Texto digital de El cerco de Dios (primera parte)
Metadatos de la obra
- Atribución tradicional
- Simão Machado
- Atribución estilometría
- Simão Machado Segura
- Género
- Comedia
- Procedencia
- El texto procede de la transcripción automática de un impreso.
Aviso
Puede incluir errores u omisiones. Si dispones de una edición mejor, te agradecemos que contactes con nosotros para incorporar actualizaciones.
Licencia
Cita sugerida
Cuéllar, Álvaro y Germán Vega García-Luengos. Texto digital de El cerco de Dios (primera parte). BICUVE, 2026. URL: https://etso.es/bicuve/cerco-de-dios-el-primera-parte.

EL CERCO DE DIOS (PRIMERA PARTE)
Rma, mueran estos locos, A Mueran soberbios Cristianos. Arma, mueran los villanos. Es posible que tan pocos Resistan a tantas manos? Santiago, mourano perros, Humso nao fique convida. Afuera gente atrevida, No ensangrentéis los hierros, Baste la gente esparcida. Sin venganza han de quedar Las muertes que estos han dado? Yo las sabre bien vengar, Con mandar luego ahorcar Los que el motín han causado. Por los dioses en que adoro, De averiguar la verdad, Y de hacer con crueldad Motis al Cristiano o Moro, Que alborotó la ciudad. Los que hallaredes armados Prended, no hagáis otra cosa. Daos a mi prisión, soldados, Que a vuestro capitán Sosa Quiero que seáis llevados. P. Confiados nesa fé, Ves nosas armas aquí. Es S Cos meus tres soldado Esta revolta que ouví. Seáis con los hados diestros Noble Capitán venido. Si el alboroto eis oído, Aquietad, que no han los vuestros Ningún daño recibido. Ia o succeso presente, Rao, a que sinta me obriga O que de ordinario sente O que te ve entre agente, Que alcanza serle enemiga. Nano entrano os meus na cidade Cuando os teus con crueldade Tratano tirarles as vidas, So huas mostras fingidas Enjergo en ti de amizade. No consiento que digáis Tal, ni yo tal quiero oiros. Qué de mi amistad dudáis? Con desconfianza tratáis Quién siempre trató serviros? El cielo doy por testigo, De que en mi cosa no hallo Contraria de lo que digo, Y que os soy tan leal amigo, Como de Bandur vasallo. Si del muerto Lusitano Nel alboroto de a tras El castigo salió en vano Credme que no pude más, Fueme quien pudo a la mano. Ansí si vuestros soldados No son como yo quería Con fraterno amor tratados Aunque míos los culpados La culpa de ellos no es mía. Bem descuberto a verdade Tenho de teu peito nobre Mas tambem se me descobre A ponca fidelidade, Que no de teu Rey se encobre. Para que de vos aparte Esa sospecha que os veo, Hablemos un poco a parte Mucho tiempo ha que deseo Daros de esto entera parte. Vuestro alto valor me obliga, Fuerte caudillo, a que os diga Que veáis como bebís. Porque an sí como decís Es entre gente enemiga. Y se quebrantó la ley De vasallo en lo que digo, Mas se os debe por amigo Lealtad, que no al Rey Que no la tiene consigo. Esta ciudad es princeza De las que el Rey señorea, E intimamente desea Que esta vuestra fortaleza De todos deshecha sea Que en ciudad tan opulenta. Y de las suyas primera, Dice que es bien que se sienta, Que tener gente extranjera Fortaleza, le es afrenta. Mostrando amistad fingida, Fingido amor y afición No cual Rey si no a traición Trata quitaros la vida, En la primera ocasión. Y como la enemistad Siempre da unas señales, Que señalan la verdad, Que al fin las obras son tales, Cuál lo es la voluntad. Por más que encobrir pretende Su dañado intento, luego Se le conoce y entiende, que muy mal se encubre el fuego Cuando la llama se enciende. Y an sí son vuestros soldados No cual dantes con amor De sus vasallos tratados, Porque cual se hace el señor Tales se hacen los criados. Y de tal suerte se ensaya Para esto que desea, Que dudo que en Dio haya Quien lo que digo lo crea Aunquel está en Cambaya. Sempre en enjerjeí no peito De Bandur hum falso amigo, Mas de sen intento imigo Antes que veja o eseito, Quizáis que veja ocastigo As