo, En que meus males me tem. Pode dar mor gloria amor A aumcorazano rendido, Qué quereronde he querido Ni otra pena mayor Que amar quien ama su olvido Tú si en tan dulce cadena Te tiene el amor ligado Alaba tu suerte buena, Que yo nel albido hechado Justo es que lloro mi pena. Tambam te queijas de amor, De amor no. Si poi. de quién Ella se iela yo me inflame (amo Ya más siunte mi dolor Ni me oye si la llamo, Quéjome en la soledad, De su ingrato corazón: Dice el ecco has sin razón, Que morir por tal buldad, Te es sobrado galardón. Dice el prado a mis dolores Cuando suspiro a manejos Gloria es morir de amores, Por quién poniendo sus ojos En mí me viste de flores, Dice el río que acreciento Con estos dos tan caudales Cuando mis males les cuento, Mas envidia he de tus males, que dolor de tu tormento. Al fin valle, río, y prado Cuando oyen mis quererlas Me dicen que en pose de ellas Quedo en paga tan sobrado Como corto en merecerlas. En tudo Arsenio ha mudanza Inda ontro espero verte No puede ser que mi suerte Me sepultó la esperanza, Nel sepulcro de la muerte. El contento en que he vivido Tanto al reves se ha trocado Que ya no sé ser al que he sido, Masta mi pobre ganado Dio de ganado en perdido, Tensme Arsenia por amigo, Sé Silvio que lo soy tuyo Pois trata ten mal comigo, Esclavo soy pero cuyo A mí mismo no lo digo. Temes nano te ter segrado No temo de nadio no, Díáeme cujo sommedo, Eso no lo diré yo, Silvio mío que no puedo De mí te estas receando Comrezao me irey queijando No tengo la culpa yo Que cuyo soy me mandó, Que me muriese callando. Cuando por mis ojos vi, Esta que de nombrar huyo, El amor me mandó allí, Que no diga que soy suyo, Porque se duelan de mí. Queda Silvio en hora buena Dios prospere tu ventura, Que yo voime a llorar mi pena Esa que oje te he tan dura, Te seja branda, serena, Se Arsenio con disfavor Se nao queijado amor, Cuanto o debo en de lovuar Pois a gloria me quis dar Que negón a ontro pastor, De, quemamo son amado De quemquero son querido Vede men ditoso fado, No que Arsanio está perdido Misto mismo astá ganhado. Querido Silvio ha do estáis, Que dende hoy no os puedo hallar Mal me poderéis achar. Cuando en vos me nano buscáis, En todo queréis ganar, Duvidáis isto. . no dudo Que mi fe me lo asegura, Vosa maita furmosura Vos asegura de tudo Tambem minha alta ventura, Mi corazón receloso. 1 No se recela del vuestro, Solo recela el siniestro, A do mostrarse envidioso, De tanto bien como el nuestro Que si fortuna envidiosa Se muestra en nuestro favor, En cuanto dómina amor, No hay pastora tan dichosa Ni tan querido pastor. Fortuna nano temo en, Nemtenho de que temerla, Que amor me aseguron de ella Cuando envos poder me deu que tendes poder sobre ella. So teme minha ventura Temo o poneo que merezo, Tanto o panao me parezo, Que en ver vosa fermosura Me alegro, entristezo. Alegraos. . ver que me amáis. Entristenceos. . el temor De vos perder. . no tamáis, Son contente se me dais Humabrazo de penhor. Eso Silvio me pedís No tenía tal creído, Se me tacháis de atrevido, Oh amor dizo que onuis En en seu nome el pedido, No hasta Silvio afirmaros, Que cuando los ojos míos Se apartaren de miraros, O yo pensar olvidaros, Que atrás volverán los ríos, Nano porque humtaman ho bem So com se ter se asagura, Epois isto do amor ven, Emo concede a ventura, Concédeimo vos tambem. E se onagáis, offendéis O mismo amor enque espero Porque de mí no os quejéis, Quiero hacer lo que queréis, Con que hagáis vos lo que yo quiero Y es que me deis sin engaño Mano de esposo. . canhezo Que dais maisdo que merezo, Pois por prezo enque máis ganho Me dais oque nad temprezo, A mand vos dab de ser voso, E dado que a máo nan deta, Nao ser voso mal podera Porque querendo o que poso So o ser veso quiserá. Vos ribeirás caudalosas Celebraréis este día, Rojos lirios, brancas rosas, Boninas, flores cheirosas, Celebral min ha alegría, Arnoredos que cubrís Comfresca sombra os pastores Porque vos nao revestís Dontras cores, frutos, flores, Pois minha gloria sentís. Daime minha Celia ahora O que pezo como esposa. Ay Dios ques esto. . o tredora De minha gloria envejosa De men bamperturbadora. Si no fuerades pastor Ya cayera amortecida, Nano temáis Celia querida, Que de vervos contemor Temo de perder a vida, Alfea este fogo ordena, Oh cual como arrificial, Onde queima o natural Pode dar muy ponca pena, Silvio mío no hagáis tal, Queréis pasar por la llama, No lo quiere lo que os quiero Solo en pensarlo me muero, Como fogo que me inflama Matar este sogo espero, Se todo o menor descito, Junto o mayor he desfeito, Nan pode ser este fogo Tal que o nao desfaza logo, O que está dentro enmeu peito Hunas chamas acendidas, Por forza da Mágica arte Fantásticas, fingidas Queréis que os corpos aparte Das almas que estáo unidas. Estay pastora segura, Que esta, cutra aventura, Espero acabar mayor, Pois me nao falta favor De esa graza, fermosura. Veilme aquí offerecida A gustar la misma suerte, Tendevos Celia querida, (̱. Pues vuestra vida es mi vida, Vuestra muerte sea mi muerte. Qué monstro tan fiero, hay Dios, Huid mi pastor, huid, No nos percamos los dos, Ponde Celia cobro envos, Ponde Celia cobro envos, Se queréis por cobro enmí. Paresevos bomcndado Do pastor que sol saído las nachosa emposilgado, Cuanto pao ha hi perdido Que pudera ser ganhado, Ou Tome, on cual quvir Tal pregiza se soporta A pesar dinha may torta, Coroncar, co durmir Ou Tome esoutra porta. Oudo roncar? , qué m chama Naó seráo horas ficáis De te espidires da cama Outome en. . que mandáis, Que venha per ti ma trama De sontra parte te gelta Bose cuido que alsí o faz De ella andes para atrás E nunca a vejas direita No te ques ergarrapas. Nomte ques erger. no sono Pellas orelhas trasborda Comeste soninho engorda Dormideiras de mendono Que a cemannos que nano acorda Boa manta de pederneira Te veja en sobre os Ilhaes, Oudo zurrar he por demáis Nom se pouzano na figeira Onde este dormir, pardáis. Sae fora. To sejo espido, Inda espido, Deos me valha, Inda te veja tn vestido Almofreijado, cocido, Praza a Deos nua mortalha. Deijo cantar. . falay paso que espero o tino. . A madrazo, Quemte de ese muito azoite, Nemde día, nemde noite, Me eis de leijar Gil cabazo, Hay many bestarás nano ves Cual vens, a consa comeza As bragas tras na cabeza, Eo chiote nos pes, Isto faz a vosa presa. Erte Tome, erte asinha, Faz vir a pesoa espida, Esa culpa he tua, on minha, Seja cual for no he vida, Esta vida he muy mesquinha, As cabras dentro has redes, Tú semas ir botar fora, E máis fulas, face envora, E vos sámicas nomvedas, Que amanhece ainda ahora. Queres vida descanzada, Comer como humabestruz, Paseilar nomfacer nada, Bompileuro dalcanbuz, Te derá en, que nao soldada. Cuando os silhos daldráo, Dise Deos noso senhor, Qué comeriñno o suer Como rosto do seupano, Falón tambemco pastor. Inda nao ques ir geitar As cabrás fora do axido, Nam el de ir semalmozar Bemdigo en que o ten sentido (tas He so comer, se solgar, Catrina. . praz. . sao coccí. As migas. . des que sao feitas Poderáo ja ser comestas, Vay almozar, par astas Que tú andes has dircitas. Ando as torras. . nuno no ves Lovuado noso Senhor, Díreito pouzo en os pes, Indatos en veja por Tan tortos como tú es. Vay lego a presa almozar, Elas cabrás fora gertar, E en von entanto ver Aonde nosamo quer Que o máis gado va