Texto digital de El cerco de Dios (segunda parte)
Metadatos de la obra
- Atribución tradicional
- Simão Machado
- Atribución estilometría
- Simão Machado Segura
- Género
- Comedia
- Procedencia
- El texto procede de la transcripción automática de un impreso.
Aviso
Puede incluir errores u omisiones. Si dispones de una edición mejor, te agradecemos que contactes con nosotros para incorporar actualizaciones.
Licencia
Cita sugerida
Cuéllar, Álvaro y Germán Vega García-Luengos. Texto digital de El cerco de Dios (segunda parte). BICUVE, 2026. URL: https://etso.es/bicuve/cerco-de-dios-el-segunda-parte.

EL CERCO DE DIOS (SEGUNDA PARTE)
nto se vay pondo enordema g er da cidade combatida, ta lgarey de saber mindamente rendeo Bandur ao ferro a vida Tan i. bemme en acheraiso presente, E vi que numa fusta guarnecida De riqu simas cedas bemtoldada. Veo o Gobernador ver a nosa armada. istes logo como o Mouro hia, Dos principáis senhores rodeado, E Mánoel de Sousa, en compañhía, Oje menos ditoso que esforzado, Pois con toda a debida cortesía; Sua Real pesoa, Regio estado, Foy pello illustre Cunha recibido, Tanto que na Capitaina for metido. cuando Nano está muito el Rey Tello tracido alí a adversa sorte tra vez para a fusta ja indircita, Levando a sua ilbarga o Cunha forte Pedelhe nao se va nada aproverta, Fogindo vay dos nosos cual da morte, Entra nafusta, bemmostra no peito Ter de desconfianza cheo o perto. Gobernador muy descontente, Fica De selhe ir com tal desconfianza, E como Capitao sabio, prudente, Oh presente, por vir julga, alcanza Nontra fusta logo en continente, Comcinco en que ve ter confianza, Manda Mánoel de Sousa, a que encomenda, Que va apos el Rey Mouro, prenda. O Dos cinco que a pequeña fusta encerra, Humsoy Mándel de Sousa, como digo, E Pedralues de Almeida, que na guerra lamáis soube temer nenhum perigo, Diogo de Misquita que a terra Cambaya ja sintio o jugo imigo, Outro Pedralves de Almeida que nano minto, Lopo de Sousa. Continho o quinto. Tanto que a nosa fusta a del Rey chega, pistellhe Son se preso tua alteza, Nao fazas resistencia a mí te entrega, Quue comigo preso has de ir a fortaleza, Nano lo concede el Rey menos lhe nega, Fica confuso, cheo da fraqueza, Nano Ie responde, mas do sobresalto Se achon de corazano, & lingoa falto. rendo os nosos que el Rey ser preso accita Entra na fusta ha poremno eneffeito Cuando a espada imiga ven direita A trespasar do Soula, o nobre perto, Eis pera a cruel morte se sojerta, Quemnunca soy a seu temor sojerto, la caeo corpo frío na agua fría, Esobe a alma a celeste Monarcía. os cuatro vendo así o Son orte; Oh animoco a dor se montéplica, Mas o Almeida alí se rende a morte, Mas dos Mouros nenhum con vida fica, Antes de ver dos seus a final sorte, Bandur que ja por tal le pronostica; Lanzado ao mar se había, que perigo De elle julga o menor que o ferro imigo. Cudando de s ir dum, a dous se entrega Que andando resistindo as endas eras, Junferro de alabarda a elle chega, E de hua so a cabeza lhe fez duas, la ocorpo o vital espírito nega, a- A alma aonde estao has de te nuas, Caminha a padecer immortal daño, Vaise desengañar de seu engaño. adeo Bandur ao serro a vida, Así o illustre Sousa, o nobre peito, Tano dina he hua morte de sentida, Que faz nao se sentir dontra oproveito, Somente a cabeza enduas partida, Einda de todo a morte nao sojelto Ficon Cojolófar por nano ter quebra, Oh rifao de mao vaso nunca quebra. Comtudo soy muy áspero o castigo, Muy ásperas tambem suas culpas erano Cuanto ao Gobernador, como vos digo, no. Tómara antes que os nosos oprenderao, Que nano se ha de apompar nunca o imigo Sabel que suas más obras o merecerao, Sae o Gobernador en terra ahora, Pois nano nos ache das instancias fora. Repousa illustre Sousa, la no empireo glorioso asento que mereces, Quemmorte mereceo tano gloriosa, Que ainda que teu corpo sepultado Estenas frías agoas do Oceano, la máis se esfriará tua memoria, Nemse dará a teu nome sepultura; Esforzado Silucira, marche a gente Que temsaida enterra, porque quero Cometer a cidade de improviso, Que sona diligencia está a victoria, Desparece hua peza de esas grosas; De ese sínala armada que cometa Pola partedo mar, que a humetempo Sele dé pola terra, mar asalto. Dous Mouros saon chegados da cidade Qué falar querem a vosa senhoría, Deténdevos vejamoso que querem, Soberano Señor, a quien el cielo Haga tan grande como es tu fama, Esta ciudad de Dio a ti rendida, Estas llaves por nos te offerece, Sabe como a Bandur la muerte diste, C Y cred de tu valor, y illustre pecho, Que sería por culpas dinas de ella, De las cuales suplica a tu grandeza, No tenga parte ella en el castigo Aunque las cometidas por los Reis; Y si por dicha tienes prometido De dar el saco delha a tus soldados, Por nos se te offrece tal tesoro, Que puedan quedar todos satisfechos. Se no largo Oceano se vemtintas No sangue de Banduras brancas ondas, Nao soy semjusta causa pois quería lingir no Portugues o duro ferro, Como ingrato cruel desconhecido, E así teve o fin conforme a iso As chaves da cidade, en as acerto, Nao pera a offender más defenderla De todo o que lhe quiser facer offensa, Nao acerto os tesouros que offereces, Porque estimo a nobreza máis que a elles. S̱̱. Por tan grande merced como nos haces, Y toda la ciudad de ti recibe Bezo señor tus manos valerosas, En nombre suyo, y nuestro te suplico, Quieras enviar algunos de los tuyos, Porque con tu presencia se aquietem, La gente que corriendo por las calles, Pensando en la ciudad no estar seguros, Anda confusa triste, y derramada, Buscando algún lugar pordo escapen De la muerte que tienen por vicina, Pera que os fracos pertos se aquietem, Da turba feminil, plebea gente, Mandar algús dos meus com vosco quero A Tambem Cojosófar, porque goberne, A cidade nas mesmas léis, foros, En que soy ategora gobernada, T onténdase de mí como nao quero Que se entro ducano nella novidades, Evejaose tambem que os Portugüeses Tanto pera os humildes saon clementes, Como pera os soberbos rigurosos, T o tragano Cojosofar ante mi logo. Ala por largos años te prosperé La vida en el estado que mereces, Y todos los enDio moradores, Tienen obligación de desearte, Que si nel postrer punto de la vida Vengo ante ti, y si espera acabarme, Usa de tu valor pone de parte Lo poco que meresco a tu clemencia. Cojosofar levántate que ainda Que nao saon tuas culpas menos graves, Nemmenos dinas de hum mortal castigo, Uzando da grandeza que ter debo, Por vasallo de hum Rey que entudo he grande Nano somente a vida quero darte, Mas tambem dacidade a gobernanza, Eo mismo lugar que nella tinhas, Cuando do morto Rey vasallo eras, Jurándome primeiro vasalajem, Ennome de men Rey en cujo nomen As de guardar leal, fielmente, Aunque es la merce que señor me haces, Como hallo que es igual contigo mismo Con palauras no puedo encarecerlo, Mas con las obras espero de servilla Quuiero dicir guardando en cuanto fuere Este cuerpo del alma acompañado, Aquella lealtad que guardar debo De quien tal beneficio he recibido, Por Ala divino juro aquí en tus manos, Por cielos, por estrellas, por planetas, Y por la celeste Monarcía toda, De ser siempre leal, y fiel vasallo De tu Rey, y señor, y en su nombre, Esta ciudad de Dio que me entregas, cuando en parte o todo esto faltare, A las estrellas, cielos, y planetas, Fuego, tierra todo me persiga, Y en todo se me muestren enemigos. Basta Cojolofar, en me confío De ti, pera ha cidade podes irte Com estes dous que has chaves me troujerano, Evos illustre Antonio da Silveira, Levay Fernano de Sousa en compañía, i ambem loño da nova osecretario, Tomay pose dos pasos, tesouros, Que forano de Bandur, juntamente Dos almacéis, tudo o máis que achardes Ser facenda del Rey, cuanto ha pose Dacidade, a menhaa entrarey nella, Tomándoa con toda a majestade, que a semelante acto pertencer, Tudo iso se fara con diligencia, Hum louro de presenza venerabel, Ainda que no traje humilde, pobre, Pede entrada. . entre muy envora, Que o Rey, que en seu lugar asilte A todos a de quuir a todo tempo Yo soy señor un hombre a quien fortuna Se mostró tan avara cuanto prodiga De otra parte me fue naturaleza Una me hizo tan falto de riquezas, Como la otra de años abundante, Ansí que soy más pobre que los pobres, luntamente más viejo que los viejos, Nacido fui señor dentro de Cambaya, Cien años aura, o más que en Dio hábito, Y son los de mi edad por buena cuenta Trecientos con más treinta, y cinco encima Y tanto ha que soy nacido al mundo, Y en esta edad naturaleza, Estetos espantables en mí ha hecho, Cuatro veces los dientes he perdido, Y otras tantas de nuevo he cobrado, Las mismas esta barba cana, y blanca, Se ha de negra en cana convertido, Y las propias de cana en negra vuelto. Consas tano espantosas me tens dito, Que cudo que nao crelas nao te agravo, A crédito les dar a mí me ofrendo, Qué somente saon dinas de nao cridas, Pues por Ala señor que no te digo, Cosa que de verdad ajena sea Quue artos testigos de ello en Dio tengo Quiero decir personas que han oído Lo mismo que te digo a sus pasados, Teras de filbos número infinito, Casado fui señor por muchas veces, Hijos inumerables he tenido, Mas ya de todos ellos solamente Tengo dos, uno que es de noventa años, Y otro que no bien a doce llega, Esta monstruosidad