buas obras recibidas la nao ve dos Portugüeses Que quer dar ao serro has vidas Que pola sua mil veces Vio a elle offerecidas. Condizano he de tiranno Esquecer o bempasado Por cualquer presente daño, Mas quemtratón nunca engaño Senqué ficase engañado? Cómo señor me has mandado, A los del motín prendí, Mas el pueblo alborotado Vi de suerte contra mí, Qué soltarlos fue forzado. Los perfidos Mahometanos Corriendo por todo Dio, Con rabia de los Cristianos, No hallan ningún gentio, En que no pongan las manos. Y andan tan embravecidos Haciendo estos desconciertos, Porque en el motín vencidos Fueron, quedando dos muertos Y bien más de treinta heridos. Regidor, no atiendas más, Socorre a la ciudad luego, Que según se aciende el fuego, Quiza después no podrás Poner la gente en sosiego. Adiós, fuerte Lusitano. Amizade nao se aparte. De más de que os di la mano Lo mucho que en ella gano La asegura de mi parte. Vos Moreira, vos Andrado Vosi vestir de vestidos Mouriscos com brevidade, Para que así na cidade Entréis semserdes sentidos. Vede como Rao se abenm No aquietar da gente, Para que en vera tambem Se nas obras differente He no que nas mostras tem. Vindo, reconheceréis As vigias, veréis Os postos onde has deijei, Nao digo máis porque seí Cuano bemtudo isto faréis. Porqué queréis cada día Descobrir novos imigos? Se cuidáis que he valentía Estimar ponco os perigos, He temeraria ousadía. As revoltas en que andáis Cos Monros, porque nano veder Oh que nellas arriscáis, Pois entre cuatro paredes Na sua propriaterra estáis? Se dicéis que enjergáis nelles Inimizade, concedo, Mas disimulay com elles, Que o tempo vos daracedo Poderdesuos vingar de elles. Qué qués senhor que soporte Ver qué emDio nao entramos? Cuando nos tratano a morte, Necesario he que soframos. (te. Que máis sofre, ese he máis for Sonto convem que partáis A Goa, ao gobernador Tudo o que vedes digáis, E en farei sabedor Por cartas de tudoo máis. Vamos, habiarbos hao Daquellas consas que sao Necesarias, porqué is A consa, se bemsentís, Que nao sofre dilazano. Que nun madeiro chantado Vimen por ese mar todo A risco de como engodo Ser dumpeije engullipado Pera andarca de este modo. Cuidei dachar cao ouro, Per hi has perlas,a prata: Honacha perca pelouro, Quin de elle se nomprecata Cuando lhe furaca o conto. g. Esta vida de soldado He vida muito marfuz Igual he regero arado Que co decho do arcambuz Andar sempre carregado. Que nos leije o capitáo Per vigias neste outao Tano esviados do muro Nemo logar he seguro Nemas merces veminem vao. Nano ficese hora os mouraces Alguna estripazano nelles. En vos diréija que elles Nao queré cos Mouros paces, Que o páguem pelas pelles. Pois queremcuatro soldados Nua cidade chantados, Onde os Masomas malditos Saó tantos como mosquitos, Bregas: sejaón estripados. Con tudo iso has máis das veces Les fecemaos Mouros os rabos Cortaón nelles como emnabos. Ben sei en que os Portugueces Saó testos como os diabos. Se en ahora aquí tiuera Aua ducia de Mouracios, Bosa que almorzo les dera De maracotones duracios Que semgosto se comera. Tambem en tómara ahora Outra ducia on máis aquí, Por les darco has tripas fora. Ouzo en patadas? . . Sí. Nano sejano os Mourales hora. Oh Rao com tudo he amigo. Segundo os Mouros andabao, Se nao troujera consigo Os gentios que o guardabano, Podera verse emperigo. Cómo prendeo os principáis Do motín logo os demáis Se aquietarán, pagristo he Mouro. Vedes Ihe tancho hun pilouro Per metade dos ilhaes, Estay nomacerte dobvir. Dous saon elles se vos pras, Habémonos de fingir Mouros pera humponco rir Com Pero Gil losón Bras. Pois haja ter olho esperto Que nos nan tirén. . por cierto Que si hallo algún Lusitano Que le ha de ser con mi mano Y mi daga el pecho abierto. ̱. Cuéntense por desdichados Los que hallare que pasados Han de ser con este yerro Pero Gil ouvis operro? Se nos vem somos mamados. Chantaivos