pastar. Catrina tráceme can A inha escudela de migas, la men pay aquí nom esta Tome nan he tempo ja, Que a quemte foje nomsigas, Se ten del o coirazano, Porque o de este a Madanela, Que te nao tema feizano, Da mora a min ha escuderla, Que nan quero nuvirte. (̱. nano Que nao ha consa que me valha Contigo. quesme leijar Nao don por ti nemmigalha, Todo o ten patornear, Nao val comigo hua pala, Lava hora has patas a beita, Nao andes a inha rabeira, Levarey ja que tú ques, Paresta que inda tu pes Da seres de esa maneira, Inda que de Silvio es mozo, la que me das tan má paga. Par este rosto se poso Que se quiseres almozo Qué has de buscar cuemto faga E que no más de comer Búlcimas do soborralho, Que te en sobía a facer, Farmeas logo migas dalho, (̱. Nano faray se en nao quiser, Mal que te pes as faras, Que por iso tens soldada De mei amo. (. tú verás, Nomte el de darnempalhada, la que tal pago me das. Esta cáchopa he diabo, Eo amor máis demo quella, Ambos nos temda esparerla, Nem ella deijao men rabo, Nemeno de Madanella. Mas hay que quer a mosina, Que ellao sen amor emprega En Gónzalo o cual se fina Per estrota Caterina, Que por mí so se esfandega, Todos nos tras o ráscote Do amor, ao todo pio Don ao decho o Franchinote, Que tano avesio amorio, Foy facerco sen virote, Inda Tome es aquí. Hay many todo estremecí, Nom sey dicer como es mao, Son per ventura de pao, Que nandhas mado de mí, Posilgam de migas dalhos, Escorchador de colmeas, Qués que os jantares; ceas Sojano teos, que os trabalhos Espulgén costas aleas. Inda ques que en va jeltar Forado chonso has cabritas, Para nada has de prestar, So por amor de esas gritas Me el de dar máis de vagar, Vay loga perhí. . no el de ir, Tamben ser ser cabezudo, Olha que te ey de zorcir, Zorcir son muito taludo. Para iso vos consentir. Quem me a mi poucer a máno Ponzarle el a vida a humecabo, Par estas dumtoleirano, Que has de ver oje odiabo, Pois falas de esa feizano, Tendevos la Gil Cabazo, A din Rey. . cuidas madraso Que has de falar paroberlas, A que din Rey que has costelas Me quebro pello espinhaso. Qué demo de beregar He este, sempre eis de andar Com Tome a mal marza, Semrezao, semjustiza Calar era má calar, Descreo de ten abo torto, Se torno outra vez a ti, Se te nao deijo por morto, Se quer vos. tiraibos di, Nom sabéis o que soporto. Inda ahora a esta hora Temas cabras no serrado, Semas querer gritar fora, As de Gonzalo jahora Temtodo o mato escolmado, Quemcome a soldada halea A de espir de si a pregiza, Compadre o jantar, a cea Ponca pregiza o atiza, Cuanto máis dailhe a candea. Esmorece co servizo, Quenvos mete a vos comiso As de curardoteugado la que tens tanto cudado De curar de ese cortizo, Nomques ir ondo te digo, la von más inda algumhora, Que vas resnando cantigo, Eu nada roino comiga, Vovogado. . andar envora Compadre com estes tais, Cujo servizo he ronseiro, ir per bemhe por demáis, Esihe duntar os ilhaes, Comolio de zambujeiro. Tambem Gónzalo vos digo Que he outro tal como elle, Nano lhe faltris co castigo, Nanc Ihe ey tu dó da perle, Sabey que volo fostigo. Que men amo Arsenio traz Tao ponco tino no gado, Que se en nao tiver cudado De vero que o mozo faz, Tudo andara remanchado; Men amo Silvio tambem, Anda así de esa feizano Maldito o cuidado tem Dogado, he de feizano Que nao ve se vay se vem, Vamos a ver o que facem Os cabreiros, cuelheiros, Se ellesogado trace Na lameira dos ulmeiros, En muy bomjasigo jacem, Quve se quero que digo Arsenio men. . de eso huyo Tuyo yo. . men inimigo, El cielo me sea testigo, Que ni eso quiero ser tuyo. Solo no verte quisiera Quemiso querer podera, Paera poder compracerte, Sabe que no me es más verte, Que sacar los ojos fuera. Se dos campos de Liñno. A estes do Donro vieste, Porque contigo troujeste Oh cruel a condizao Do nome donde naceste Mas ay que minha ventura He so da liga fuera Que destruirme procura, Que tú pera outremes de será So pera mi pedra dura. Camilla estés na boa hora A misma comvosco venha Vosas quelhas ahora, Vi na ribeira da senha Taes que venho de mi fora, En nao sei que mangra deu No gado de voso irmao, E voso. . ser men, ú, Tenho certo compaijano De ver como se perden. Eu cuido, máis cuido bem, Que todo o seu daño vem Do descuido que debnelle Qué cudado tera de elle Quénde sí mismo o nano tem, Dai ja o demo esa afronta, Tende conta como que digo, Pois heo que máis vos monta, Que conta tera quemconta, Nenhua temja consigo. Folgáis de seguir aquelle, Que de vos anda fogindo, Tambemerle anda seguindo A vos, vos fogis de elle, O que en nalma eston sentindo, Ver vosa dor me entristece, Fólgara que fora así, Mas perto onde dor falece Da dor que Arsenio padece, Nenhña dor temde mí. Que a taes extremos chega, Quemao amor nao resiste, E que haja gente tao cega, Que en cativeiro tamtriste Sua liberdade entrega, Veja isto, que lhe dé Entrada, me fíe nelle, Núncao seu olho tal ve, Antes que en mi ponhape Ma gafeira entre com elle Dorotea más cruel Que oso, tigre, ni león, Mira el triste corazón, Y pues estás dentro nel, Duélete de su pasión, Das Arsenio en piedra dura, Mas que piedra es tu dureza, Queriendo naturaleza Dar igual a tu hermosura, No hallo si no tu dureza. Qués me Arsenio obedecer, Mal podré yo no lo hacer, Porque de mí te naón que ijes, Quero que o querer me deijes Equeiras a cuente quer Eso es lo que quieres di, No miras o endurecida Mas que piedra para mí, Que en mandarme deje a ti Me mandas dejar la vida. Face pastoro que digo. O tan cruel como bella, No te vayas dulce abrigo, Que mi alma va contigo, Y sin ti quedó sin ella. Pudiste o cruel mandarme, Que me aparte de quererte Ay que debo obedecerte, Mas hay que no puede apartarme De tu amor si no es la muerte, Pues venga que morir quiero Ya que de ello eres servida, Si por tu mandado muero, Y morir por ti me es vida, Que me detengo o que espero. Cata aquí o amor tirano De mis servicios el pago, Tú haces fiero inhumano, Que con tan hermosa mano Se haga en mí tan duro estrago. Hago, Hago mira la desculpa Que da el traidor a mi quererla Di pues tu bocate culpa, Quién tiene de mi mal culpa, Tú o mi pastora bella, Ella, Ella no dices verdad, Que yo tuya la culpa siento, Pues subiste el pensamiento A lo alto de su beldad, Sin su igual merecimiento, Miento, Miento dijiste muy bien, Mas dime amor te requiero, Quién morió del mal que muero Quién quizó tan gran de bien Como a mi pastora quiero, Erro, Erro dolor tengo de ella Aunque ella no murió, De olvidada como yo Mas dime matarse ella Quien a ello causa dio, Yo, Yo, según eso espero, Que leas tú el causador, De mi muerte como a ero Se quieres que muera, amor Que lo digas te requiero, Quiero, Quiero yo también por cierto, Y en morir dichoso soy, que vivo ando más que muerto Mas límita tiempo cierto, Pues a tu mandado estoy, Hoy, Hoy, quieres digo que hoy sea Oh hermosa Dorotea, Qué alegre me es este día, En que la mucha fe mía, E tu crueldad se vea Eya, Eya que ya no quiero vida, Ya el vivir me desplace, Solo haré la despidida De mi compaña querida Se de hacerla amor te place, Hace, Quedad con Dios mi cajado, Deseado de mil zagales, Ya quedaréis descanzado, No sostiniendo un coitado, Sustento de tantos males, Quedad solo por el suelo, Como quiere mi hado, y suerte No os cause mi muerte duelo, Que se deseas mi consuelo, Consuelo me es hoy la muerte. Vos Rabel que