jamás oída, Esta reformación tan espantable, O ve quizó en mi hacer naturaleza, Fue como ya señor te tengo dicho. De otra igual miseria acompañado, Y tanto que los Reyes de esta ciudad, De la edad tan larga condolidos, Cada mes un ducado, y medio doro Me concedieron para mi sustento, Lo mismo pido a ti pues nella ahora; En nombre de tu Rey te obedecen, Me concedas también para que pueda Sustentar este cuerpo que sustenta Tan prolija, y canzada carga daños. Asas se mostra enti a vida larga, Nesa materia de trabalhos longos, Pois jamáis ella esta icenta de elles, Nembem acabarao elles semella, Esa tenza que pedes te concedo, E tudo o que de mi mister qvueres Acharas fielmente. . ansi lo creo, gue tu mucho valor me lo asegura, Ala te de señor muy largos años, Como los míos son, y juntamente Quui consa r Los bienes que fortuna me ha negado, r tu valor son tan dividos. a ouro que sae la nacidade sque debemnao ser cridas, Pois todas me affirmon serém verdade, Por táis estano emDio recibidas, Qué neste tempo ha hi tano larga idade, Monstruosidades iao jamáis ovuidas, Somente temde humana natureza, Oh viver sempre en miserias, pobreza Nos pasos de Bandur señor se acharano Poncas pezas de prata, menos douro, Que diz que os Reis Cambayos custumarano Tracer sempre no ejército o tezonro, De cuantas sortes de armas inventarano, Pera seu daño os homens tinhao Mouro Provido o almacem, de tal modo, Que de ellas prober pode o mundo todo, e ve do dardo o ferro agudo, Alí o arnes, malha, ccuraza, Oh cortador alfanje, forte escudo, As le As leves setás, & apesada maza, azagaya, sobre tudo Alig Oh concabo metal que tudo pasa, O que has vidas, honras desbarata. Porque por igual medida a todos trata. et cobre, Se ve de munizao infinidade, Como material que dentro encobre, Dos elementos cuatro a calidade, Tambem a artilberia se descobre, De toda a sorte muita encantidade, Vese o falcao, cámelo, serpentina; O liano, basilisco, colombrina. ee de tudo o máis qu Dio había, que facenda do Rey defunto fose, Como mandon vosa senhoría, Se tomon muy inteira, real pose, Acidade con mostras de alegría, Como se de abinicio vosa fose, Por poder receberbos como dede, Comfestas, aparatos se apercebe. olgo que nao inoré esta cidade, Cuanto en ser de men Rey fica ganhando Do cual claros sináis nesa vontade, No trancoso fostes nado, Ahí me naceráo os dentes, E ahora son casoldado, Quemtendes la per parentes Éú son filho do atestado. Do atestado esperay, Echámase voso pay. Juño de testo Dalcunha, Ambos somos duma cunha Por parte de vosa may. Porque ouví, vosa may vem Dos picos, & barubeiros, Gente de prol, de bem. Dos curtos, curtiseiros Era men payque Deos tem. Joño Bras cortizo mentío, Marudonco a barubeira, E así per esta maneira Se ajunton per cunhadió. Toda a nosa parenteira. Iso logo enque nos cae. En vos direy vosa may, Ficon per dírcita linha Sendo terceira lorvinha De Juano Bras, de men pay. h icamos parentes logo, No querto degran nn máis, Jnda la nahy, Que me dicéis que temvay ja mos oda a gente faréis com brevidade, ve na armada outra vez se va embarcand o he men intento, atrar en te de a fortaleza o aposento. Mas como quer que seja en logro De sorbinho me ficáis. Sorvinho dicerme ahora, Que vos trougo a India. . qué Desejo de ter argüem, Porque en Portugal mahora, Somente val quemo tem. Como en cabalo de pao, Se achón pera a Judiao van. Nano ha ja per la gabao, Que no queirá ser rompao Arama con iso he máo, Dicéis que ficon men irmano A partida salvo, saon Cuento salvo, saon sobeja, Eu leijei dentro na Igreja. Semilhe doer penemmao. Quvía Misa. . . nano ounido. Duma doenza que Iné den Muito ha que quvir perden, Que sacia. . desfacia Ensí, dando a terrao sen, No entendo este arabio, Nesta linguajem se encalha, Nao tin ha feure nemfrío, Poremtamanho fastio, Que no comia nemmigalha. Sele no comía, bocado Eta morte. antes vos digo Que nao he senon finado, Men irmano, meu amigo, Tano cácho po, malogrado. Pero Gil, que he istoca, Porque barregáis asím, Que vos finastes senmí Men irmano. . b ay era má, Tende parcencia quvi. Choras que he muita razñno Qué choréis por voso irmano, qué Choray, porque no choráis, Hay men irmao onde estáis Irmano do men coirazano. Sois vos este, canta ahora, Non ha de haber quemmempesa Facerbos ir coa má hora, Nano me derá Deos mor presa, Qué darbos coras tripas fora. Ahora quero saber, e2 nao Se partorncaes na terra Como no mar . ha pracer Hunamorte el de morrer, oja, Querseja empaz queré guerra. o. Sorvinho tende vos la Leijayo vir pera ca- Estay quedo tendeo máno, Hi chorar por voso irmao, Questón colorento ja. Tío deijayme com elle, calha, Everéis como o despacho Chegay, veréis muchacho, Se vos esfuraco a pelle, Este braso he domem macho ha. digo Da nao vimos emprazados. Pera nos acuitelar, Se vindes desafiados, Non volo quero estrobar, Que he uzanza de soldados. Si más salvamos ha questa, Porque se travón a briga, En vos direy toda a festa, He sobre hua rapariga, ̱. Falay bemon guarday de esta, En falo bemno que digo, E en digo ja que faláis Que vos sois o raparigo, Raparigo me chamáis, Bregas queréis ter comigo. Feité, geltay máno da espada, Esperay peso merce, No tenho que esperar nada. Onde queréis que vos de A primeira coítelada. A mí, enabrindo a máo Vos esfutaco a tripajem, Son Hércules. . son Saonsao Feité tudo he parolajem, En son tigre. .̱. E en liñno. Pazar dinha doña a torra, Estoqueirar era má, Oula on tendenos la, Questa minha espada corta, Anday ca. . más andaica. Fáceime mover daquí, Mas fáceime vos a mí, Comque ponse ope atrás, Queronos meter empaz, ̱. No ha paz tiraivos di. ̱ . Que paz bomestaba o trato, Non me contarey por homem, Se lhe nom espulgo o fato, Por vida dos que me comem, Que so por medo o nao mato, Queréis paz, queréis briga Briga. , pois fuzo brigal, Que origemos ella vay, De estalhe espero a barriga, Chegay pera ca chegay Mas chegay vos sede ousado, Cegaí que aquí vos espero, Rodrigo Afonso atestado, Cegay se de homón. .̱ . no quero Que no cide ir a sen chamado. Nemen o voso sícuaes, Cudastes quera en molar, Son duracio. . . no haja máis, Sede amigos abrasar Seja así poiso mandáis. Esperay que festa he aquella Gaitas tanjer na cidade, Vay la grande refefella, Entra comgrano majestade, Oje o Gobernador nella. Inda en iso nom sabía, Dirvos el des no outro día, Que a entrada se retene, a cidade se apercebe, Commuita infinda solía. á̱á̱, - Como Portugueza salo, la Arábico desprezo, Tanto o ter por senhor prezo Rey que vos tempor vasallo. Pois os brasos nesta entrada Oh amor abrir me fez, Abrirás máos has merces. Entray pois son vosa en mí, De modo que dicer posa, Que entráis en consa vosa. Este vaso por ser dagoa Ponco estimado sería, Mas por men nao tem valía. Esta vara vos entrego, Porque tendes de coleita, Facer de la estar dircita. Qué dicéis. . que venho frío De ver a muita riqueza De esta cidade. . o atavio Das Ruas, basta, he princesa Nao ha no mundo outro Dio. Pezar nano ser de quem diga, Ah pirrinhos que entregáis Esta cidade sembriga Qué saco, donme hua siga la que nao merecí máis. Que ando coa vida ao salto Pindurada de hua aresta Eson de ventura tano falto Qué fiña tano boa como esta Me paza logo por alto. A fe que nao he tano máo Oh ser oje el Rey senhor De esta cidade. . Babao, Selo nao fora milhor Comen ter muito pardao. ía. Tinhéis a vida figura. Morera, que he o mor bem ̱ Que pode ter quemnano tem Entregaivos ha ventura Que tras tempo, tempo vem. Así ofazo. . esperay Vos vedes o que ca vay Arco he isto. . de los buenos. Temgrande aparato ao menos. Mote he Portugues, ay, hay. Dicéis bemdéíjamo lez Se estáo na mídida certos. A cidade debe ser A que os brazos temabertos, He pintar como querer La dentro fica o que en calo Como Portuguesa falo Ya o Arábico despreso Tanto ter por senhor preso Rey que vos tempor vasalo, Dicéis bemque en vos fico Se este que dicéis nao fora Que estebera en agota Menos pobre antes máis rico Vos que sois, nao tano senhora, Pois os brazos nesta entrada Oh amor abrir me fez 2. Abriras mános has merces En nano serdes saqueada Nao pequeñas volas fez. Entrar pois son vosa en mí De modo que dicer posa Que entráis enconsa vosa. A riqueza que envos vi. Tómara en que fora nosa Esta diz que he a vontade, Tinha en de quebra si no Pera ver cuanto escaninho Tinhéis senhora cidade Mas góronse soy mofino, Este vazo por ser dagoa Ponco estimado sería, Mas por men namtemvalía, Nano me mata esa agoz a frauga Que ca dentro se me cría. Esta he a justiza tem Na mano a vara, castigo Senhora justiza digo, Que a todos parecéis bem, Mas ninguemvos quer consigo. Que obra ca tamben feita. Esta vara vos entrego. Porque tendes por coleita, Oh fácela andar direita, Iso he do que en arrenego. A elle nao ser tano inteiro, Tao pontual, tano nobre, Eu tivera máis dinheiro, Basta nací pera pobre, El de morrer empaleiro. Tiray diso o pensamento, Cudeí de me encher enDio, El de tornar tano vacio, Que me ha de levaro vento, Se nao me amarro o havió, que nao sois vos so. H. en tenho Máis pera que o haber mister, Teréis silhos que manter, Filhos nano, silhas mantenho, Que ja máes poderáno ser. E ahora quemas mantem, Sempre ha cuatro homes de ben Amigos vosos. . meus nano Mas das senhoras. . serano De hus primos que ahora tem. Quénvio aquí tanta brega Cada día mata, mata, Oje estas festas lóbrega, Cocunha nomse jogata, He homvicho onde elle cuega. Cuouue aquí brega travada, Cos Masomas. . bn esta rua Que vedes alcatifada, Jojel jaco a espada nua, Muita enfinda coitelada. Estripastes algum Caín, Máis de huna ducia estripeí, Cuanta estoque irada del, Vos estoqueiradas. . sin, En qué. . no senhor inRey lo ̱. Se se chafundon no mar E arriba máis nomtornón. Aonde elle se chofundón, Me pus en a estoqueirar Tes que o brazo me cansón, Tanto cangrejo c artan, Anda ahora co coitado, La onde elle jaz chantado, Oh canas hía por laa. E achonse trosquiado. In Rey chantado no fundo Eos seus recebem com festa qué o matón. .