bempera qui, Ah Santos de Portugal Nom vos esquezáis de mim Quién habla aquí pese a tal, No es boz la que ahora hoy? Muera si es Portugues, Diga quién es, hable pues O le darán muerte cruda. Son hua pesoa muda, Quén me derá azas nos pes. Sois Moros o sois Cristianos? , . Cual máis quiser sua mercea. Hamamed si tenéis manos, En que estáis parado, ea? Mueran pues son Lusitanos, Da parte dintey vos requeira Maméis que vos nos deijéis, Ira confesar primeiro. Dad las armas que traéis Vos y vuestro compañero. Eis aquí o men alcánbuz, ̱. El lo men. . venga la espada De sangre Mora manchada. Dipóis que a men lado a puz Inda a en nom vi arrancada. Nunca Mouro acoítelei, Eso veremos ahora. la digo que desnaora Que ao sombo a ponsei Da vainha a nonmvi fora. Pois esta minha a bofe Que nomsei de que corhe, Tragoa convemde trabalho Posta aquí como espantalho, Semihe pousar mao nempe. Iaón Bras que dicéis ahora, Quémde vos tal consa crera? Válame nosa Senhora, Nano vos corréis. . biso fora Se vos en nao conhecera. Conhecestelos sicuáis, Por ventura tinha máis, Se cudara que eram Mouros Qué chantarlhe dous pilouros Por metade dos ilhaes? Dáis as armas a inimigos? Nano has del senano a amigos, Salvante se ovos nomsóis. Nos falaremos dipóis, Qué homem pera perigos. Pousaime a espada aquí, Elo alcán bus outra vez, Veréis se vos conhecí, Quén con tal gente he cortes Benhe que Iaqueza así. Tomai porque se nano sinta De vos taman ha fraqueza. Vamos pera a fortaleza, Quemna vir tirar da cinta, Tenha da morte a certeza. Cada humveja o que lhe vay, Que pella alma dinha may, Que nomma queza outro día Ter comninguem cortecía, Inda que seja men pay. Si al Rey todo le obedece, Si el Rey quita y pone ley, Siendo Rey que te entristece, Imposible me parece Poder vivir triste hum Rey. Que hay que de alegría prive A un Rey poderoso y rico? Cómo Rey te certifico, Que muy más contento vive El humilde pobre y chico. Pongo soy y quito ley, Pero mil veces me hallo De suerte que no te callo, Que he envidia, siendo Rey, De mi más pobre vasallo. Quiel que es poco, y poco tiene Con lo poco se contenta, Y siente poco la afrenta, Pero al que es grande, conuiene Que como grande la sienta. Que aún que naturaleza Igual en todos asiste, Tiene tal fuerza nobleza, Que si al Rey llegarristeza Es también Rey en ser triste. Es posible que me llame Rey, y que viva contento, Cuando al cuello Real siento La carga de un yugo infame, De que cómo Rey me afrento? No es posible y ere que afello, Que por no Rey me tuviera: Yo se lo que en ello hiciera. También yo lo se, si en ello Mi Realidad no ofendiera. Licencia al Portugues diste Para en Dio el fuerte hacer, Si Rey en dárse la fuiste No lo déjaras de ser Por deshacer lo que hiciste. Como en premiar amigos debe el Rey ser generoso, Liberal y dadivoso, En castigar enemigos Se ha de mostrar riguroso. Aún que lo hecho deshagas, Aún que lo dicho desdigas, Justo es que sentir les hagas, Que si bien servicios pagas, Mejor offensas castigas. Si hubiste por bien que hiciese Fortaleza en tu ciudad Por conforme su amistad Creiste que no saliesen Jamás de tu voluntad. Mas ellos quieren mandarlo Todo y sin guardar tu ley, Hacer de suerte, que hallo Que cada uno esta Rey, Y tú de todos vasallo. No quieren que a Dio vengan Los Rumes como solían, Con que tus rentas crecian, Tan poco que el trato tengan, Que antiguamente tenían, Que atajes, es mi consejo, El mal principio que ves No te arepintas despué; Porque el mal cuanto es más viejo, Mas malo de curar es. Echa de tus señorios A estos pocos de hombres locos, Baja tus alzados bríos. Temo amigo que esos pocos Cuesten mucho de los míos, Es gente nunca vencida, Gente avezada a vencer, Gente de todas temida Gente que sabe vender A mucho precio la vida. Con todo eso tomara Que la guerra se empezara, Oh cuando yo se la hiciera, Con tan justa causa fuera, Que ella me