en os tocando A vuestro acordado son, Las aves que juan volando, Se paraban escuchando Como el harpa de Ansión, Ya nunca más me veréis Tañer en vos solo un hora Neste valle os quedaréis, De mí os apartaréis, Como lo hace mi pastora. Vos pedernal que de hecho Tocando el fuego hecháis luego Quedad neste valle estrecho, Que no he menester más fuego Quel que está dentro en mi pecho Quedad esca, y eslabón, Y vos también mi furon, Os quedad en la montaña, Que alguna fiera alimaña, Prestaréis de habitación. Puñal acerado, y fuerte, Ni os dejo, ni me despido. De vos, mas os ruego, y pido, No os olvidéis de mi muerte Aún quella nace de olvido, Entrad por el pecho o cuello, Desuiaos del corazón, Que no consiente razón, Que do esta bulto tan bello, Haya de sangre infusión. Ay Dios hay mí triste suerte Sois vos pastora querida, Oh monstro cruel, y fuerte, Tú que me llevas la vida, Quiero que me des la muerte, Onde vas pastor así Espera. . Jarga, o mi daga, Hara que con cruda llaga Larges la vida. . de ti la nano espero outra paga, Na máno o agudo puñal Vay seguindo o animal, Tanto seu perigo temo; Que o temor no mismo extremo Sinto que sinte men mal, Quero o seguir. Ceado vais Camilla tan decorida, Celia nao me detenháis, Que me abreviáis a vida Na detensa que me dais. Árboles que del calor Me soliades cobrir, A vos quiero descubrir Mi dolor, porque dolor, Sé que tendréis en me oir Vos es justo pues sentistes Aquellos alegres días De mis gustos, y alegrías, Sintáis ahora los tristes, De las tristes ansias mías. Ha nacido mi dolor, No se deciros de que, Porque sé que en mi pastor No uno falta de fe Tan poco mengua de amor, Pues que os diga que son celos De ellos mi fe me asegura, Solo causa mi tristura, Una ocasión de recelos, Un temor de mi ventura. Si halláis loca mi quererla, Cred que quedo más que loca, Cuando a mi memoria toca, Silvio hombre, Alfea bella, Tal pudiste decir boca, Si el corazón consintiera Contigo o boca cruel, Cred que lo sácara fuera, Por no consentir que en el Tan grande maldad cupiera, Celianaó vos detenháis Fugi, nantendes temor Celia fugi, que esperáis Ado estáis dulce pastor, Querido Silvio ado estáis. No don por cuantas aquella Me dices Tome hum sigo, Palra tú seca as guelas Qué chufas do que te digo, Se tu dices parovelas, Páróve las digo en, di, Namha en ti facer abalo, Qués escarnicar de mí, Por quereres a Gonzalo, Que escarnicón ja de ti. a Oh din Reyo coirazaó Mestenra pella espinhela, Nano ha en ti nenhñna aquella, Que aquella toleiram, Tu namo sabes Madanela, En me finarey envora, la que tú oques así, Mas en finándome ahora, Me venho chantar entí Como alma pescadora. Sabes perque, perque es crua, so Tambem Gónzalo mo sé De piedade espida, nua. s eumam dón por consa tua, A Catalina de pe. Inda es de pederneira. Inda de Tome me apago, Oh Tome. . forte canceira, Leija mora. . que te fago, Faces que está me nomqueira, Cuanten a Gónzalo quero, Een a Catelina espero, E en a Tome. . nomes digo Que pera ti son arnero, Eper esta mesfandego. No hay Merdénela en tí, Majalacordia. . enemigo, Perque a nomques ter de mí, Perque está a no tem consigo, Tome me gelta de sí. Per ti Catalina mouro, Eo ten morrer de que presta, Se Tome he men tesouro, Máis quero a estrequeirá de esta Que de ti prata, nemouro, Tú es minhas migas dalho, Tú de brócima minha aforda, A inha cabra do chocarlo, Ponzarel por ti aotalho, I. E en por ti ganita a gorda, Vaite hora muite era má, Por ti so era má seja, Mas para vos so será, Venha ella a quema deseja, trua, . Mas sobre ti venhaja, o sé Sobre ti so . nu madraso, Guardar de este men cajado, Oúla, on estay quedado, Nao vos veja o espinhaso Este men. . ses mal criado, Descreyo nao de men pay, Se te nao curto oje a pelle, Chegar pera ca, chegay, Mádenela temmano nelle, go, eira, . Estay quedo, . asimlhe vay. tro, Rato encabreiro enjertado, diga Paresta que o ten chiote Espulge oje o men cajado, Olhay vos hora nombote, De cao men. . estay quedado, Pela alma da vencedeira, Que en santa recona seja, Inha doña. , a lagarteira, E esa no portal da ergreja, Nom jove por feiticerra. Mentes que na inha aquella Digo na inha parentelha, Nao ouve nunca beberróis Como na tua. . ladróis, Forao cuantos quve nella. Qué es eso que estáis haciendo Por ventura estáis riñiendo Dejad ya de pelear, Porque os quiero preguntar Por un fiero monstro horriendo. Ha venido por acá El medio bestia dicí, Qué diz este. . juro a mí Que he de huir cara aculha, Si el asoma cara allí, Qué bistrinsa este murganho, A lingrajem de Castella E en cáchopo tamanho Que nom sei trincar por ella, Por máis que a iso me amanho la questar vos Pertigal, Palrar como Pertigues, Que esa lingrajem he bosal, No me entiende, digo ques Un hombre medio animal, Que diz miser cucumerlo, Tiene cola, . temescola Aún se me espelusa el pelo. Qué diz. . Falla em escábelo Nao lhe entendo otra parola. Por tua vida que nos contas Cómo se tuviera alas, Robando hermosas zagalas, Vuela por sierras, y montes Haciendo mil cosas malas, Sámica he humbestaras, Que temofosin ho como uso E rabo ca per detrás, Ay máy, que demo he iso, Pois sabes tú que elle faz, Ripa as cáchopas. . quví Que da nun casal com ellas, E gansa has que sao máis bellas, Fugivos ontras fugi Nano feréis do conto de ellas Ponho en questas melindrosas Folgem de serém gansadas So por ficarem chantadas, No portacol das fermosas, Milhor nos cubrano boas fadas. Robó Sirena, y Lucrecia, A Dorotea, y Belarda, Celia, Elvira, y Lionarda, Bosa Caterina que he necia A que máis perca aguarda, De mañana le vid hoy, Orilha de la ribera, Y de ver bestia tan fiera, Aún acátemplando estoy, Que fora se te mordera. Tambem a irmaa de Vicente Rapón la suso da serra, Ese tal Deos oavivente. Pois de tan roín semente Anda desinfando a terra. Fuji pastores fugi, Recolher o pauoado, Que vamo monstro encantado, Vamos Catrina daquí Nao nos colha no escampado, Veis que fiera bestia es, Capusémonos no mato, No nos ganse hora por pes, Nas silbas me pega o fato, Mamado son de esta vez, Non aquí quemme sacorra, Eilo éncara pera mí, Regeitalhe a cacha porra, Queirá saon Gens que daquí Leve en oje a vida forra, Díceime fermosas flores, Que sabéis de Celia bella, Docivos de minha dores, Que esa fermosura, cores Me dicem que sabéis de ella. Como nao ha fermosura Onde Celia está ausente, A que tendes me asegura, Que en vos a tenho presente, Mas escondema ventura, Ay que ate o engaño men Me presegue, me faz guerra Se Celia quer dicer ceo, Ea terra a nano mereceo, Como a busco en cana terra. De ese lugar onde estáis, Quérida Celia vos pezo, Cual he mayor me digáis, Se a pena que en capadezo, Se a gloria que la gozáis, Ese soy de vos perder, A causa nao merecerbos, Vos me fazáis merecer, Iruos la tano cedo a ver Cuáncedo deijei de vervos, Alfea pois me roubaste A vida conque vivía, Porque vivo me deijaste, Pera morrer cada día, Ausente de quemlevaste. Quéjate Silvio de ti, Que des que te vi, me vi, Tan otra de quien solía; Que no tengo cosa mía, Toda en ti me convertí, Oh corazam máis cruel que de hun tigre. . eso le viene De ti que estás dentro en él, Y si hay culpa él no la tiene Pois que. . quién le manda a él Enque Alfea te offendí, Enque Silvio te he enojado, Tensme a mí, de mi apartado, Que sem Celia eston senmí. Y no sinti mi cuidado, Ablanda ese pedernal Duélete de mi