̱. grande aquesta Br Som boltas que da omundo lo Ser Reinom seí de que presta. Nom quísera o mi ser perro, Facernos dar o ferrado, Enomfora margulhado, Que quenquer estripar con ferro Com serro seja estripado. Ora andemos por diante, Que inda nos falta que ver Oh que. ego arco triunfante. Triunfante que pode ser, Dígen que alguin alifante. ̱. Bras o alifante emparelha Co triunfante. . apostarel, Que he logo o arco da velha. A proposto. iso samelha, Oh que seja iso nomsey. Védelo aquí. Bo iso he, Este está consa galante, Cuanta o arco bemse ve, Ser ese más otriunfante, Ese nom seí en cual he. Camávase o Mouro que ofez Triunfante, daquí lhe vem Ter este nome tambem, Dícey rogóvolo aquellas tres Qué sonificazano tem. Sonificas vos primeiro Cada hunaco seu letreiro, Todas caemde humreor, Sao has tres sidras do amor, A preposto freijieiro. Pois qué saon. . en vos direy, Saó as moleres din Rey, Que por tamerem discordia, Vempedir misericordia, Que o nao sao apostarti. ̱. Porque o naon saon. g. porque no Sesta molver din Rey fora, Nom troujera humpao namño, Se está doente ma hora, oe serro Porque nomtrará hum bordam. Esta das agoas. . sosperto Que has tinha o marido ferto E vemle mostrar com ellas Estando sao escorreito Day vos o decho has adellas. Dícey rogóvolo aquella Que adeja os brasos oar, He ja pera o abrasar, Echántonse o pasmo nella, Cuando o vio ficar no ar. Etres vos tinhao Mouras, Tres moleres iso he vento, Máis dumcento se vos praz, Eu nenhua elle humcento Esborbulha co arganas. Daquí vejo en máis de dez, Que tendo somente hua A temmuito enque lhe per, E outros que temmáis de tres Podendo nao ter nena. Ves vedes es diabretes Bofas que o naon facem mal, Viva, viva Portugal, Tomainos la cos Mauretes, Ora digo que temsal. Vamos tracelles, sbeanday. Nomsabéis o que ca vay que vai Brontro arco triunfante Ora andemos por diante, He muita gente. . acabaí. Digo que si esta ciudad Hecho grandes fiestas tiene, Que todo eso, y más conviene A la mucha majestad Y aparato que contiene Iguala con su valor Su parecer. . eso admira Causa sin decir mentira, Reverencia, amor, temor En todo aquel que le mira. A la entrada de esta calle Quiero parar a esperarle, Engañado estás, no sabes Que aquí le ande dar las llaves Pues podré mejor mirarle. ̱̱. La gente que trae es tanta Qué hablar en eso es donaire Sin poner nel suelo planta Te han de llevar por el aire, Nadie oirte me espanta. O yo no seré Alí, O le veré como digo Pues Ala quede contigo De ser, o no ser ansí. El tiempo doy por testigo, soberana, y alta, tería tan sma La de vuestros loores soberanos, ue toda lengua queda corta, y falta, No es posible, o flor de Lusitanos, Que se pueda decir con lengua humana, Vuestros hechos nel mundo más que humanos, Oh venturosa gente Lusitana, Que tienes Rey que tal vasallo tiene. que a Reyes en grandeza, y valor gana, La fama sonorosa trompa tiene, Y pública del uno, al otro polo, La gran felicidad que a Dio viene, Entrad guerrero Marte, sabio Apolo, Quué rendidos tenéis a vuestra diestra El furioso Neptuno, y sabio Eolo. Entrad, que esta ciudad cual puede os muestra, Con los brazos abiertos, lo que gana, En ser de vuestro Rey, y también vuestra, Que siglo tan venturoso, y era ufana Fue aquella que entró nel Oriente, La belicosa gente Lusitana, De hoy más tu gloria a ti se apresente, Pues hoy ganas el título glorioso, Por Rey que es Rey de tan dichosa gente, Entrad, pues o Cunha generoso, Entrad, o Capitán nunca vencido, Entrad, caudillo sempre venturoso. A vos, a vos señor solo es debido, Todo lo ques presente, y lo pasado, Aunque con gloriosos hechos adquerido. Los ínclitos, los fuertes, y esforzados, Los sabios generosos, y prudentes, Todos están en vos solo cifrados, Entrad, entrad señor con vuestras gentes, Qué hace esta ciudad con vuestra entrada, De capitanes sabios, y valientes, Para ser con amor de vos tratada, El que allá os tiene en su pecho, Que nese solo vive confiada, Tales merces, tales honras, tiene hecho, Que nellas claramente se parece, Qué os viene el hacerlas de derecho. Las llaves con amor por mí os offrece, Al jugo Portugues el cuello inclina A vuestro Rey por vos solo obedece. esa es, y ser esta determina, En cuanto Febo al mundo su luz diere, Pues de tal bien el cielo la hizo dina, a ella le falte el, si esta no fuere. Comtudo o que me offrece esta cidade, Recebo coma vontade que merece, Que en cuido que com igual vontade, Do que en a recebo me offerece, Por men Rey, cujo dominio, potestade, Amor parte do mundo reconhece, A recebo por sua, sendo o ella Nínguem pode temer, mas tudo a ella. Por mí os neste Reino succesores, Será de seus imigos amparada, Etera sempre nelles moradores, En seu favor a Portugueza espada, E comnovas merces, novos favores, Será sempre enseus foros conservada, Así que en cuanto for a que he ahora, De todas has demáis será señora. tuga tocarse hao caramelas pello treato saltando co sofar, Ardael sen amigo, No sabéis decirme amigo Do está Glaura. . señor digo Que está de Dio ausente, Que no te tengo presente, Siendo tu del mundo abrigo. Tráeme caro Ardael, Sidarco aquí porque de él Ahora saber procuro, Todo lo posible, y juro Luego aquí vuelvo con él. Ay triste. . qué cosa es esa Tristeza es muy mala pieza, Dom olo muito poderoso Rey! o e cujo nome o señor Nuño da is partes do Oriente de esta? e enfirmezado cual ol pais fijas enseumuro, d chando tres bandeiras rita no muro de muita gente, Ro al, dito aos Mouros atabales infesta, O, os cabando Dalle señor mío de mano, Mira que no estás bien sano De tu herida la cabeza. Glaura hermosa ques de ti Ado estás Glaura di, Para que sepado estoy, Que en absencia tuya soy Una sombra del que fui. Que vi yo tu cara hermosa Do está tu beldad cifrada De duro hacero cortara, Y vi la cándida rosa, De roja sangre manchada. Mal fuera si mal tan fiero, Fiero dolor no causara, Mas no es fiero pues no muero Viendo tan hermosa cara De suerte que desespero. Traigo Sidarco comigo, Que me dijo que está ya De buena gana contigo, Huélgome Sidarco amigo De verte, llégate acá. Cómo estás. . harto peor. De lo que decir podría, Como quien perdió en un día Una señora, y un señor Tan buenos como tenía. No llores que es hecho vil, No he de llorar si hay razón, No que las lágrimas son, Mas de hecho feminil, Que de robusto varón. Creque al alma me llegó, La muerte del Rao, si cierto. Señor bien lo creo yo. Con llorar me tiene muerto No quieres que llore. . no. Como soy robusto, y fuerte Ver un hombre afeminado, Es para mi cruda muerte Que se ha de Dio ausentado Glaura. . sí. . y de que suerte. Sabes a que parte es ida Por eso sospiro, y lloro Al verdugo aprecio doro Compro el cuerpo sin vida, Que de su vida es tesoro. Como vio en su poder El cuerpo defunto luego Mando una huesa encender Y en el encendido fuego Le hizo en seniza volver Mientras señor esto hacía, Las lástimas que decía, No te cuento porque siento Que antes de acabar el cuento, Se me ha de acabar el día. En un rico vazo de oro Las senizas enserró Y sin mitigar el lloro En un lecho se metío Con el amado tezoro El día siguiente a bella Entro Narda su doncella Y hallando la puerta abierta Por la puerta de la huerta Sintia salirse ella. No se ha podido saber Hasta ahora lugar sierto Ado esté. . que una mujer Ame tanto un cuerpo muerto Mas todo amor puede hacer. Podrás Sidarco quedarte En mi casa si tú quieres Que solo por del Rao seres Holgare de aprovecharte, Hacerlo he como quicieres, En mis servicios verás, Que te soy sierno fiel, Éntrate, habla Ardael, Juro a mí si llora más, Que me he de entender con él. Hay cruda, y cruel ausencia, Hay mal rigurolo, y fuerte, Cuán mal supo conocerte, Quién comparó tu potencia Con el poder de la muerte, Si el nudo en que está unida El alma, y cuerpo deshace, Su fuerza es muy más crecida, Pues una sola alma hace, Sea en dos partes partida. Señor quiere hablar Alí, Y Alí quien empide hacerlo, Tu licencia. (̱. como ansí, De cuando acá para mí, Me pide licencia de ello. Entre. . Ala este contigo Y venga en tu compañía, Pides para hablar comigo, Licencia decir podría Alí que no eres amigo. Pues a fe de hidalgo Moro, Que no diga eso en mi vida, Con razón, yo lo inoro, Que siempre guarde decoro A nuestra amistad debida, Andas triste sin que Alí, Sepa la causa. (̱. y es Menester decilla di. El estado en que me ves, No la declara por mí. Nunca nel peor te veas, Ni lo puede haber peor Cómo, del gobernador, No tienes cuanto deseas, No eres justicia mayor, Si a ti el Moro se humilla, Y esta ciudad te obedece, Todo con tu favor crece, Y a tus pies se arodilla, Que tienes