desculpara. Mira: el Rey siempre ha de ser Muy grato a los beneficios, Y mi intento es deshacer Aquello que por servicios Que me hicieron deje hacer, Con dos extremos me siento Y cada cual más cruel: Si el yugo al cuello consiento. Es me afrenta, y más me afrento Si quiero icentarme de él. No Rey, más vasallo soy Si he por dado lo que di Pues sujeto a otro estoy: Tan poco soy Rey, si voy Contra lo que prometí. Pues se le quieres ser grato No te jusges offendido. Asegurar mi partido Quiero con obras de ingrato, Y muestras de agradecido. Y ese hecho no es injusto? Sí, mas no ha de parecerlo. Ya te entiendo, de ello gusto. Cómo me tengan por justo, Muy poco me importa sello, Tanto por ver esto muero Que ir a Dio determino, Que con mi presencia espero Hallar algún buen camino, De salir con lo que quiero, Que con fingida amistad Sin aventurar mi gente, Hare con que mi ciudad Vuelva a aquella libertad, Que tenía antiguamente. El primer lunes se hará Este viagen que digo Bien sabes que has de ir comigo. Si el alma me queda a cá Cómo el cuerpo ha de ir contigo? Ay mi Glaura más yo haré Que también a Dio vaya O el que soy no seré Que no estando yo en Cambaya No es razón que ella lo este. Yo te aconseje Señor Que al Rao a Dio enviases, Y llevar no le dejases Su mujer, porque mejor Ansí de él te asegurases. Ahora que a Dio vas, Y con tu Real presencia Tan asegurado estás, Si le concedes licencia, Lo que es justo en ello harás. Déjate de ello, pues va Tan poco en ello. . Mi vida Mirad si es poco. . Entre aca Mirizan y a la partida Te apercive. . Ansí se hara. En cuanto esta fortaleza No deshago, es por demás Deshacerme de tristeza, Qué es lo que quiere tu alteza? Llega, y saberlo has. Bien creo que no olvidado Mirizan, debes estar, De lo que por ti ha pasado. Mal se me puede olvidar Cuanto te estoy obligado. Bien ves que siendo extranjero Y Mogor gente a quien quice Siempre mal y aún lo quiero Segundo de mí te hice, Y de los míos primero. De tu Rey viniendo huido En mi corte te acogí, Y tanta fe te he tenido, Que por no perderte a ti Me vi mil veces perdido. Al fin por te defender, Vi mi Reino como digo Casi en el Mogor poder, Y por poderte valer Me valí de mi enemigo. Ansí como fuiste aquel Por cuya causa me veo Con un yugo tan cruel, Que an si procuraras creo Ver mi serviz libre de él. Voy a Dio solo a ver Si lo puedo deshacer, Sin que mi honra se deshaga Por no curar una llaga Con otra de nuevo hacer. A mi ejército iras, Como general que eres, Y a Aminabad lo traeras, Y como dentro estuvieres, Sabedor de ello me harás. Es lugar a Dio cercano, Y para ello sufficiente Y podré más fácilmente Librarme del Lusitano, Teniendo cerca mi gente. Con dar la vida por ti, A servirte no me atrevo, No aún las que recebí, Mas la que me haces de nuevo En te servires de mí. Tu campo, señor, verás Muy presto en Aminabad. Pues no te detengas más, Cuanto con más brevedad, Mayor servicio me harás. Licencia para te hablar, Pide una mujer que creo, Que es la del Rao. . puede entrar Santo Alá que es lo que veo Beldad digna de admirar. Aunque en tu presencia estoy, Bien creo yo, señor mío, No me auras visto hasta hoy, Glaura mujer del Rao soy, Que el gobierno tiene en Dio. Mandarle señor quisiste Adio, y no consentiste Que me llevase consigo, Que fue el mayor castigo Que a los dos darnos pudiste. Que aunque él en Dio está, Y yo en Cambaya esté, Esto en los cuerpos se ve, Su alma quédose aca, La mía con él se fue. Dolores de ausencia extraños Sufri con pecho vitil, Esperando que estos daños Tuviesen fin por tres años, Aunque para mí tres mil. Ahora que han fenecido De ti me será concedido O que yo a Dio vaya, O que el Rao venga a Cambaya, Mira si justicia pido. Que le vea me concede, Y concederme has la vida. Ay quién rendido no quede, Que a mi mércedes me pida, Quién solo hacerme las puede? Cuando de más no sirviera, Glaura hermosa