dolor, Qués que me doa tua dor, E nao te does de men mal, Son extremos que hace amor. Que pretendes, on que intentas, Tendo este corpo ausente, De sua alma. . solamente, Quiero que mi dolor sientas, Corpo semalma nao sente, Ado está tu alma. , donde. Esta Celia. . ado está ella, Minha ventura ma esconde Hólgaras mucho de bella, Por mío amor te responde. Perde de ello la esperanza, Sino pierdes el querer, Oh tempo cujo poder Pode enn tudo por mudanza, Pera iso a nao pode ter, No hables tan de vencida, Que el tiempo es muy gran señor Quita, y pone a su sabor, Pódeme tirar a vida, Mas nano de Celia o amor. Porque de tu cruel pecho Pego con otro igual seas, Quiero que a Celia veas, Y quedaras satifecho. Pues tanto verla deseas, Sal daquella peña dura, Celia inimiga, y fiera, Pues permite mi ventura, Sea causa tu hermosura, De que yo sin razón muera. Viste los tubios cabellos En que estás tan enlazado, Miraste los ojos bellos, No hablas, estás turbado, No te deleiraste en bellos. Mira cualquieres ahora, Si aquella hermosa pastora, Si a mí que por ti me muero, Matarme, matar te quero Dura, fera encantadora. m Ahora verás aquí O que enteus encantos medras, Tano semventura nací, Que nao he muito que has pedras Se levantem contra mí, Seu retrato deijar quis, No penedo afigurado, Alfea en elle entalhado, Humletreiro no que diz Quero ver o que ha intentado, Quice dejar mi figura Escrita en la piedra dura, Porque duros pedernales Veas que ablandan mis males, Y en ti no hallan blandura, También por desengañarte, que no es tu odio parte Pera dejar de quererte, Si eres nel peña fuerte, Soy dura roca en amarte. Dejándote em pedra aquí Ao natural retrataste, Qué o es tú só pera mí, Que en nao poso achar enti, O que tú na pedra achaste, A pedra Alfea te deb, O que ella nao temde san, Nano sendo pedrá contigo, Mas tu tano pedra es comigo, Que me tomas o que he men, Silvio ques esto. . he amigo Minha enemiga sorte Tao cruel pera comigo, Que me nao da outro abrigo, Que o que achar poso namorte, Ado está el contento estado De que tanto te alababas, Nontro tano triste trocado, Que o de que tú te queijabas He de mí oje envejado. Si mi mal vieras de hecho, Nel tuyo hallaras consuelo, Que dolor hay más estrecho, Que ver de fuego mi pecho, Y el de mi pastora de hielo, Y aún de esto no contenta Mi triste furtuna ordena, que hum mal sobre otro mal sienta Que si desdén me atormenta, Dóblame ausencia la pena. Esa men bemdesbarata; Esa de elle he homicida, Esa de sorte me trata, Que se a ti te tira a vida, A mí enma dar me mata, Quero Arsanio conta darte De men mal más ay que digo, Qué dándota como amigo Tens tu nelle tanta parte, Que a ouviras como inimigo. Linte num tempo viví, Semao amor conhecer, Mas des que tua Celia vi, De liure acheí so enmí, A gloria de nao no sor, Achando entrada en sen peito Tibe a sorte por segura, Mas como o bemnao temdura, Com sero men tano perfeito Me faltón nella a ventura. Sentida de men desdém, E envejosa de menbem Alfea a encantadora, Me levón minha pastora, Onde os olos a nano vem, Os corporaes olos digo, Que a alma do corpo ausente No sen sempre atrás presente Corpo que a alma consigo Nano tem, julga cual se sente. A cruel Alfea tredora, Por me dar de todo a morte, Ma quis amostrar ahora, En a vi tal, de sorte, Que nao na ver milhor fora, Entre huas serrás metida A vi cativa encerrada, A sorte enmen mal trocada, Vida que me daba a vida, Me tema vida tirada. Quis dar con este puñal A cruel mágica o fim, Fogio, déíjonme asím, Porque o posa ter men mal, Mo da tu Arsenio a mí. Como el amor te disculpa Si yo no te desculpara, Harto culpado quedara, Ni a mí de la misma culpar Disculpa se me acetara. Si a mi Celia amas, y quieres Tu Dorotea amo, y quiero, Mas tú mira mi mal fiero, Por quien te da vida mueres, Yo por quien me mata muero Tiene en un castillo Alfea A tu hermosa Dorotea, Que un Centanto la robo, Y en el mismo creo yo Que también mi Celia sea. Que Flora su amiga chara Con lágrimas por la cara, Me dijo que nel murtal Un hombre medio animal, Qué es lo mismo la robara, Viste este castello, . sí. Que entrada ten. . muy dudosa. He lonje. . Cerca es de aquí Que amor Alfea hay entí, Se tú me es tano rigurosa. Qués me obrigar a quererte Comdesamor. . nel portal Tiene un salvaje fuerte, Amenazando a la muerte, Al que llegare al lumbral, Tiene una maza el tirano, Que nel cuerpo ado cayere No déjara hueso sano, Endemas si la esgrimiero Con la fuerza de su mano. Provar quero minha sorte, Com ese salvaje. . cosa, Te será muy perigosa, Gloriosa vida he a morte, Por causa tann gloriosa. Si la libertad estuviera De mi pastora querida Cierta en yo pierda la vida, Cuando en ello se perdiera Gañada era, y no perdida. Mas morir, y no ser medio, De libertarla es locura. Oh amor de rezones nancura Piensas faltarte remedio, Sey que me falta a ventura. De unos zagales que allí, Apacientan su ganado, Supe al vino aficionado Ser el salvaje, y ansí Tengo un buen medio pensado. Con una bota de vino, Llegarme a el determino, Y convidarle com ella, Con tal confención que ella Le saque fuera de tino, Y quedando embriagado Es luego el castillo entrado Sin ser la cosa sentida, Como que tens dito a vida, Tenho de novo cobrado. Póngase luego en effecto, Desdahora te prometo Borotea por esposa, Como la más alta cosa, Que darme puedes, la acepto, Ya que en la misma moneda Quiere amor que pagar pueda Esta deuda en que me has puesto, Con el mismo prosupuesto, De hoy por tuya Celia queda. Dado que en Celia me das O que a mí lo he debido No darme don por vencido, Tú eres el que dio más Yo quien más ha recibido, Fazamos o que convem, El vino tomo a mi cargo, Lo demás a ti lo encargo, Ahora que se detem, Me parece humtempo largo, Dime amor ciego desnudo Cruel ingrato tirano, Que fiera engendrarte pudo, Que ansí te muestras tan crudo Con quien se puso en tu mano, De ti espero el remedio, Del daño que tú me heciste, Mas ay que ya veo triste Que tú de mi mal el medio, Y de mi bien el fim fuiste. Quesiste serme o cruel Tan enemigo mortal, Qué diste mi alma aquel Que sacó de su puñal, Por me la sacar con él. Mi arte espero que sea La que a tu pesar traidor Haga amor de desamor, Porque nel arte se vea Mayor fuerza que en ti amor. Como tu crueldad me enseña Hacer traer determino Dentro en esta dura peña, Las dos fuentes que Merlino Hizo en las selvas de Ardeña, Es la una del olvido, Que todo el que bebe en ella Olvida el amor de aquella, Que más traya en sentido, Sin que más se acuerde de ella. La otra de amor se llama, Todo el que nella bebiere, Siente en su pecho tal llama, Que al que desamana, ama Y al que no quería, quiere, Si a una llega la boca Silvio de Celia se olvida, Yo seré del tan querida, Si en la otra el labio toca, Cuanto ahora aborrecida. Y porque la vista de ella No renueve lo pasado, Por más matar su centella En el castillo encantado, Con otras la tengo a ella. Oyendo Plutón mi ruego Dentro en esta dura roca Paresca la fuente luego Quel pecho a olvido provoca, Y mata de amor el fuego. Aunque puedes, o agua bella Apagar mi llama esquiva, Que me vea libre de ella, Sin ser de Silvio cautiva, No lo permita mi estrella, También Plutón por ti sea Rompida esta peña dura, Dentro de la cual se vea La fuente amorosa, y pura, Que mi corazón desea. Oh agua que el pecho inflamas Si cudicias mi consuelo, Si