que te entristece. Verme al Portugues sujeto, Me pone en mísero aprieto, Y viendo esto desmayo, Que nello al cetro Cambayo, Muy grande traición comete, Bandur como sabes fue El que me subió a este estado, Y esme muy mal contado, Que yo nel servicio; esté, Del que la muerte le ha dado. Que era se tiene por cierto, Qué han? al Rey mozo alzado, Nunca para mí fue incierto, No es sobrino del Rey muerto, No es heredero forzado, Cómo se alzó Mirizan, Alzose como traidor, Viendo muerto a su señor, Llámose Rey, y an si están Algunos en su favor. De este Mirizan he oído, Que del Reino Mogor vino, Como ya tendrás sabido, Y también de ello le avino, Verse el Rey casi perdido, Si quel Mogor por le ver, Y el Rey por le defender Le movió a hacerles guerra, Tal que la Cambaya tierra Llegó casi a se perder. Bien lo se, y el Portugues Los socorrio. . ansi es, Pues ahora en pago de ello, Se alzó por Rey, y a ello Pudo también como ves. Tiene consigo el infiel Y de ambos Reis, mal vasallo Dos mil hombres de a caballo Todos Mogores como él, No han de desampararlo. Que aprovecha si el agüelo Mandó uno de sus titores, Con gente que cubre el suelo Perdidos son los Mogores Eso me dobla el recelo. Yo espero dar un medio, Qué te quite de cuidado Crequel mal comunicado. Nunca le falta remedio Sino al oculto, y callado. De qué suerte. . como haya Nuevas del Mogor vencido En una nave metido, Te haré poner en Cambaya Sin ser de nadie sentido, Cómo podrás. . dírtelo he Como en la nave esté, Sin que ninguno lo entienda Tus tesoros, y tu hacienda En barcado. . bueno afee As, mi señor de alegrarte Aunque sea contrahecho Salir a veces a holgarte Al monte muy satisfecho Y muy contento mostrarte, Y lo más déjalo a mí Que sabré muy bien servir Mira que fío de ti, Nada de eso quiero oír Ya me callo, sea ansí. Quiero llegar a palacio Que el Gobernador me tiene n Enviado a llamar. . viene, Y ablaremos más despacio, Sobre esotro, , an si convieney e Ado bueno por aquí. Alivio a meus males dando Cómo me cantáis por hi Namorado andáis Fernando Y de las lindas que en vi, Qué dicéis deivos no goto Sois muy certo vedor dagoas, Pois outra consa vos noto Que en cotardes vosas magoas p, Sois amador sesto roto. Así he tomayme ha gilha la que tanto mostro a quilha Dirvos el máis do que poso Bemsabéis vos que son voso Com mantilha, semmantilha, Aposto que he saudade A que vos tras de fumeiro Que dicéis. . saláis verdado Logo. . conhecí no cheiro Esa necia enfirmidade. Necia enfirmidade nano Mas de necios mal sentida, íceime ha mor bemna vida Que hua conforme afelzano Ao menos por esa tida. Quémpode facer ahora Humcorpo aquí nesta praya Cuja alma en Goamora, Ponho en, que ha da senhara, Nao cheirón nunca Cambaya. viene . Sey do contrario a certeza, Así he por minha vida, os, Que en vos ouní que ha partida Vos ficon tanta tristeza, Qué crestes que era mentira. Qué chea por ca vos pos, Así tamsos. . avisado. De virdes acompañado Vos nace achardes nos sos, Querovos ouvir sentado. oto agoas! . Pois benha humora, mee oto Que aquío miser pasea, nagoa? . E vos me tendes has pellas, Así tenho enhas canelas Máis desfeitas questa area, Asentémonos. . qué derá ha Por Goa humpaseo ahora, o Paseo se ser podera u voso Inda que máis sonje fora, atilha, Paseo me parecera. Vindes dacidade. . nano erdade Da fortaleza, que estáo o Todos os principaes nella, Co Gobernador que de ella Foy dar pose ao Capitám. A Antonio da Silveira, Merecea, así odigo. Vao as consas de má mantira, Que da honra, oudo perigo Nano sei cual leva a bandeira. Certo que nano se podera Entregar a fortaleza, A quenmáis a merecera, Temjunto conter nobreza Tudo o que de este se espera. Sempre o Cunha soy prudente Provem tamben capitam, Conforme o tempo. . qué gente Le fica. . cudo somente que seiscentos. . sois hun de elles. . (saó. Mal lhe fora se onano fora, Vos ficáis tamberm, ahora. Benme basta minhador, Tende vos estontra envora, De nada tenho temor. Comigo habéis de ficar la que vin comvosco junto, Tanto que a Goa chegar, Eu cuido que por defunto, Logo vos el de contar. Ja por morto me contáis Semo ser que quero en máis, Nano morro pola fe. . sim Se chegáis comisto o fim, Bomsim cudo que esperáis. Mas ao tempo de morrer Trémemas carnes con medo, Hejarope muito acedo. Bempodera iso así ser Se me en chámara Acevedo Pera martire senhor Sois vingativo, . sabéis Que he vindo o embaijador Salvamos nao nos dicéis De qué. . de qué do Mogor. Cual Mogor. . hun Morizao Qué diz que era general De Bandur. . tandes rezao Se vempor bem, se por mal Nao no ouví de confisao, Logo se diz pola terra Conforme o rumor que tem, Cada humdiz ao que vem Huns de pas, outros de guerra Hus julgano mal outros bem. Ah homés que afirmano ja Que antes de hummes estará Sobre Dioo inimigo, E outros que tras consigo Máis de cemmil. . si trara. Cemmil homes iso he riso Quemere tal, emjuizo, Muy engañados estáes, Trezantos punha, máis Bandur en campo. . de silo. Qué trecentos mil de guerra Juntaba, caso espantoso Que han mo tann valeroso O de quemna propia terra Mato Rey tano poderoso Se sose parte a embaijada Para o partir a armada Esa vos digo que he boa A de ir envernar a Gua Por forza. . nano será nada. Seoinimigo vier Pode ser que se nano va Nano que estaba a pique ja, E enca vos vejo tremer, Estando inda os Mouros la, Sempre trago no sentido Que os meus días nao sano nada Nunca andeí diso esquecido Medo de ficar a armada Vos temmeo convertido, Cavem Rábelo, Meirerles, Que nos diráo o que pasa, Vir aquí tano cedo he graza Primeiro ande lutar con elles Sobre quemleba afogaza. Ah Senhores, nao tan sos, Damos máis parte de vos Conuertemos de máis perto Pera aquí. . mas cómo, he cer Qué queréis, algo de nos. Jto Saber cuando parte armada Ah menham segundo ouví Sobre que soy a embaijada Do Mirizan. . cuanto a mí Sobre ponco máis de nada Era jeral. . nao no sei De Bandur, . pois dirvos ey Cománimo altivo, forte Tanto que soube sua morte Se fez declarar por Rey. Mas como he Rey extranjeiro Todo o mundo fas fosinho. Os grandes por derradeiro Alzaráo hammozo lobrinho De Bandur único herderro Inda nao sey a te quí A vindado Embaijador, A que soy. . pede o Mogor Vendo o mozo contra sí Oh, noso Cunha favor. Que o poblique enDio pede Por Rey de Cambaya vede Cuanto niso estriba o Mouro Sincoenta mil pardaos douro Promete se lo consede Tambem se lhe oférese dar Se venturoso ficar, Pello ajudar como digo So con humnome damigo, Todos os portos de mar. Emanda o embaijador, So aiso. . si que entende Segundo a fama se estende Que en tero gobernador Terá tudo o que pretende. Heo Cunha tano timido Nestas partes de Cambaya Que o Mouro máis atrivido Dpuuir seunome desmaya Muda a cor, perde o sentido. Oh Mogor como extranjeiro, Nos pede lavor ahora. Dicem que he bom cabaleiro. Muito o Rey mozo melhora A ser legítimo herdeiro. Ouio tocar caíja. . sí, Aquilo he bando, esperay, Cavem Teijeira. . que vay Pera aquí. . más pera aquí. Nao me asento. . hora acabay. Por vida, ja me entendéis, De quemdigo, vede ahora, Se queréis on nao queréis, Saber que he a senhora, Vingaivos. . o nano zombéis. Comverdades, máis cuando Se andao caíjas tocuando A recoler. . nano releva, Pois oje a cota se leva Zobáis, . nano por don Fernando Cómo así tano de repente Nano quero Gobernador Facer ninguem sabedor De cuando parte he prudente, Forse ja o embaijador. Ao tempo do embarcar O debemde despedir, Sábese os que hano de ficar, Os que o quiseremir, Acha qué fique. andan a rogar Cuanto o perigo he mayor, Tanto ha máis oppositores. Basta metemrogadores, Como hano de mudar a cor Todos eses mens senhores. Qué facemos. . tn daquí Me von pera oGaliñno, Por fugir hua tentazano De ficar. . Faceyo así, Que vos sobeja rezao. Pero Gil arribayca, Veremos partir a armada, Porque, ja quer partir. .e. Vos vedes como ella está, Benga a Deos embanderrada. la ogobernador la sé Dentro no seu galiño Foyo noso Capitam Comerle. . Soy. . ha boso que mestoura o corazao. Grande saudade me faz Dentro en mí esta despedida, pois por vida de Jao Bras, Que medo ey que da vida Nos queira espiro Monras. En vos diréy, has suas pelles Guardao as nosas, samerles Máis homés que nos. . nano vedes Que sao perros Mafamedes, E nonha que fiar de elles. E se nos mostraó ahora Rosto pracenteiro ledo Temdo Gobernador medo Como o virem daquí fora Elles mostraraó o acedo. Senhor a Deos pois ficáis, Que nao ha tempo de máis, Olhay que me prometéis De visitar quem sabéis, Farel cuanto me mandáis. Dirléis que me temchegado, Fscarca cuasi a morte, En fartiniso de sorte, Que fique bemremendado, A Deos men castello forte. Se vay a falar verdade Nomfico en caper vontade. Sermos pedreiros nos fez Ficar ca mal que nos praz, Temde nos necesidade. Que na cisterna tamsois Está tudo. . oh format que vai na gente a embarcar, la desatilhaón os lenzones, Te casovueo apupar. Senhor nao ha que esperar, Cuando está armada a pique, Que para tudo ha lugar Se queréis que elle só fique, Fique que en vonme embarcar. Namvedes como se leva Áncora. . la que así he, Por me facerdes merce, Que a carta pois me releva, Logo en chegando se dé. Vede se nos mandáis máis, Eficaivos muito envora, Por tano necio me julgáis, Nao me despido indagora, Ei de ir comvosco ate ocáis. A Capitáina he aprimeira Que has azas estende