el haberte Visto, que de ver la suerte Dichosa del Rao, me fuera De muy gran contento el verte. Cuanto más que veo en ti Lo que yo a decir no allego, Y solo diré de mí, Que hago cuenta que fui ciego El tiempo que no te vi. Lo que pides te concedo. Libre licencia te doy, Y bien conociendo estoy, Que yo el obligado quedo Pues también a Dio voy. Son grandezas de tu pecho De darme señor no huyas Las manos. . con más derecho Pues tú la merced me has hecho Me debes de dar las tuyas. Deja tocar Glaura hermosa, Mi boca tus manos bellas, Ya que con tan fácil cosa Como el tocamiento de ellas La puedes hacer dichosa. Señor, bien tengo entendido Que las honras que en ti hallo, Son hechas a mi marido, Que por tu leal vasallo Te las tiene merecido. Con licencia de tu alteza Voy aprestar my partida. No huyas con tal presteza De una alma que a tu belleza Dejas de todo rendida. Espera, porque no quieres Ver cuán rendido te estoy? Rey qué es esto? . No te alteres. Si te olvidas de quien eres, No me olvido de quien soy. Espera, Glaura, no ves Que mi mandado que es ley? Aunque mil muertes me des, No aura mirar que es Rey, Quien no mira que lo es. Qué te fuiste, Glaura ingrata! Con tal desprecio se trata Un Rey. Mas qué dices loco N h Nuñ. Que nao queirá Bandur ja hacidade eDio a Lusitana fortaleza! no ponea conta diamizade, efazt de todo c o Oriente estima preza. Es mucho que tenga en poco Un Rey quién a Reyes mata? Rendirse de tal manera Un Rey, no es poquedad. Mas qué digo? injusto fuera Amor, si con tal beldad A menos que a Rey rendiera. Ay que el alma se me sale En ver su crueldad. Qué es esto? Qué temes? Su airado gesto: Pues Reino que tanto vale Piensas conquistar tan presto. Estas, de juicio falto. Luego en el primero asalto Has de entrar una ciudad Cercada de honestidad Muro inexpugnable y alto? No la has de situar primero Y darle uno y otro combate? Con todo eso desespero, Mas tanto el martillo bate, Qué hace blando al duro acero. Ya que Glaura a Diova, En Dio la podre haber, Quiero sufrir hasta allá, Que el modo en que puede ser, Amor me lo enseñara. descubrindo a ma vontade, preteve a gente Portugueza! a, como tem,o laso armado. o Que quem trata engañar, fica engañado. bárbaro oprimido, Cuando ve que o Mogordo Reino o deita, Por ser dos Lusitanos socorrido, Sua amizade quer, pede, acerta: E cuando nelle ja restituido, Así a desestima, así a enjeita, Faza, verá como a malicia humana A sen dono somente offende dana. Está Mano el de Sousa en grande aperto, Com todos os demáis que tem consigo, Vendo ja de Bandur ao descuberto, A fingida amisade, perto imigo. As condizones quebranta do concerto, E paces que asentado temcomigo, Somente vese pode com engaños airar a vida aos nosos Lusitanos. me landado Cuando deijer a amada natureza, Que com todas as forzas cudado Edificase taleza: a for Pois ahora que a tenho edificado, Deijar de asustentar será fraqueza, de a honra grande honra he oganhala, Mas muito mayor honra o sustentala. o pera este esfeito aparelhada, Eposta ja entermos de partida, Cual vedes esta grosa, forte armada, De tudo o necesario apercibida. a vencedora gente poboada, de nano sabe, nemsoube ser vencida, Resta somente pois que has velas demos, Ehas ondas do salgado mar cortemos. Pois com amor fingido contrafeito, Bandur matar pretende o Sousa forte. Empreza será dina dialto perto Facer comque dos dous se troque a sorte, me offerezo a por iso enefferto Eu prometo de dar ao Mouro a morte, rta no seu perto será aberta, queo escubra a treizano nelle encuberta. or a esposa! e escubrir os cabellos de ouro fino, A minha Capitaina dará a bella la qu barcarme determino. A liberdade que traz Comsigo a guerra me faz Quérela sempre na terra, Quém me quicer facer guerra, s demáis seguindo a ella so Reino Neptunino, co atra Dioa aguda proa, jaréis da nobre Goa. e he necesario que na armada abarcada de todo