darme contento amas, El de Silvio que es de hierlo Enciende en tus dulces llamas. Cuanto eso de la merienda, Yo lo hiciera hecho del cielo, Mas pardíes con el recelo De quel salvaje lo entienda, Ya acá se me irisa el pelo, Asegura o fraco peito Pois me levas a ten lado, So eston determinado De dar ofima este feito, Que a outros muitos ey dado. Payo vas pois he tano forte, Que lhe cabera ensorte, Dará al salvaje el vino, Cómo vinho determino De lhe dar muy cruel morte, Olhay nao vos aconteza Como co lobo huna vez, Que vos vi amtanta presa, Que vos baleo ter os pes Tao leves como a cabeza. Sabe que soy, deu no gado. Humlobo muito matreiro, Vay que fiz, fui tano ousado que atrepeí no sovereiro, E atircilhe cocajado, E depóis de lhe atirar Puzme tann rijo a chamar, Que o lugar todo acudio. Enfin que o lobo fugio, So porque me duvio gritar, Sendo mozo me traspuz Daquí, sui ser soldado, E soyo tano esforzado, Que o medo dum alcambruz Oh troje outra vez o gado. Nano, nano compadre sabei Que la nalguas me acheí, Onde de mi del boa conta, Ea que quis facerme afronta Sempre afrontado deijeí. No veis como está sañudo, Como colea la espada, Deija o tu vero selpudo, E verás que aquillo tudo Se converte entudo nada, Cata el castillo aculla, He posinel que alí está, O que tanto ver desejo, Como no sangue me vejo Do salvaje emvolto ja. Nao ser en que me embarazo Tanto, máis me vejo atrás, Cuanto por avante ir fazo Tiénete encantado el paso, Pasar de aquí no podrás A cruel. . de que desmayas, Ponte a mi hombro hermano No dudes da ca la mano, Que como en tus pies no vayas Será el encanto en vano. Bofa que tambem en creo, Que no el de pasar daquí, Ello encantramento en mí, Jaiso he medo. . he receo, Do medo que envos sentí, El salvaje sale a fuera, Vedes que consa taon fera Fujamos. . Bemdicia en Se elle fora homemcomo en Sabeí que a morte lhe dera. Fujamos. . nano estón en mí Todo estoy repelusado, Tróújeme aquí men peccado, Tómara ir vivo daquí, Inda que fora espancado, Sempre temí que o selpudo Bicese de nos entrudo, Hi o estripar. . estay quedo Tenho maleitas. . de medo Treméis vos segundo en cudo. Somos cual ves dous pastores De muitos que de este prado Andao pastando seugado, E por sermos sabedores De este castello encantado, Da ponquidade que temos Esta oserta te tracemos, Ensinal de paz, amor, Porque a ti como a senhor Pagar tributo queremos. Pórtate algúm molcaterlo, El vino debe de ser, Vello aquí. . Ocómo he bello, Tróvate tropo di quello, Cuanto hubieres menester, No espaventar compaño, Que yo no volo fare ultraje, Eis entendido el salvaje, qué diz. . si yo no me engaño. Quiere hacer de ellos potaje. Iso quer o lagarteiro, Nano vos ouza ponto enboca, Ja a burra jaz no atoleiro, Darbos ao demoro rafeito Como elle a borracha emborca Hecha mano del tazajo, E beberas ontra vez, Cómo he bon queste brevago Pardíes que quiere el salvaje Virar la bota de anues. Como nadara el podengo En una cuba de vino, Ja en von cobrando tino, O le bom. . Habla flamengo. Come del queso que es fino, De todo el comer desechas, Eis toca a gaita o gaiteiro, Es burga co trombeteiro, Que así elle enche has vochechas, Tomayo por adejeiro. De esta vez la hora agota, Mejor que no a mi la sabe, Ou tema barriga rota, Ounao sei onde le cabe, Cuanta vinhaza lhe bota, Hole bon mío fraterlo, Bebe máis leva outro trago, Oh como le bomleberlo. Ya el salvaje por el suelo Esta de vino hecho un lago. Ello emartigo de morte, Ma morte venha por elle, Que odre será da sua pelle, Oh salvaje inda que he sorte, Foy máis forte o vinho quelle, Parece questa dormiendo, E asas fora de sentido, Quiero llevarte carillo, Hasta el portal del castillo, Vosotros no hagáis roído. Vao sem temor que por elle Von chantar esta. . estal quedo Déjaime cueston ja acedo Antes que cheguéis a elle, Ponho en que morréis de medo, Medo en, estonme rindo, Donte hun mes da inha soldada E dalhe hua coítelada, Para quen está dormindo, Nano ponho en a máno na espada Nano queriéis darle morte, Quería, más dontra sorte, Comarma desfazo en mí, Pois como. . facendo asím, Matey ja outro máis forte, Gan rumor siento par diego Oúlahas de villa diego, Sao nosos amos. . cudeí Que era o salvaje. . bemseí Que o medo vos torna cego. Vamos no venga la maga, Y nos salga todo en vano, Por máis agravar sua chaga, De seu engaño o desengaño, Prego aquí comminha adaga. Vamos por entre el rochedo, He fragoso, hora a ventura, Entremos polo arboredo, Cuanto veo con el miedo. Alfea se me afigura. , qu ve sembrando amores, desamor amargo fruito, Con ansias, y dolores. Mi rosto nunca enjuto De hoy más quiero vestir un triste luto, ugar de contento En! En que pensé pasar la vida mía, Vendrá pena, y tormento, de la alegría, eza será mi compañía. a r @ Silvio liere, tro ajeno amor cual da tributo, ni no me quisiere e lacrimoso luto eve as na mi rostro enjuto. Cuando fuera apartada Tú memoria pastor del alma tmía, Ya no será pisada Por mí la tierra fría, Ni mis ojos verán la luz del día. veo rto lo que Muerto de mi castillo el guarda fuerte, Está según yo creo Si quien le dio la muerte, A Celia libertó hay triste suerte. ue ledbon busns iga Recuerda, no está muerto, Con un cuero el traidor veo abrasado Yo imagino cierto O ue lo han embriagado, Ay si quien lo embriagó Celia ha llevado A Un retolo a la puerta e mi castillo esta, leer le quiero Es esto cosa cierta, ve nel renglón pr El nomb Entano a Silvio verás, Oh amor de Celia deijar, Cuando se secaro mar, Cuando o río torne atrás, Cuando o fogo nano que imar. E pois ves Alfea maga, ay suerte du fortuna cruel ra, omo conjurado Habéis con mi ventura, hiseravel sepultura. to he desbarata, trato rata, a quien le mata for inhumano, hado, desamor, fortuna, y suerte Me contrastan en vano, Por que sola la muerte Es quien podrá apartarme de quererte. Vueltas mis fuerzas todas, Serán en solo hacer los días breves Celia porque sus bodas De Cruel pastor celebres, posorios tristes Con des fúnebres Amor tano constante, forte, Escolhe outra milhor sorte, On con esta minha adaga Te da se queres amorte. Acaba ja de abrandarte, Poemos olhos na minha fe, Sé enmen remedio parte, Quién sin remedio se ve, Qué remedio puede darte. Mármol duro pedra dura Moverá ja men tormento, Minha fe sincera, y pura, Mas nao quer minha ventura, Que en ti haja movimento, Que no abasta mi dolor, Para tus cuitas no oír, Seja testemunha amor, De que has nao poso encubrir, No quiero oil has pastor. la que Alfea tens desgosto, De ouvir minha fadiga, A calar amor me obriga, E calar será men gosto, Pois ten gosto he que o nano diga. u que la causa fuiste, le me robaren Celia de tal suerte, no te rendiste, as complacerte, de parra te convierte: D aqu lguardar supis lo entra luego, vierta, ont convierta. como dantes se Nano digo que o calarey, Nemhe posivel que o calle, Mas que so me que ijarel, No máis solitario valle, Da ingratidano quen ti acheí, No hay cola que me sea De más gusto que no verte, Vete do nunca te vea, Así o farey Alfea, Que o menhe obedecerte. A lugar despoboado, Apartado de alegría, Yrey semlevar meugado, Nenmáis outra companhía, Que so ha de mencudado, Alí ema soidade Moneráo minhas querellas, As cruéis feras en ellas Verei achando piedade, Cuanto es tú máis cruel quellas Allí contristes lamentos Espalarey pellos ventos, Palabras que formemcrba, A