o ar, Asopra como he ligeira, En nano ser porque maneira. A Nao sempés pode andar. Como carro. . o carro ten bois, Temtodas exo encaijo, E a Nao tambe, . tanben. . poia Ehas todas. .. temnas por baijo Eos bois. . saó os lenzóis. Como nelles soprao vento Pujano máis que dez fincéis, Ella vay. ..o anjo vento As leve a bomsalvamento, Elhe ponce en Goa os peis. Medo el que fazano dalí Algús feitizos a armada, Como que dé algua topada, La nese mar. . quén daquí Le derá huna alcambuzada. Ahora que ja la vao Pero Gil picño na máno, ique, Trabalhemos sem descuido, arcar. Que no muro Deos sobre tudo Esta nosa salvazano. n - Paje pued este volver, Y aZarda tu ama di, Quel billete recebí, is. Pero que sin le leer, Como has visto le rompí ̱. Aún ahí parado estás, Tan poco por Zaida das, Sabes lo que dices loco, Quien al mundo tiene en poco A de tener a Zaida en más. Ya no tienes más que hacer Qué romper su propio pecho, Mi vida es pechos romper, Mas no está mi brazo hecho A romper los de mujer. Por el santo Ala se empiezas, Con tu enfadoso mensaje A escandalisarme el coraje, Que para no hacerte piezas, Te valga poco el ser paje. Vete delante de mí, No hayas miedo que me vea Con tanto riesgo ante ti, Quien tus favores desea, Negoscelos por sí. Artajel seas bien llegado, Y tu Audalí bienvenido. Oh diste en enamorado, O no se do ha salido, Andares tan apartado. De amor quieres que te diga Quien sea la dama amada, Quiero. . aquesta espada. Cuando de sangre enemiga La veo tinta y manchada. Una lanza de hierro agudo Vibrada contra el Cristiano, Un buen alfanje desnudo Y puesto en mi diestra mano No aura para el fuerte escudo. Si es verdad, como es verdad, Que la perfeta amistad, Hace un alma cuerpos dos, Razón es que haya entre nos Tan conforme voluntad. La dama a quien me avasallo, La que me rinde, y sujeta, Es una hermosa escopeta, Un arendrado caballo, Insillado a la gineta. Sabes como hay junta hoy, A eso a palacio voy, Que siempre de nuestros consejos Llevan lo mejor los viejos, Reventando de ello estoy. El Rey aunque niño es, Bien desea que se mueva Guerra contra el Portugues, Mas de sus tutores tres, Driacan solo la aprueba. Pueden mucho por ancianos Aunque en número son pocos, Sus consejos serán vanos, O un par de viejos locos, Acabarán a mis manos. Vamos a la junta. . vamos Y a pezar del bando viejo, Que se haga la guerra hagamos Prevalesca hoy el consejo, De los mozos o morramos. Por Alá que de esta vez, No han de salir con la suya, La guerra haré se concluya, A pezar de su vejez, O el mismo Alá me destruya. Ya que por Rey soy primero, Aunque se que a Rey no ser, Fuera por la edad postrero, Cuantos aquí estáis espero, Seguiréis mi parecer. Enviado contra el Mogor Tengo Alucan con poder, Muy bastante a deshacer otro ejército mayor, De lo que el podrá tener. Prestes otro ejército tengo De gente muy belicosa, Que hago, que me detengo, Como la muerte afrentosa, Del Rey mi tío no vengo. No es razón que yo consienta Que tal muerte a tal Rey dada Pase solo con llorada, Pues fue de todos la afrenta, Sea de todos vengada. Esta es mi voluntad, Para se poner por obra, No halle en vos contrariedad Que aunque me falte la edad En esto el saber me sobra, No hay Rey en toda tu tierra, Que no ame esa venganza, Pero el buen consejo alcanza, Mas victorias en la tierra, Que sin él, la espada, y lanza. El enemigo alo menos Tendrá ducientos navios, Muy artillados, y buenos De lustrosa gente llenos, Y de valor no vasios. Pues una tan gruesa armada, Y de una gente poblada, Tan indomita, y cruel, Cométela solo aquel A quien él vivir le enfada. Que hagas la guerra es mejor Cuando nueva cierta vaya. Que es vencido el Mogor, Y cuando el Gobernador Deje de Dio la playa. Porque Cunha que es aquel Que los rige ha de volverse, Y podrán ellos sin el De nos tan mal defenderse, Como nos de ellos con él. Que caudillo tan prudente, Es este que hoy los milita, Que de su valor se siente, Qués más él solo sin gente, Que sin el gente infinita. Lo mismo que has dicho apruebo Aunque ante tiempo me muevo A darte en esto consejo, En tales casos el viejo No se antepone al mancebo. Que tal Maluco podiste, Decir es cosa posible, Que ansí al Portugues rendiste Aquel ánimo invencible, Con que a mil otros venciste. que de un pecho noble, y fuerte Salga un flaco, y vil consejo, Trócote la edad la suerte, Mozo buscabas la muerte, Huyes de ella siendo viejo. Quieres por no ver pardida Una vida ya podrida, Una enfadosa vejez Perder la honra que es De más precio que la vida. Gante es di, la de Cambaya, Que acete quel enemigo De sus términos se vaya, Sin que de sus manos haya, El merecido castigo, Pues por más que tú los nombres Indomitos, ni por eso Hayas miedo que me asombres No son diosas si no hombres, Como yo de carne, y hueso. Quieres que tenga recelo De hombres hechos de tierra, Mi diestra que asombra el cielo, Y haceren hombres del cielo, Al mismo cielo haré guerra. Por Alá que he de seguillos, Que se han de huir de miedo Por Alá de destruillos, Por Ala de confundillos, Que más questo es lo que puedo. ̱. Esa coraje sobrada. Te quita ver lo que digo, De que es gente no domada A ti te doy por testigo, Como provares su espada. Yo sad quien son los Cristianos Por más que tú los amenguas, Que tienen los Lusitanos, Que tienen cortas las lenguas, Pero muy largas las manos. En esa guerra el primero, Aunque me vez cano, y viejo, Ah de ser, y en ella espero Mostrar que se dar consejo Y cortar con el acoro No por temer, contradigo La guerra nunca el temor Pudo, ni podrá comigo, Lo que siento es lo mejor, Y más provechoso digo. No es lícito que haya Quien quite al Rey que no vaya, Vengarse de los Cristianos, Por dicha tienen más manos Ellos que los de Cambaya. Rey mi consejo es que vas Soldados tienes muy buenos, Y más honra ganaras, Por vencido de los más, Que vencedor de los menos, Sigan tus consejos locos, Y tus pareceres conardes, No hagas tantos alardes, Que aún espero que a los pocos Que han de quedarte acobardes. No te quiero responder. Qué responderte más, es mengua Lo que sulías tener, De manos, tienes de lengua, Hizote la edad Mujer. For el alto Alá que adoro, Que aún mi diestra se atreve Ate mostrar de un aleve, An si guardas el decoro, Que como a Rey se me debe Elatos por mis turores Fuistes del Reino vosotros, Y pera el defensores, Y queréis offendedores, Ser los unos de los otros. A vuestro cargo tenéis, Conservar mi Reino en paz, Mas que paz conservaréis, Cuando entre los tres no más Conservarla no sabéis. Enemigos os mostráis Por no opor, si hacer guerra; Y tanto la guerra amáis, Que en vuestra propia tierra, Cibiles las ordenáis. Mataron los Lusitanos Aun Rey poderoso, y fuerse, Y hay vasallos tan villanos, Que por no vengar su muerte Me quieren atar las manos. Pregúne se guerra luego Contra esta gente enemiga, Por mi Reino a sangre, y fuego No halle ninguno tan ciego Que en ella me contradiga. Juntesa la infantería, Ordénese el campo hoy, Si a vuestra obediencia estoy, Vos los eis de estar a la mía, En esto como quien soy. Pr Alá si alguno hubiere Que a contradecirte acierte, Que le he de dar cruda muerte Hable ahora el que quisiere, Ver su miserable suerte. Rey refrena el alboroso, Toma con sabios consejo, Y serte ha gran aparejo Para que en la edad de mozo Tengas prudencia de viejo. Veo de su espada armado El orión amenazarte, Y de la enemiga parte Contra ti el brazo alzado El sanginolento Marte. Veo el aire todo lleno De nubes que van turbando El día claro, y sereno, Y a las aves faltando Lleva el humor terreno. Veo que muy favorable Al enemigo le muestra, La fortuna, y que espantable, Nos señala con la diestra Un daño inremediable, Pues si el cielo es aquel Que los defiende, y ampara Es cosa notoria, y clara, Que quien escupe para él, Escupe en su propia cara, Al fimpara que concluya, Si hacer la guerra ordenas, No hay quien de la muerte huya, No adivinaste la tuya, Y adivinas las ajenas, Quiero ver se tu sentencia Tus hechisos, y arte maga Te defenden de mí daga, Consentís que en mi presencia Tan grande maldad se me haga, Por el alto Alá si puedo, Que estos conardes ancianos, Medrosos de Lusitanos Le han de perder el miedo, Con lo haberen de mis manos. No me prendéis ese perro, Si no os vais muerte cruel, Os daré con este hierro, No sabéis ya que Artajel, Es de las vidas destierro. De la culpa que en mi hallo A ti Rey como vasallo, Humilde perdón te pido, Si hay algún otro offendido Salga al campo a demandarlo. Pues por esta Real corona, Que yo que de satisfecho, Del desacato que has hecho, Delante de mi persona, Sin que se rompa tu pecho. Vaya mi guardia a prenderlo No se detenga un momento A ti te doy el cargo de ello, Y hasta que le vea sin cuello, Nadie me verá contento. Mira Rey que es Artajel En tu Reino aparentado, Y que no estás en estado, De uzar de rigor con él, Por más que sea culpado. De que me tengan en poco Por muchacho me remuerdo, Cordura en esto te acuerdo, Para castigar un loco, Lo mejor es no ser cuerdo. Prometo por Ala santo, Que aunque aventure perder Mi Reino, yo sepa hacer Tal castigo que haga espanto, Porque me sepan temer. Ay desuenturada suerte, Vuelve en ti Zaida perdida, Como vas tan de corrida Ver la miserable muerte, Que te ha de costar la vida. Padre mío dulce, y caro, Quién con