fique a gente, Antes que a luz per Pebo ao mundo dada amiga de Acheron de nos ausente: eije o esposo ja a esposa amada, Fi que chorosa, parta descontente: y Quema servir a seu Rey esta disposto, Tamben ha de dispor do propio gosto. da a gente que segue o estandarte men terzo, será logo embarcada: Antes que o sol de nos sua luz aparte, la a minha estara dentro na armada: minha aventureira en toda a parte y sempre por primeira nomeada: Fo mbarque en ordenanza, que se veja val máis guerreira máis lustr Fázame viver empaz. Muy contraria opiniao Tendes de todas as máis. De todas demáis nang. Se diserdes das que vao Máis erradas, acertáis. Vedesme aquí ando ahora A a patifa desgrojado, E comiso tano honrado, Como deshonra me fora Se faltarao ser soldado. Ponhome a jugar no meo Da rua por toda a terra Namoro, arruo, paseo Isto que de sen he feo Falo ser fermoso a guerra. Se mintis he fidalgía, Pois se juráis, bizarría. Dicerme esta liberdade, Este viver a vontade Temno mundo igual valía? Na paz tudo ha de ser sizo Tudo andar empertigado? Nao se vos enjerga humrizo, Cuando ja estáis julgado Por homem de ponco avizo. Se arruáis de verbo a verbo Sois vadió ao soalheiro, Fanchono, se sois caceiro, Se confiado, soberbo, Se corrido, maladeiro. En fima paz he barreira A que tira o mundo todo, Guerra he rede barredeira, Cada humanda a seu modo, Eben de cualquer maneira. Esa vida soldadesca A que queréis dar a palma. He vida muy velhaquesca, Pera o corpo nao tano fresca, Como podré pera a alma. He hua vida perdida, Tudo o que temhe de má, Vida de tanto me da, Vida que vive semvida Quemnella vivendo está. Poiso toque principal, Qué dicéis da liberdade, Queréis ver cuano ponco val? Aa mal que faza mor mal, Qué viver homema vontade? Nemao soldado convem Vida libre antes cativa, Que se olháis bem, pera bem, He necesario que viva Como quemvida nano tem. A soltura he liberdade Enque oje os soldados dao, Se se ha de falar verdade, He porque entudo a rezano Anda escraba da vontade. Dáis muito en conteplativo Deijar iso pera oherino, La pera o detradeiro termo Guardo en ese defensivo, Nao me curo antes de enfermo. Digo se oque Deos nano queira En la geltar o ferrado Que a terra mandéis recado, Perque d inha parenteira Seja cárpido,chorado. Deos vos levara empaz, E vos tornara aquí vivo. Se melle aquí vivo traz, Inda eis de ter per cativo Hummuy chapado mouraz. Dicei a Juana Mateus, E a Catelina Gonzáis E a Berlanja, as de máis, Que me encomendema Deos. I semmedo, nano temáis. Ah senhor soldado? Praz. Sois de besta, on darcabuz? Cuanta malicia aquí jaz, Son de dicer que haja buz, Se queréis viver empaz. Mándanos calar a graza Máis dina festejada. He Escravona a espada? Tire la máno o ma faza, Benientende, acobardada. Basta que nos injuria! Etraz a barba comprida. Benmostráis na cortesa, Que anda envos asidalguía la na derraderra vida. Este vilano deija atrás Odo Danubio. Quéntras Oh vilao tano dianteiro, Paréceme que inda ocheiro, De elle cosegas lhe faz. Cuidaréis se vema máno Que en son per hi alguem, Inda que vesti gabano, Nao me ponsón pe ninguem. A que en nompusese a mao. Nao me parecestes tal. Dayo o demo que he afonto. Conheceisme muito mal, Per morte de sere on outo Me vimen de Portugal, Por este rosto se poso Que emos de ser camaradas. En seréi lacayo voso, De pesoas tano honradas, Muita honra ganho enservoso. Comgrande presa se manda Oje embarcar toda agente, la comrosto disferente Por toda ha cidade anda, Hña triste outra contente. Venho a lágrimas fogindo Máis que o mismo aljofte belas. Como deijastes de bellas, Logo se ficarao rindo Do necio que se crenellas. Engañado estáis, aposto Qué lestano correndo ainda De que en tenho asas desgosto. Ponho que ate vosa vinda Selhe nao enjuga o rosto. Máis afinha iso confirmo, Que en sero que tenho nella, Bebel vos pella panerla, Tambem daquí vos afirmo Que así volo affirme