jundándome coma sua Oh Ecco nos finaes asentos; A Deos meugado querido, Que me aparto de vos ver, Poisa ingrata Alfea quer Que en va de todo perdido, Deijaibos todo perder. Se me pudera alegrar, Alegrarame en vos ver, Mas so me alegra o pesar, Se elle alegre vos faz ser, En mí opodéis achar, Nano temremedio men mal, O men sin más he a morte, Ay Camilla. . ay Pascual, Que ensorte tano desigual Nos quis igualar a sorte. Por Alfea condenado, A estar de sua vista ausente, Von cara irmana desterrado, Eso levo de contente Obedecer sen mandado, Onde vos ides. . nao sei Onde quer a sorte dura, Julgal irmaa cual ireí Seguindo minha ventura, Que sempre contraria acheí. A deos Camilla querida. Ah dorfazo resistencia, Porque condor máis crecida Ah de men mal esta ausencia, Q Me posa ausentar da vida, Que de Vandalía sua terra Trouje amor a esta ribeita, Alfea a facerle guerra. Fez natural de extranjeira, Elo natural desterra, Que nao tenso amor pejo De me dar magoa apos magoa He posivelo que vejo, Fermosa sonte en tal agoa, Matar a cede desejo. Como he sabrosa, fría Regelon men corazano, Bense ve enmeu irmano, Que quem por amor seguía Namtem por guía a rezano, la que nam ser onde he ido, Pera por mi ser seguido, Quero curar de meugado, Porque torne a ser ganhado, Que até quí andon perdido. Dorotea se en nao vira, Que vos estaba isto bem, Nemque o queiráis vos pedira, Nemquerendo o vos tembem, Que o quiseréis consentira, Arsenio irmana he pastor, Rico, nobre, entendido, Pois se lhe olháis o amor, Que vos temnano ha nacido, Que vos mereza milhor. la vos dise, torno ajera A dicer, que he por demáis, Que ta contumas estáis, Tanto diso eston máis fora Cuanto máis me importunáis. Curo do men manso gado, Trago os olos postos nelle. Anda gordo, repastado, Nao quero que outro cudado, Mafaza descudar de elle. Quemiso vos aconfelha He voso irmano, máis velho, Bemmentendo ja son velha Vos traceréis a orelha, Pois despresáis men conselho, Eston llure, comsosego, Quer Silvio, que aparte abrolhos De tal conselho renego Apos de humminino sego, Ey en de andar pondo olos. Pastora cuya ventura Quiera Dios hacer tan buena Qué iguale con tu hermosura, Pues te pena oír mi pena, No la causes con ser dura; Pone eses ojos en quien, Mas que los suyos te quiere, Olvida un poco el desdén, Dame una muestra en que espere Que podrás quererme bien. Queres que te engañe. . quiero Que tal me tienen mis daños, Quéspero vivir de engaños, Pues de desengaños muero, Serviéndote ha tantos años. Tu Arsenio es opastor A quénquero máis que a mí Díceslo burlando, si Con burlas pagas mi amor que ni engaños hallo en ti. O men corazano tens prezo, Que máis queres. . qué dijeras Eso, sin que te riras, Sabe engañarme de seso, Ya que me enganhas de veras Engáñame de manera Que piense que no es engaño Iso queres. . mas quiciera Que este engaño en desengaño Pastora se convertiera, Mas todo pongo en tus manos Sea como tú quisieres, la qué queres desengaños Dígote que nao esperes, Mev amor nempor engaños, O más que la nieve helada, Mas que el fuego rigurosa Mas que la peña escabrosa, Mas que airado tigre airada, Mas que áspid venenosa Mas dura que duro acero, Peor quel cuervo agradecida, Mas que áspid desabrida, Mas fiera quel león fiero, Mas que toro embravecida: Dime que emparo o que abrigo Podrán ya tener mis males, Si eres tal para comigo, Que los brutos animales No se comparan contigo Veo bien no tengo antojos Fuente había en este prado, Las lágrimas que amanojos Aquí destilan mis ojos, Han esta fuente engendrado: Si de mis ojos sois vos Fuente, no seáis solo fuente, Volveos río corriente, Que yo me obligo con mis dos Aquel vuestro uno os sustente. Pues poca agua en mucha fragua El fuego más acrecienta, En la que mi alma atormenta, Quiero hechar una poca de agua Para que más fuego sienta: Como es fría como es bella, Qué duro hiello me ha puesto Sobre el corazón ques esto, No es Celia mi hermana aquella Qué baja por el recuesto. Su desposorio es mañana Aque saldrá hoy al prado, Seáis hermano bien hallado Vengáis nora buena hermana No fe do no os haya buscado, Que hay de nuevo acaecido, Mi tío Orompo es venido, Por regocijar mis bodas Con sus hijos, hijas todas En compañía ha traído. Vengan muy en hora buena Cuantos más, más buena estreña Ah traido dos terneras, Diez cábritos, seis corderos, De patos una docena, Muy bien lo ha hecho por cierte Qué ganado tenéis muerto Del nuestro. . yo os lo diré, Han quedado, si podré Deciros lo todo al cierto. Dos vacas primeramente, Eso es para la gente De servicio. . de lechones Son veinte con dos marrones, Se sobraron solamente, Cuatro terneras muy buenas De la teta que aún a penas Holían las herbicitas, Seis corderas, diez cabritas, Y de patos dos docenas. Todo eso está bien hecho, (cho Yo pienso que sobrara Nuestramo. . que ay de prove Ay que nuestra casa está De muertos llena hasta el techo Benito la fiesta empieza, Déjalos que gente es esa, Quio entierro se hará luego, Nuéstramo por Dios os ruego Que sea yo también huesa; otras nuevas traigo yo Para les decir. . que tales, Un rebaño de zagales. A hora al lugar llegó, Y entre ellos dos principales, Traen los dos dos bastones En las manos, y los más Con muy hermosos cestones De quesos, y requesones, Van luego siguiendo atrás. ierte Si son Almeno, y Honurio Nuestros cormanos que vienen A honrar nuestro desposorio, Que son ellos es notorio, Por la obligación que tienen, Vamos los a recibir, Vamos, y veréis mi tío, Nuéstramo quiero os decir, Al que viniere baldió, Haced que se vuelva a ir. Quero colher pello prado, Hua capela de flores, Digan necios amadores, que o he máis quem sen cudado Poem no descuido damores, Verás doudices de amor, He consa que me endoudece, Humcheo de disfavor. Amando a quemo aborrece, Sospira por sua dor. Outro chao de ciumes, Espada que con dous gumes, Fereo corpo, fere a alma, Nao ha mor gloria mor palma, Que seu mal nemmáis perfumes Outro cheo de paijam, Deita sospiros a molhos, Se perguntáis a rezano. Dirvos ha porque hus olos Me robaraoo corazano. Pois se amor así maltrata, A quenmáis segue sen trato Se ao máis servo, menos grato Cual he a necia que trata, Ser quelha de seu fato, Asas avisado he quem Namlhe temfe, nemlealdade, Pois ha nano temcomninguem Quen máis quer sua amizade, Máis por enemigo otem. Eston dormindo, ou desperta Quém emtano fermoso monte De branco mármol cuberta, Fez esta fermosa fonte, Cede so emhaber me aperta. Como he doce, sabrosa Oh corazam me ha abrazado, Ahora tenho alcanzado, Cuám semrezam rigurosa Contra Arsenio me el mostrado He posivel que men perto, Tao ingrato se mostrase, Que de todo desprezase, Mal, servizos que me ha feito, Semque humtaón solhe aceitase Muy contento, y descansado Debe aquel pastor estar, Que del amor descuidado, Solo se ocupa en mirar, Por el bien de su ganado, Falando consigo vem Arsenio, mas ay que digo Se vemfalando consigo, Pelo que en sí de mí tem, Namsala señam comigo, Arsenio venhas envora, Con Dios estés Dorotea, Onde vas. . voy a la aldea. Para la hia en ahora, Cómo más gustares sea. Namques minha compañhía, Ela de pedir de ruego; Si has de venir ven luego, O mire pues se va el día, Espera temmáis sosego. Namsolgas que en va contigo Si quieres venir comigo, Vine que no te lo empido, Pero tan poco te pido Que vengas. . quve o que digo Voy hacer lo que conviene, Que