tanta crueldad, Me quito todo mi amparo, No pudo tan larga edad Librarte del hierro avaro. Qué triunfo, que victoria, Qué hecho dino de memoria, Hizo al que te dio muerte. Qué nobleza alcanzó, de suerte Qué fama anquirío, que gloria, Ante ti señor prostrada, Aute tu Real consejo, Te pido sea vengada La muerte del triste viejo Padre de esta desdichada. También a tus pies tendida Justicia del mismo modo, Pido contra el homicida. Que al padre quitó la vida, Y a las hijas su bien todo. No os afligáis de tal suerte Damas, que mi fe os obligo, Que no os veáis sin castigo, Del Reyo padre la muerte, Y el tiempo os doy por testigo, Si os mostráis ansí tan triste, Porque huérfanas quedastes, Nunca menos que hoy lo fuistes, Que padre a mí me cobrastes, En lugar del que perdistes. Lo necesario se ordene, Para que sea sepultado, En lo demás nadie os pene, Que yo tendré mucho cuidado De lo que a vos os conviene. Las mércedes que nos quieres Hacer conforman contigo, Haces como Rey que eres Quel Rey es, Rey para abrigo, Ser de las flacas mujeres. Un mensagero es venido De Alican va el Mogor Merizan quedó perdido Y tu campo vencedor, Y el suyo roto, y vencido, Quedó vivo el Mirizan, El caballo le valio. Trae carta de Alican Que la tiene, creo yo Tu secretario Reduan. Con gente fuerte, y altiva Está el palacio, y advierte, Que queda gritando viva Mamud poderoso, y fuerte, Que sus contrarios derriba Toda la ciudad se ensaya, Grandes fiestas apareja No hay lugar por do se vaya Sin que llege a la oreja, Viva el Rey, viva Cambaya. Vamos, nueva tan deseada Sea de todos festejada, Yo cumplite mi promesa, Yo os daré la cabeza, De Artajel, . ay desdichada. Artajel dijo que haré Tal crueldad hizo Artajel No es posible que sea él, Mas quien más falto de fe, Quién para mí más cruel. Ves hermana el inhumano Qué injusta paga te ha dado Cuerpo que en ti tiene mano Qué hizo un echo tan villano Justo es sea destrozado, Que tal paga dar pudiste A un amor tan verdadero, No es este el daño primero Áspid tú para mi fuiste Duro y cruel carnicero. Tiempo es que lugar nos deis Para que el cuerpo defunto Sepulte y lo que hacéis, Damas no lo lloréis junto Qué largo tiempo ternéis. Ay Zaida triste y perdida. Ay Fátima desdichada, Ya mi vida es acabada, Solo sostiene mi vida Esperar verme vengada. Corriendo tras un venado De los míos me aparté Y en lugar apartado, No quiere amor que lo esté, Un hora de mi cuidado, Esta soledad me incita, A llorar la enque me veo, Y con ello solicita, Acrecentar el deseo, Que la esperanza me quita. Si es un tormento excesivo, Desear la cosa incierta, Cuanto más se ve esquivo, Estando esperanza muerta Estar el deseo vivo. Que cuanto o Glaura obligarte Un cuerpo sin alma puede, Que por dél no apartarte, Estimo poco ser parte De que yo sin alma quede. Cuando gastaba los días En pasiones amorosas, Aunque de ellas te reyas Solo en ver que las oyas, A penas me eran gustosas. Ahora que no se adonde Lleve el viento mis quererlas, Ver de alivio se me esconde, Ansí el triste asiento de ellas, Solo un triste ecco responde. Viene muerte viene ya Acaba este triste día, Que viviendo muerta está. Quién se queja santo Ala zo, alma venturosa, Alm Que ya del mortal velo te libraste, Y liure de míserias muy gososa, A los campos Eliseos te pasaste, Dejando en noche escura y tenebro Mi alma, aunque contigo la llevaste, Bien sabes dulce amor que en tu partida Quedó vivo el dolor, muerta la vida, Tus últimas reliquias caro esposo An acabado en mí de sepultarse, que amor es verdadero y poderoso, Para en la cosa amada transformarse, Y el alma con impeto amoroso viera el mortal velo desligarse, Que voz tan triste hoya. En tan áspera espesura, Puede habitar gente humana, Amor, tu muerte templana, Y mi mucha desuentura Lloraré tarde y mañana. Ahora que el sol se absenta, Recibe este sacrificio, Quel corazón te apresenta, Daquí sin hacer bollicio Oiré, sin que me sienta. Que hasta aquí violenta y oprimida Pudo estar de la tierra debidida. de los dioses inmortales, Quue sobre tierra y cielo el mando tienes, Y al alma das castigo de sus males, Y al bueno das el premio de sus bienes, Suplico que las obras infernales Del Rey Bandur castiges, y que ordenes Que llegue a mi oído antes que muera Nuevas de su fin triste, y muerte fiera. Es sombra, es ilusión, es debaneo, Esto que con mis ojos estoy viendo, Oh es de verás Glaura la que veo, No estuve hasta aquí su voz oyendo, Lamentando la muerte del marido, Pues yo que hago que estoy haciendo, Vencida del dolor se ha mortecido, Echarle quiero agua de esta fuente Para que de otra vez vuelva a su sentido: Mas hay que es tan crecido el accidente, Qué creo me trajo ahora aquí mi suerte, Para que más mi daño se acreciente, Yo he de ser castigo de tu muerte, Quién lo será señora de la mía, Que al fin me ha de acabar dolor tan fuerte. Qué dia para mi dichoso día, Será este de hoy si no me engañas O muerte tu agradable compañía, Porque tanto al dolor Glaura te entregas, No digas tal, cree que palauras tales Saetas son con que a mi alma allegas, Quién habla aquí, o dioses inmortales, Que aún Cojosofar aquí veniste, Para se acrecentarem más mis males. Después que tú de Dio te partiste, Estoy sin alma, y a buscarla vengo, Que tú acá contigo la trujiste, Cojosofar con almas no me avengo, Después que la del Rao dejo este suelo, Ni comigo la mía propia tengo, Sese o hermosa Glaura el desconsuelo, Que no se recupera lo perdido, Con lágrimas, suspiro, llanto, y duelo, lunto al sentir la muerte del marido, Vine a considerar que mortal era, Y que para morir se fue nacido, También señora mía considera Que le aprovecha a el muy poco, Él serés para ti tan cruda, y fiera, que toca a mí solo te toco, En lo Y me trae amor perdido, y loco, Créeme que si no cansas de cansarr Que pues me sobró animo para esto, Que no me ha de faltar para matarme, Ves por ventura en mí el bello gesto, A cuya hermosura te rendías, O uno acuchillado, y descompuesto, Si tú de mi belleza te vencias, Ahora que me ves disforme y fea Razón será que acaben tus porfías, uando el amor un alma senhorea, Cuanto ella en libertad se más porfía, Tanto en su servidumbre más se emplea, Si tú a un cuerpo muerto en tierra fría No puedes apartar de tu memoria, Cómo te apartaré yo de la mía, Qué palma, que triunfo, que victoria Ganas en maltratar quien solo verte Tiene todo su bien, descanso, y gloria, Que pecho de diamante duro, y fuerte, A mis tiernos sospiros no ablandara, Mas ay que es contra mí, mi propia suerte. Mas quién Cojosofar ya no cansara De cansar, si no tú, que por no oirte, Viva de voluntad se sepultara, ersuadirte, to a P star Que no hay Que no mates una vida, que no quiero Mas para otra cosa que servirte, Que no han podido en ese pecho fiero tiempo y servicios, mudamiento, Hace Mas como ha de mudarse si es de acero. Después que tu viste al sangriento Cuchillo que quitó al Rao la vida, Y a mí todo mi bien y mi contento, No ha sido a estos bosques mi venida, Por otra cosa más que por no verte, Rey injusto y homicida Aquí pidiendo al cielo estoy su muerte, la de mi esposo estoy llorando, Aquí Ansí paso mi amarga y triste suerte, Deshechas en mis lágrimas gastando Sus cenizas que yo truje en compañía Las fui dentro en mi pecho sepultando Dos veces al principio y fim del día Pido al cielo venganza del tirabo, A Que vuelto ha en tristeza mi alegría, ̱i Sepulcro es de Bandur el largo Oceano, No tienes que pedirla al cielo advierte, Que ya se la dio el hierro Lusitano, Nunca se dio tan afrentosa muerte, No digo a un Rey tan poderoso, Mas a hombre de vil, y baja suerte. o santo o Jup iter poderoso, Tuno Bandur el fin que merecía, Quué dia para mí tan venturoso, Que acabó la soberbia tiranía, Del tirano Rey injusto, y fiero, Nueva de gran contento y alegría, Que me detengo más ques lo quespero, Se veo la venganza deseada, Y deseo morir porque no muero, Mas ya la postrer hora es llegada, Ya de la cárcel triste y tenebrosa Del cuerpo se ve el alma libertada, Oh alma más que todas venturosa, Pártete pues vas a ver aquella Ado toda tu gloria y bien reposa. Amortecido se ha o Glaura bella, No oyes, ay de mí que es lo que veo De todo muerta está o cruda estrella, Es cierto lo que veo no lo creo, A creerlo mi vida se acabara, Con tan grande dolor como poseo, Hay suerte para mi cruel y avará, A tan mísero estado me trajiste, Que en él la muerte, me es amable y cara. lio te, No hay para que darte de eso cuenta, Dime el lugar postrero en que le viste. Tocar de nuevo el cuerno me contenta, Decir a do se perdió importa poco, A fe si no está muerto quel me sienta, No digas muerto. . que hablas loco, Harto muerto está pues no responde, Por más que como vez el cuerno toco, Tocar un cuerno oigo, y no sé adonde, Si de los míos fuese algún montero, Bajemos ado el valle más se esconde, Pues anda allá. tocar el mío quiero, El suyo sono, ahora le he oído, Acaba de bajar no seas grosero, Molique quien a tal parte te ha traido, Quue hay en la ciudad. . hay nueva cierta De que fue Mirizan muerto y vencido, Quién es esta mujer que aquí está muerta, La que lo fue del Rao. . caso espantoso Y quien la trujo a parte tan desierta, Es un cuento muy largo y lastimoso, Parece juro a mí que está dormiendo, Llega a le despertar. . a fe no oso Hizo la