ella. Senhores tano de vagar E a gente ja embarcada? Oh gobernador mandar Partir tano depresa a armada, Nan sei que o posa causar. (do Iso nano está sabido? Quer como homem exprimenta E entaes casos entendido, Que co has novas de partido Ceguemas de jachegado. Parece que onzo rumer De charámelas. . Na praza Ficaba o gobernador, Ea máis lustrosa milhor Gente pola praza pasa. Pasonja a nosa bandeira? Esta que ven debe ser. Vámonos por enfileira Na armada me habéis de ver. Mas que la merce nano queira. De qué terzo he a bandeira? He do terzo aventurerro. Sendo gente aventureira, Porqué embarca derradeira? Por desembarcar primeiro. r Lustrosa gente por certo, Toda está ja embarcada, Com muita ordem concerto Vamos que otempo he incerto, Embarquemos, parta a armada. , s a Con soberbia majestad Se hizo el recibimiento Al Rey en esta ciudad. Oh a él le falta contento, O le sobra gravedad. Yo note que cuando oía Disparar la fortaleza, De mil colores se hacía. Esta gente Portugueza Causa su poca alegría. Pues por cierto que no hallo Razón para que así sea. Has visto como tornea El Portugues a caballo? Sacó bizarra librea, Eran veinte hombres al todo, Y cada uno maestro, En canalgar suelto y diestro. Diez vestían a su modo, Y los otros diez al nuestro. Esto que llaman torneo, Es cosa que mucho se usa Entre ellos. . Sí, mas yo veo Que también en la escaramusa Se llevaron el trofeo. Es muy belicosa gente. No sin razón a su nombre Se rinde todo el Oriente, No hay en el Rey tan potente, Que de oillo no se alombre. Huelgo que venga de asiento El Rey a esta ciudad, Por gozar de su amistad, Tieneles el según siento Muy contraria voluntad. Por eso no te conviene Tener amistad, ni es gusto, Con quien el Rey no la tiene, Y mira bien cual se aviene, Con quien cae de su gusto. Se a eso no te enderezas, Pon los ojos en Mulei Por menor causa hecho piezas, Ah de dar desgusto al Rey, Quien tuviere dos cabezas. Bien se quel mayor privado, Suyo más cerca del palo, Está, o de destroncado Solo el perro arrenegado Dura con él, porque es malo. Digo, que en eso te quedes, No hablemos an su mengua, Que para el Rey creer puedes, Que las piedras tienen lengua Y oídos las paredes, Que no hay poder ablandar Aquel pecho empedernido Dejará el sol de alumbrar, Y Glaura no de guardar, La fe debida al marido, Suerte del Rao venturosa, Pues que pudo merecer, Mujer tan casta, y hermosa, Siendo una, y otra cosa, Tan raras en la mujer. Si allá en Cambaya ausente Estando de su marido Jamas oirte ha querido, Hoy que lo tiene presente Como has de ser de ella oído. Hace con el Rey que quiera Enviar al Rao de aquí, O de su amor desespera, Ya yo eso pertendí, Si a ello el Rey me saliera, Que una gentil sin ley, Tenga tanta a su marido, Señor vuelve en tu sentido, Que sale a la sala el Rey Santo Ala no me haya oído, Llámame a Cojosofar, Paje excula de llamar, Aquí mi señor estoy Esperando desde hoy, Me mande tu alteza entrar. Hablas sin ver que concierta Muy mal tu dicho, y mi hecho, Siérrase en palacio puerta, A quien yo la de mi pecho, Tú ves siempre tan abierta. Déjanos a entrambos dos, Un poco a solas. . por Dios que me hallo en extremo afrentado que haga el Rey de un renegado Tanto, y tan poco de nos, Prive, ponga alta la planta, Que yo privanzas no deneo Que aquel que el Rey más levanta, A ese el cochillo veo, Mas cerca de la garganta. Quiero te amigo dar cuenta De un dolor que tan sin medio El corazón me atormenta, Que esperar de ti el remedio, Solo mi vida sustenta. No te affligas de tal suerte, Si el remedio está en mi mano Huye de tristeza advierte, Ques mal remedio tu muerte, Para darla al Lusitano. Razón amigo es que sienta Este jugo Portugues, Pues me es opobrio, y afrenta, Pero otro mal nuevo es, El que ahora me atormenta. Nuevo mal, dije, ay de mí, Lo contrario siento, y ven, Pues corazón vuelve en ti, Que nunca bien posehí, Ygual