se desposa mi hermana Con tu hermano mañana, Von onfico. queda o viene Cual tu más tuvieres gana. He certo o que tenho quuido, Que vejo Arienio mudado, cuental pudera haber crido, He menos verme no estado, A que o tempo me ha tracido. Cuando de mí se queijaba, Camándome crua, fera, E en zombando o excutaba, Quém de siso me disera, que entao de mí so zombaba, Mas hay pastora perdida, la te entregas tano rendida, Antes mouras que tal seja, Mas ay que nesta pelleja, Quenmáis vence he máis vecida. Amor, dado que ate quí De tuas cnusas, nano fiz conta, Nao tomes vinganza en mí, Porque a vinganza he afronta, A quem se humilha ante ti, Del camino fatigado, Y dél sol que es muy callente, Aunque voy para el poblado, Quiero ver la hermosa fuente. Que hay de nuevo en este prado El agua que sale de ella Es tan cristalina, y bella, Que cuando sed no tuviera. Su vista me la hiciera, Solo por matarla en ella. Está caliente aura dado, El sol en ella, corrido Estoy de haberlo pasado, Por Dorotea perdido, Siendo en Camilla ganado: De más de su mucha fe, Cuanto a la que en beldad teca Que puede claro se ve Do Camilla pone el pie, Poner Dorotea la boca. Bajando por el collado, Si yo no me engaño viene Recostada en su cayado, Ya con su hermosura tiene Nueva hermosura este prado, Dios venga en tu compañía Mi Camilla. . tua he riso, Es risa nombrarte mía. la del Arsenio enter siso, la nano son quem ser sohía. Gustas de burlar comigo, No te acuerdas que decías Mi Arsenio. . respondías Que nemnome de enemigo Como fose men querías. Arsenio o amor me obriga, A que apos teus pasos siga, Por Dios te ruego pastora, Que como fuiste hasta ahora Quieras ser mi enemiga, Namte alembra que dicias Tornaria o río atrás, E tu nao me esquecerías, También se me acuerda más, Que tu de ello te reías. Di Camilla que se hicieron Tus amorosos lamentos; Cómo sempre ouvidos eram, Namde ti senamdos ventos En vento se converteram, Quero que torne meugado A sero que dantes soy. la minha dor nano te doy, Seguindo tras mi cuidado, Do Camilla fuere voy. Arsenio. . quita de ahí, De siso quero quererte, que seso, dígote aquí, Que no hay cosa para mí De más gusto, que no verte. Dando sospiros, ais, Por donde fores irey, Tanto en ti me transformei. Que de mí ja namsey máis, Que aquillo que de ti sey. Vida he muy trabalhada Ado pastor. . he tormento, Oh rabo da sua manada, A de andar a chuba, o vento, O sol, a neve, a jeada, Inda o sono bemnom chega Cuando ojeita de remolho, Porque se ogado barrega, Namserra a cansella o olho Te ver se olobo lóbrega. Porque o lobo he tam matreiro Que atés dentro dos exidos, Canta o dente no cordeiro, Se opastor nano da ouuidos, Os balados do rafeiro, Ora en cuanto pasa a sesta Ogado, aquí onde eston Dormírey sobre a giesta, Dicéis benque o sono presta, Dipóis que ojantar prestón. Quém apupa quem será, He Gónzalo o patalón, Semelha isto consa má, Ou algúm bárgante será, Que por quí se embusón, Son, Darvos el muita pancada Des na cabeza té os pes, Se he este oda mao furada, Vedelo. . nano vejo nada, Son en perdita o que ques, Es, Quemquer ques a maldizam, Techapuso, que teus cambos Nano me cambem. . ben a mano, Nano fala comigo. . nano. Esperay cual quer dentrambos, Ambos, Ambos, en de mí te enjoto. E te lanzo a maldizano, De Bertano, Albiam, Santos de quen són devoto, Quuí minha perizam; Lembrem vos dous innocentes, Parece que ja se cala, Rezay pasinho entre dentes, Nano vos conheza na fala, Oje somos padecentes. la se fumon. . quémsería, Pasei pella morte o trago, Que fora homemtomaria, Que en ficera nelle estrago De que elle arreventaría. Hía, Outra vez ouní a voz, Nam seí por donde me esbarre, Fala porque nos ve los, Ah de moer humde nos, Antes que oje odía esbarre, Arre. Arre, tende por certeza, Que esta he muito Portuguesa, He zombaría. . he embuste Faz enruín mato a empreza, Se he alguem que nos despreza A se quedo seulhe custe, Uste, Uste, isto he algum vaganao, Pois paresta que semdó Le er de sacudiro po, Elle será oje opao, Eo mencajado a enjó, Jo, Yo en nom sei onde eston, Que tanto sofro a hum cebolo Dice espido do miolho, Dice se sabes quemson, Que todo encólera atolo, Tolo, Tolo queres que te diga Chámate a coba o castigo, Dice se ques paz, se briga, Que se ques briga en te digo, Que a briga a rezao me obriga Briga. A inha cabra do chocalho Mefazo soma que en balho, Eo men cábrito manso Me sazo soma que en danso, Oucabritas fasta on, O más landres que vos dem, Vedes orato ninguem Des que nos injurión, O descanso comque vem, Ougani torta nam zombo, Saete forado vedado, Nomte regeite o cajado, Este te zurcirao lombo, Este te verá o costado, Manten ha Deos, Gil Cabazo, E a ti este menzambujo, Hay many estrónconme hun brazo Ahora veréis dum sujo A que sabe o ser madrazo. En son arre, o uste, ojó, Payo Vaz sois mentecato. Que vos fige. . nada el dó De ti sacudote o pó, Porque traces fujo o fato. Qué cuidaste. . o que en cuido Qué tendes volto o míolo, Oh din Rey. . nom sejas rudo, la que te en don como tolo, Sofre tú como sezudo, Naón es, tu o que ques briga, Que nao quero briga nano, Pois donte está coma máno, Porque a máo he máis amiga, Tal ta demno coirazano. As de facer zombaría Dontros coma ti. . ay may Zombeí de vos algúmdia, Neste corpocinho hay En finda bargantería, Choras, es consa pasada, Estay quedo co cajado Folgas máis compescosada, Indata en veja cortada Tróngeme aquí men peccado. Quién bosea por acá On Benito acudemora Tomésito porque llora. Nano he Tome sito ja, Se nao alma peseadora, Benito, semsí, nemnano. Deráo tanta cacheirada, En mí como envoy ladrano, Eu dei nua alma pasada, Que en ti nao pus penemmano. A maldizam de Salmora, E almogor venha per mí, Se te nao envido algumora. Nano te praguejes así, Venha antes por cuento hora, Cuando por la aldea toda Anda el placer a montones, Andaes con dongolondrones, Vamos todos a la boda, Dad al diablo esas cuestiones: Nuestra cosina está llana De ollas toda herbiendo, Unas con otras haciendo Tan suave cantillena. Qués gusto estallas oyendo. Vamos festejar o bodo De nosamo. . bom será Tanta cociña hay halla, Qué pardíes el lugar todo No la encocinará. Siéntense al pie del laurel, Árbol que el color no pierde, Los novios, que como aquel Que está de contino verde, Reverdoscan ella, y él, Los demás por la floresta Cubramos el verde heno, Eya Arsenio, Onorio, Almeno, De bailes, juegos, y fiesta Sea este valle lleno. De estas capelas de flores Entrambos os desposados. Coroaran, os pastores. Que nos jogos custumados Sairem por vencedores, Tudo festa, pracer seja, la que odia he pracenteiro, Seutiro o torno o garjeiro, Alguem me ha de haber enneja. Pois balleos de terreiro. Muitos annos melhorados, Se logremos desposados. Que ques tu facer. . escuita Cada humolve por sí, Que como me ven aquí, Tome desafío a luta, Eya Tome, sale allí, Pois lutar comigo gostas, Quero facerte a vontade, Poucem por cual cay apostas, Vejan comque habilidade, Le estendo no chamas costas, Ves esfrego as maos no chano, Nomte esfregue elle has costelas) Cantalhe o pe bestarráo Dalhe humpar de cambadelas la ponzón no chano a mao, Queda he. . que da. le ben fina Se mescorregono pe, Como he queda. . queda he, Digo que nam ha máis mofina Viva o lutador Tome, Vuelve a luchar otra vez, la Gónzalo lhe temmedo, Oh gocho luta por pes, Dalhe o gambiro, ter