nueva en Dio gran estruendo, Hizo, porque una escuadra de mujeres Vino a ella del roto campo huyendo. sfueron los del nino vencedores, estre tú Foy vencido toda via Mirizan. . el enemigo, Cincuenta mil traería, Mirizan solo tenía, Dos mil Mogores consigo, De los dos escuadra hizo, Y con ánimo esforzado, Con la una por un lado, Romper al Cambayo quiso, Y ya lo tenía cercado. Y con ella de tal arte Cometió al enemigo. Que vuelto un sangriento marte Cuantos llevaba consigo. sta noche Molique cuando vieres, Conarcos, más ciertos, y Mogores, Traerme as a las naves mis mujeres, Y mis hijas también mira que fío, Mi vida honra, y ser de quien tú eres, Yo estare esperando en el navio, orque llegando tú de vela al viento, si vaya a Cambaya, y deje aDio, todo eso voy luego al momento, p incárgote otra vez. . fles el secreto, o hay que me encargar. . quedo contento, ráeme este cuerpo yo prometo acer un sepulcro suntuoso, e te egando a Cambaya que en effeto cuerpo casto, y reguroso. Pulo a salvo a la otra parte. La otra escuadra que había De romper por otro lado Como por si no tenía El Capitán esforzado, Que en la primera Regia. Súpolo tan mal hacer, Que los demás acabaron, Sin se poderen valer, Y hube yo uno de ser De los pocos que escaparon. Mirizan de lejos viendo Al Cambayo vencedor Librar la vida queriendo Para el Reino de Mogor Con los suyos fui huyendo. Nos los que escapar pudimos, De tan peligrosa guerra, A ti señor nos venimos, Y embarcasión te pedimos, que nos lleve a nuestra tierra. Deselhes embarcazano Pera o Reino de Mogor Onde he ido Mirizao, De tudo o que máis le for Necesario os proveráo. ̱i̱̱, Quén sobre hun tredor repousa Sempre veo desengaño Misturado co sen daño, Ah señor Lopo de Seusa, Oh persido Italiano Cojolofar, he fugido He posivel grano maldade Foy esta noite escondido, Tanto que soube ha verdade De Mirizan ser vencido. Vedes a fe que guardón Ao gabernador, que de elle Tano semrezano se sion, He muito que a negue a elle, Que a sen Deos a negón. Falso Cristano, falso Monro, Somente donde era ido, Se soy nua nao metido, Tinha ja nella o tesouto Commil roubos adquirido. la imaginando eston Como o persido semley, Facilita ao mozo Rey A guerra. . nino mengañon, Sempre en isto adevinhey. Seo Gobernador quería Fazar do ladráo fiel, Asas bamclaro se via, Quema Deos era infiel, que cos homes o sería. Ponco temodo enemigo A gente que traz consigo, Que inda que en conhazo Ser muita a valia, prezo. Dos poneos que estáo comigo. Se o Mauro aquí nos cerca, Segundo semagos estamos, E a sisterna nao acabamos, Que a fortaleza se perca, Ehas vidas todos percamos. Así que se asegurar As propias vidas, queremos Por se acabar trabalhemos, Que on ella se ha de acabar, Outodos acabaremos. Gente toda ejercitada, Emos trabalhos da guerra Tendes aquí gente uzada, Tracer nua mano a espada, E na outra o cesto de terra. Ao trabalho nos poremos Todos comtanta vontade, Que a sisterna acabaremos, Inda commor brevidade Que obreve tempo que temos. Logo a sisterna se acuda Qué enmo hña copia grosa Dagea en si recolher posa Tudo coma divina ajuda Será por mor honra nosa. Sese oreparodo muro, Porque se ocupe a gante Ena sisterna lomente. Que nao ha muro tano seguro Como o ánimo valente. E pois estes vos sobejano Tanto como a agoa falta, Vejan os enemigos, vejao Que nao facem muros falta Onde taes brazos pelejao. Manos a obra cada hun jeite, Forado corpo a pereguiza, Porque o servizo aproverte, Venha a pedra. .g. óusala, o iza. Tende ate quen endireite. Tem esta cal muita area, Nom liga de muito forte, Geitailhe máis tanga, mea Tómara en que sua mercea Me fora buscar a morte, Poriso a obra era maza, Tarda tanto, on dos vagares, Esperay hora iso he graza, Canten no el de ir pellos ares, Tracei hum coche dargamaza. Ven ha a ontra pedra. . ella Ou falha, o iza, on salha Ivay Nomales no vez quencalha. Pujar pezar de may pay, Oudono demo a canalba. Muy boto está o men picio. Esta pedrá nomhe molar. Alto cantiga na mánn, Cotrabalho comcantar, He de milhor desistano. Da folga he chegada a hora, Que se fara ahora enGos Esa pregunta he boa, Mas preguntayo que ahora Se fara dentro emLisboa. Nao pregunter en rano mal Pregunta, que comunse ve Que cuando cadía he, He de noite emportugal, Iso he milagre a bosé. Mostra o sol sua dianterra, Porque cuando ca alumía Volve pera la a trazcira, Así per esta mantira He la noite,ca he día. Nenhua luz temper detrás, He ao homem semelante So temolos per diante, Pregunto como se faz A lua enchente, vazante. Cómo, vaise la chantando, La pello ceo onde mora, Cuando se chanta vay minguando E nom he bemchantada cuando Torna outra vez pera fora. Se iso he sinquero saber, O porque nunca está queda, Eo sol sempre está num ser. Elle he homemión he moler, Esa reposta está treda. Alto ao trabalho que he hora, Alcese asinha quera pedra Onde será iso envora, Periso o Muro nao medra, Sase a obra por ahora, Que sese perqué rezano Porque manda o Capitám, Qué trabalhemna sisterna Toda gente. .. iso me enferna, Elo muro que fique envao. De dous males o menor Se ha de escoler. . tenho ma- Que se escolhe o mayor, (goa Cómo cual achaes melhor Falta de muro, on de agoa. Tenha en muro que me faza. Estar seguro, depois, Inda que falte agoa he graza Haja a hi muita vinhaza, Que agoa he pera os bois. Sabéis cuanto importa máis, A sisterna que eis de ver Os fidalgos principáis Trabalhar nella. . a pracer, Quá gentis officiaes Seu trabalho he prestadizo, Trabalhará o meubrazo, Quellá custumado aiso, Que canta do seu servizo Ponca conta de elle fazo. Vamos ha sisterna envora la que manda o Capitáo, Cada hum traga o seu picao, Que praza a Deos que algún hora, Juñno Bras nano tenha rezao. Al fin fuese Artajel, Y solo por el entrego, Prendiolo la guardia. . no, Que no se atrevió con él, El propio Rey le prendió. No fue su guardia a prenderle Sí, mas no se atrevió a ello, Pusose tan bravo, y fuerte, Que cada uno su muerte Via solamente en velho, Viendo el Rey como volvían, Los suyos sin le prender, Que a ello no se atrevían, Quiso por si solo hacer Lo que tantos no podían. Viendo Artajel que venía El Rey esperarla osa, Dícele porque no huya, Respóndele por ser cosa Que el hacer no sabia. Bajando de su caballo Con seguridad, y sosiego, Al Rey se arodillo luego, Daciendo como vasallo, Y por tuyo a ti me entrego. Si no me entregue a tu grey. No fue Rey por offenderte, Ni por huir a tu ley, Mas porque hombre de mi suerte No lo prende sino el Rey. Siempre se pracio Artajel, De arrogante, más valiera Que en su libertad estuviera: Según veo el Rey contra él, No pongo duda a que muera. Habla por el Audalí. Sí, mas muy mal le sucede, Y el hece cuanto puede, Tiene Mavero contra sí. Por eso el Rey no concede. Esta tarde le vi entrar En la torre. . iria hablar Algo con el preso. . digo Que un bueno, y lual amigo, No hay precio en que le estimar. Vamos a palacio. . vamos Saberéis si ha el Rey nombrado General. . ayer le han dado Lista de la gante. . sepamos Es número señalado. Diez y ocho mil sin mentir De a pie, y seis solamente De caballo. . bien se siente Cuán mal podrá resistir A tanta, tan poca gente. Los del Cunha tengo oído Qué tres ocuatro mil son, Con tan pocos se ha atrevido, Matar un Rey sin razón, Es para ser muy temido. Allá hiramos, y veremos, Si son como nos humanos, Y quiza les mostraremos, Que si saben tener manos, Que también nos las tenemos. Si amistad caro Audalí Me offreces de esa suerte, A dar la vida por mí, Como he yo de huir la muerte, Dajándote nella a ti. Primero Ala me destruya, Que pueda haber quien marguya De maldad tan conocida, Si en mucho tienes mi vida, No tengo an poco la tuya. Huye la furia primera De un Rey mozo. . Audalí Por darte gusto lo hiciera Pero quedar tú aquí, Nunca Mahoma lo quiera. Eso es decirme que huya Mi muerte más la procuro, Que si una vida aseguro En arriscarse la tuya, A dos muertes me aventuro. Effetos son naturales, Estos de amistad, y amor En ello estamos iguales, Aún por eso de dos males, Debe escogerse el menor. Bien vez que tiene Muley Prometida tu cabeza, Y aunque es mozo el Rey, Y es la Real promesa, Inviolable como ley. También claramente vez, Que el natural effeto De un mozo múdase presto, Cuando sin cabeza estés Quieres que venga hacer esto. Aunque yo quedo en tu lugar No me han de castigar Como a ti, cosa es sabida, Si quieres saluar la vida, La tuya has de asagurar. Ya que ansi Audalí quieres Quiero aquerello forzarme, De suerte sabre ausentarme, Que si en peligro te vieres, Vuelva otra vez a entregarme. Tus ropas me dejarás, Y en estas mías vestido, Siendo nuche te laldrás, Y con ellas no serás De la guardía conocido. Y en lo demás secreto, entremos En la torre que conviene, Y en cuanto la noche viene, Que las ropas nos mudemos, Todo a tu gusto se ordene. Mi vida, y más mi mal, Cerro mi suerte por igual medida Y está de suerte tal La vida en el mal unida, que una misma cosa es mal, y vida Mi vida se sustenta De mi mal, y mi mal se anima en Cuanto el puede sustenta (ella Porque el sustento de ella, Por el no acabar, no acabe a ella Porque Fátima hermana En tu sangre ser queres homicida, Porque eres inhumana, No ves como está unida, Con la de Artajel mi propria vida Larga al Rey la promesa, que ninguna razón, ni ley consiente Qué pidas la cabeza En que ves ciertamente Que le pides la mía claramente. Eres Zaida cruel Inhumana en pedirme queso haga Dar yo la vida aquel Que con sangrienta llaga La quitó a mi padre con su daga Es ley que por esposo Al homicida de tu padre quieras Oh hecho vergonzoso Jusgas por de más quieras Si cual veo Artajel, Audalí vieras) Mucho quiero Audalí, Pero en esto su muerte pretendiera Hicieras lo ansí. . sí. Hablas de palanquera, Y en el caso estoy si an sí fuera Tendre en estas manos, De Artajel la cabeza en este día Oh hados inhumanos, Hártate hambrienta herpía, que hoy nellas verás también la mía. Oh se ha de guardar mi ley, O es que no soy temido, Por Rey harto esta entendido, Que lo mismo es no ser Rey, Que ser Rey no obedecido, Di mi palaura Real, Y ha de morir Artajel, Un hombre tan principal No mató otro su igual, Aunque por viejo mayor quel, Con todo señor repara, Que es un hombre que en la guerra Te importa. . han que importara El remedio de mi tierra, Sin castigo no quedara, Ya esta dada la sentencia, Atras respetos le queden, Piden para entrar licencia Zaida, y Fátima. . bien pueden Entrar ante mi presencia. No te afligas mi señor, De que te moleste ansí En verme delante ti, Porque solo el paterno amor Es el que me trajo aquí. La que aquí me trajo es Serés para mi cruel Fátima hermana. . otra vez La cabeza de Artajel Te pido Rey que me des. Porque tengo entendido, Que un hombre tan valeroso Vivo te es más provechoso. No su cabeza te pido, Si no a el por esposo. Rey no consientas que se abra Camino a una maldad tal, Mira ques lo principal, Cumplir la Real palaura, Que la hace ser Real. Ya que mi padre muerto ha sido, Morir Artajel no es medio, De yo recobrar lo perdido, Mas a mi orfandade remedio, En pedirlo por marido. Ya me afrento de nombrarte Hermana di, de tal suerte, Tratas cruel de esposarte Con quien la mano ha de darte, Que a tu padre dio la muerte. A clemencia te endereza Pues eres Rey, . prometa Dar de Artajel la cabeza, I gualmente esta promesa Hice a Fátima, y a ti. En mí si no ha de ver no, Tráganme aquí Artajel, Que aquí mismo quiero yo Se haga justicia deel Do el delito cometío. Dura cruel deshumana, Mas fiera que trige hircana Ahora tu sed artaras, Pues tan cediosa estás, Del sangre de tu hermana. Plega al santo Ala que ansí Como yo veo Artajel, Veas a tu Audalí, Y que este remedio de él En otra tal como ti. Aún que Fátima quisiera. Soltar la promesa, Rey Soy, y Artajel muriera, Basta que manda la ley, Que todo el que mata muera. No hay señor en la prisión otro del que viene aquí. Quién hizo tan gran traición Las ropas de Artaj Isón, Pero el rosto es de Audalí. Quién libertó Artajel La amistad que con el tengo Pues tu moriras por él, Ofrecido a ello vengo, Ay suerte dura, y cruel. Cómo sacarle podiste De la torre. . ayer me diste Licencia para irle hablar, Quedé yo en su lugar, Y el salió mismo. . Ay triste. Por Ala que has de sentir De lo que hiciste el castigo, Qué gloria podré adquerir, Igual que a la del morir, Por dar la vida al amigo. Aquí estoy Rey poderoso Al castigo que quisieres Cuanto en el más riguroso, Mas áspero, y cruel fueres Te tendré por más piadoso. Tan poco se teme un Rey, Ninguna offansa te hice Muera que la ley lo dice, Aunque lo diga la ley La razón lo contradice. Tal hecho julgar podiste Dino de mortal castigo, No lo hicieras por tu amigo, Pero tu nunca tuviste, Amistad, ni aún contigo. Que aún Driacan no queréis Qués esto ya empezáis, Tan poco me respetáis, Si por ser mozo lo hacéis, Por Ala que os engañáis Cortén luego de Audalí. La cabeza de Artajel, Queda libre Artajel. . sí. Das le tú por libre a él, Pues córtese vez le aquí, Señor la promesa tuya Fue de Artajel la cabeza, Lo que mando se concluya Rey tu cumples tu promesa Questa cabeza es la suya Ay Zaida dichola es cierto, Que ya libre Artajel queda La muerte se me conceda, Si Audalí ha de ser muerto, Cómo se ha vuelto la rueda. Hace tu officio hermano, Ea en que parado estaás. Ay triste. Abiespera. . es é va) Entregarte a morir vas (no Amigo detén la mano. Quién mi muerte ha prolongado Que te veo en tal estado, Qué razón, que ley consiente, Que padesca el innocente, Y quede libre el culpado. Yo mi Rey, y señor soy El que meresco el castigo, Porque quieres caro amigo Turbar la gloria en que estoy, La misma pretendo, y sigo. Ya por libre el Rey te dío, Yo soy quien manda que muera Aunque el Rey eso mandó Nunca Mahoma lo quiera, El que ha de morir soy yo. Por libre Artajel has dado, Y estas señor obligado Cumplirlo que eres Rey, Mira que manda la ley, Castigar solo el culpado, Yo solo el culpado soy, Yo por culpado me doy, Yo el delito cometí, Hágase el castigo en mí, Que despuesto a ello estoy. Cata qué obligado estás, Hacer justicia, y derecho, No es de Rey volver atrás, Artajel es de provecho, Y Aud lí Rey mucho más, Qué dices. ey tiéneme helado Amistad tan verdadera. Ser unos de ellos quisiera, Aunque en el mismo estado En que ellos se ven me viera. Rey en que paras, advierte Que esta es la misma mano Que dio a Maucro la muerte, Y que ha de defenderte Del soberbio Lusitano. Cosolofar es llegado. A tu alteza quiere hablar, Cojosofar, espantado De ello estoy. . bien puede entrar Quedese esto aquí parado, No sé aque podrá venir. que le envía el Cunha es cierto Pedir paz o hacer concierto Qué puede hacer, ni pedir Quien al Rey mi tío ha muerto. Cojosofar bienvenido Seáis, decid a que venís, Ay algo en que sea servido, El nuevo Rey que seráís, Ese siempre tú lo has sido. Nunca señor me aparte De servirte siempre fie Mi corazón tan leal Como de ti por no tal Quiza julgado se ve. No mostré esto hasta aquí, Por faltarme la ocasión Siempre tu vasallo fui A lo menos hay razón, Para que sea eso ansí. Ya la armada Portuguela Dejó de Dio la playa, Ya del nombre de ambaya La Portugues fortaleza, Se atemoriza, y desmaya, Quedó en ella un Capitán, Con muy poquitos soldados Creo que hombres condenados A la muerte, y así están De vivir desesperados. Tanto que partido vi De Dio el Gobernador, Con quedar por regidor, Quice más servirte a ti, Que ser de tantos señor. Ya Rey podrás bien cobrar La gran de Ciudad de Dio. Y también puedes vengar La muerte del Rey tu tío, Y tu Reino asegurar. Lo que has hecho te agradesco Como Rey que soy me offresco A pagárte lo muy cedo Pagado en servirte quedo Aún más de lo que meresco. Una merce solamente Tu alteza me conceda Concedo. excelente Y es que yo hacer pueda A mi costa aquesta gente. Con la cual me offresco a ir Vengarte del Portugues, Sin que otro premio me des, Del que gano en te servir, Y el mayor de todos es. De tan bellicosa gente Tengo un ejército junto, Que no a eso solamente, Mas todo su poder nún punto Deshiciera fácilmente. En este ejército iras Por general, compañero, Tu Alucan le serás, Merecerte presto espero La gran honra que me das, Antes de haberte servido, En el cargo que me has dado, Una merce Rey te pido, Pide que todo el pedido, Te será por mi otorgado. Con condicior Parte pe- on acepto que era dejar esta jorvada, Si Fátima mi esposa ser desea, Lo mismo me ha de ser de ella otorgada, Quiero que el Portugues conosca, y vea, ve hay acá quien gobierne lanza, y espada, Por Alá que de ver los Lusitanos, Que hay también en Cambaya fuertes manos. Quiero te acompañar. . de ello me pajo Lo mismo haré. . a eso me avasallo, Capitán Artajel a ti te hago De una escuadra de gente de a caballo, yo Rey me satisfago Y Audalí. Con seguir la bandera. yo no salgo, Que la mía a Audalí se le conceda, Para que yo también seguir la pueda. Cortesías dejad para otra parte, Capitán te hago, a ti de otra bandera, Aquí se acaba la segunda parte, Y prometo veáis también tercera, La que me haces, y pido es Que estos dos por libres des, Prometí dar la cabeza Dartajel. . de esa promesa Ya libre señor te ves, Yo alargo dende aquí Con que me des Audalí Por esposo. . yo pido Artajel por mi marido, Se ellos quieren sea ansí. que no sea ero imbién veréis de el nistoria verdadera, en de amor veréis raros effetos, a él son los más fuertes más sujetos. Fimda segunda parte. Bianses pobre entendendo Como casar nao podía, Huna filha a quén quería Ao grande Alejandre vendo Estas palauras dicia, Rey com cuja potestade, Treme o terreste asento, Mándonme a necesidade Vir con tal atrevimento Ante a Regia majestade. Daime pois ante ella venho, Oh Rey poderoso, forte, Comque posa dar consorte A hua silha que tenho, A quemnegon tudo a forte, Oh Rey logo comnmovido A sua necesidade Mostron sua Realidade, E seu ser, sendo servido De lhe dar hua cidade. Dino de tanto louvor, Sois vos illustre senado Y hechos ta Y casos en Tambie Qe Bianses pobre o autor, De favor necesitado, Cuja silha he a comedia, ue como favor pesada, Deseja ser emparada, Por tanto Alejandres vedea Pois a vos vem dedicada. Dailhe o favor por emparo. Por consorte, por marido, Que Bianses pobre ha pedido, la que nunca soy avaro, Alejandre esclarecido, Lovvay sempre os Portugueses. Pois sao vosos naturáis, Pois os extranhos louuáis, Ousede ouro semfeces, Oufeces semouro tais. ao haja ahí murmurar, eerro, falta, ou desmancho, Porque será desmanchar, Quue en fimbom he calar, Que al bom callar llaman sancho, ja que vos ven servir O autor cenado nobre, Dailhe o que vos vem pedir, Qué e sanses o pobre, indre enouuir.