quedo, Oh chamvas mal que te pes, Para este rato es muy queijo, Que dices. . qué ambas saon tua Se saon minhas bemas vejo. Pois par de ellas que inda sejo Pera lhe dar outras duas, Surtam, isca, pederneira, Ponho contra quemquiser Saltar, se mor salto der, Aos pes juntos, de maneira Que os leve quemme vencer. E asinando esta raya, Salto, a Deos me encomendo Granda salto deb. O entienda Que quien le salga no haya, De eso me estoy riendo, Veis aquí pongo el surrón. Pedernal, su eslabón, Estoy de la raya atrás, Veamos quien faltó más, Iguales en saltar son, Los señales que Vital Con entrambas plantas hizo Almeno más las rehizo, La una, y otra señal, Señalar de nuevo quiso: Tornay a saltar pastores, Ate humficar vencido, Tan igual el falto ha sido, Que entrambos son vencedores, Pues vencerse no han podido, Coronadlos Celia vos, Con dos grinaldas muy bellas, Y muestre la igualdad de ellas, Qué fueron entrambos dos Iguales en merecerlas. As benzones he bemse deitem, Como he costume entre nos, Aos noivos. , con la de Dios Porque máis les aproveitem, Comezay Orompo vos, Todos los que aquí estáis, Al desposorio allegados, Ansí como deseáis, A los dos novios veáis Muchos años bien logrados. Eelles tambem se vejam, Porque máis contentes sejam, Com silhos machos os pares. Edos máis bens os milhares, Como aquí todos desejam, Sus ovejas en manadas Cubran los valles, y oteros, Y libres de lobos fieros, Todos los años preñadas, Les den hermosos corderos. No estío finando o prado Sua férmosa corperde, Achemo vale carregado, De herba mimosa, verde, Pera opasto de sengado, Por encima los jarales, Hallen de miel, los pañales, Y en el estéril verano Tegan de harina; y de grano, Rellenado los costales. Nel invierno helado, y frío, Ni las crecientes del río, Ni las nieves le hagan daño, Y así gocen todo el año Contentos, y sin desvío. Linte de landre, y de reña, Y de todo otra ponzona, Con que el ganado desmaya, El suyo siguiendo vaya Tras él son de su fansoña, A venzamdo Anjo vento Dalto baijo o cinja, cubra, Que lhe namempeza cobra, Nemmao vicho pezonnento, Nem de feito, nem de obra, En nombre de todos nos. Lo que han dicho todos digo, Que os gocéis entrambos dos, Y los que aquí estáis comigo Decid todos plega a Dios. Balle Arsenio, y Dorotea, Los nonios será mejor, Si mi hermana quiere sea, Que dicéis aquillo. Oo. ea, Que ella lo hará por mi amor, Do están pastoras tan bellas, Será agraviar aquellos, Que quieran bailar con ellas, Ballá vos para que ellas Hagan lo mismo con ellos, Eya el instrumento suene, Tocad Vital. . que me praz Oh noivo me satisfaz, Linda gracia Celia tiene, Esa he sua encuanto faz, Acudime dulce esposo, Menben de que estáis tremendo, Hay mí hado riguroso, No veis el tronco ñudoso, En que me voy convertiendo, Dadme un abrazo pastor, Convértese enverde louro, O semventura amador, Vejonos tal, ammouro Que viváis quiero mi amor, Nel triste trance en que os veis Calia hermana no me habláis, Adiós todos os quedéis. Se vos ís, me deijáis, Como que viva queréis. Caso nunca acontecido, Quién tal suceso pensara, Quén tanto benha perdido, Cuanto enser morte ganhara Cuanto ennunca haber nacido, Olhos pois tendes ausentes Os dons sois resplandecentes, Semquemdolos namservís. Esta perda que sentís, Mostra con largas correntes, Alfea pois tú me has feito Tanto mal como o que vejo, Aparelha o cruel perto, Porque nelle men delejo Seja emparte satisferto, Pues con llorar el que llora, No remedia su dolor, Sese tu llanto, que ahora Podrás mostrar el amor, Que tienes a tu pastora. En el escabroso suelo, Que el río Cantabrío riega, Cubierta de nieve; y hierlo, Hay una sierra que allega, Con sus puntas cuasi al cielo, Allí en alta penedía, Hace una gruta encrubada, Ado tiene su morada, Una fiera como arpía, Que nombre es finge llamada. Tiene el rostro de doncella, Y las alas de dragón, De abe es el cuerpo de ella, Y con uñas de león Hiere a quien se atreve a bella. Esta esfinge a todo aquel, Que ve tras preguntas hace, Si a ellas le satisface, También de ellas sabe el Todo lo que más le aplace. Mas quien las en cimas tres No adevina, sepa cierto Que no escapará de muerto, Que luego en sus uñas es Del mísero el pecho abierto: Tú que en las enimas eres, Tan loado en toda parte, Pues solo esta esfinge darte. Puede el remedio que quieres Deurias aventurarte, Logo daquí como estón Von buscar ese animal, E empartir ditoso son, Pois da vida, on de men mal, Tenho o fincerto onde von. Yo hermano te acompaño, ̱. Este animal vertud tiene Contra encantos tan extraño, Que al que solo va, y viene, Ningún encanto hace daño. Yendo solo no podrá Dañarte la encantadora, Niado seas sabrá, Por tanto en ir solo ahora, Todo tu remedio está. Fical pastora querida, Onde men fado vos pos, Crede que nesta partida Como me aparto de vos, Parto sem alma, senvida. Mas no parto, ne ha quemposa Facer que de de vos me aparte, A alma que he amor parte, En vos fica, porque he vosa, So o corpo he o que parte, Pezonos Arsenio amado. Qué cerquéis de hua bastida, Qué romper nao posa ogado Este tronco aonde a vida, De men bemfica encerrado. Cuando en eso aprovechara A quien mi hermana no fuera, Tanto más por vos le hiciera Que si mi vida prestara, Vida prestaros me fuera, A deos cara Dorotea, A Deos companha querida, Plega a Dios que tu venida Tan alegre a todos sea, Como es triste tu partida. Parte Silvio sin recello, No temas ninguna cosa, Que con el favor del cielo Has de volver a este suelo, Y libertar a tu esposa, Con el pastor que se parte, Vamos todos al aldea, Porque fenecida sea Aquí la primera parte, De los encantos de Alfea. En la segunda verán Lo que más ha sucedido, Celia vuelta en lo que ha sido, Con los effetos que harán, Las fuentes de amor, y olvido. on hum senhor humdía ampintor, que le pintase Todas as nazoes que había, Ecada hua retratase Como trajo que vestía, ando ao astelhano, Italiano, rances Seu custumado vestido, Pos ao Portugues despido; Nas maos hua peza de pano. Perguntándolhe a tenzano, Porque en tal modo o pintara, Respondeo, comrezao, Que nenhun trajo achara Na Portuguesa nazano. Velos eis dise a Francesa, astelhana, Depois dise a Oje andao a Valoneza, A manham a Sevilhana, Eja nunca a Purtuguesa. Vendo pois a variedade, Que ha no trajo Lusitano, Por nao sair da vontade, uslhe esta peza de pano, Pera que corte a vontade. Se ja no tempo pasado Asím Portugal se pinta, Cómo fora oje pintado Comhua peza, nano, com tranta, Compaño, nao, com brocado. E segundo a vaidade En que oje seus trajos parano, E de elles a variedade, Inda has trinta nam bastarana Pera cortarema vontade; Se a condizam vos pintara. Quuemo trajo vos pintón, Nam serse invenzao achara, Que o vario de ella tomara, Como pera o de elle achón. E cuá varios vos mostráis No trajo, na condizam. am constantes sois, máis Na praga, murmurazano, pera os vosos naturáis. Se hum estrenho a terra vem, Dicéis todos enjeral, Nunca aquí chegon ninguem, Edo voso natura! Nada vos parece bem. En fin que por natureza Ecostolazaodo clima, Esta nazano Portugüesa, O nada extranjeiro estima, O muito dos seus despreza. Vendo cuan mal aceitáis, As obras dos naturáis, Fiz está en lingoa extranjeira, Por ver se de esta maneira Como a elles nos tratáis. Fiome no Castelhano, Fiome en ser novidade. Se nua, noutra me engaño, Vos Portugal eno pano, a vosa vontade. Cor ta