de este que poseo. Ya te entiendo sese el llanto No ay, porque ansí te penes, Con razón señor me espanto De ver que te affliges tanto, Por lo que en la mano tienes: No eres Rey no eres alteza, No está todo a tu querer, Esa que amas no es mujer Humana. . En naturaleza, Divina en el parecer. Ay Cojosofar no sea La que en tu alma se atelora, Señor es Gentiao Mora, Es la más hermosa dea Quel pueblo gentió adora. Sus perfecciones son tales. Qué debieran con derecho Permanecer inmortales, Ay Ala cuantas señales, Oigo de lo que sospecho. Es casada o es doncella, Fue el Rao tan venturoso, Que mereció ser su esposo, Cómo la nombró tan bella, Luego quede temeroso. Competidor desigual, Cruel amor me aparejas, Amigo que me aconsejas, Temo que sueñe muy mal Mi consejo en tus orejas. Que hable a tu gusto no es justo, Cuando sea en tu deshonra, Que seré vasallo injusto, Si no estimo tu honra Mucho más que no a tu gusto, Un vasallo offender quieras, De quién serviéndote estás, Si al tal offenza hicieres, De cual servir te podrás, De que buen servicio esperes, Cuanto más todo hacer puedas Tanto has de tener más cuenta, Con ver si lo justo excedes, A quien espera mercedes, Quieres hacer tal affrenta. Dasme un consejo muy sano Pero no el que tu escogiste, Que tanto a amor, te rendiste, Que siendo en la ley Cristiano Moro por amor te hiciste, Si tu viendo Adelfa bella Negaste tu fe, y ley, Por te casares con ella, No negare la de Rey, Por otra más bella quella. En eso señor te pruebo La lealtad de mi pecho, Que por hablar como debo, Aquello que yo mismo he hecho Tan libremente repruebo. Eres Rey, y como Rey, Puestos señor tiene en ti Los ojos toda tu grey, Y es bien el que da la ley La guarde primero en sí, Cuando está enferma, y doliente, La cabeza muy bien ves, Que todo el cuerpo lo siente, Pues el Rey cabeza es, Y el cuerpo, es el pueblo, y gente, No quieras escurecer, Tu nombre, tu fama, y gloria, Y echar tu Reino a perder, No quieras que tu memoria La sepulte una mujer. Mira que fue destruición, Helena de los Troyanos, Ruina de los Romanos, Cleopatra, y perdición, La Caba de los Hispaños. Si en servir amor, te empleas, Si no le das muy de mano, No es posible que te veas, Sin el jugo Lusitano, Cosa que tanto deseas. Y la Reina tu mujer Que para ayuda enviaste, Temiendo el Mogor poder, Que hara viniendo a saber Que quieres a otra. . baste. Calla no me digas más, Qué harto tengo entendido Cuanto decir me podrás: El consejo que te pido No es el que tú me das, No estoy de juicio ajeno, Bien se que gusto veneno, Y téngolo por regalo, Bien se que sigo lo malo, Y que huyo de lo bueno. Mas que haré si a la potencia De amor nadie se defiende, Y se ve por experiencia, Que más su llama se enciende Cuando halla más resistencia. A esta amorosa flecha, Quel alma, y vida me estrecha, Esta llaga de que muero, Que me des remedio quiero, Que consejo no aprovecha. Qué dices. . Tu alteza ordene Que en todo he de obedecerte Que me das la vida advierte, Mal te la dará quien tiene, En ella su propia muerte. Será buen consejo di. Hacer con que el Rao se vaya, No señor. . no, como ansí, No me dijiste hasta aquí Que le enviase a Cambaya: Dije, pero no mis labios No habían bien eso hechado, Cuando entendí, iua errado. Mudar consejo es de sabios, Cuando no fuere acertado. Pero creo este que lo es Para el intento que sigo, Es posible que no ves Qués el Rao íntimo amigo Del Capitán Portugues. Tanto hallo más provechoso El ausentarlo de aquí No es si no peligroso Quieres apartar de ti Un hombre tan valeroso. Pues con su presencia espero Muy mal remedio a mi llama, Eso mismo es lo que quiero, Todo es posible a quien ama, Y más con tan buen tercero. No ha de faltar manera Para que Glaura te quiera, Sin que el marido se ausente, Procúralo prestamente, Si no quieres que me muera: Hácelo antes que destruya, Mi vida el mal que poseo, O yo no seré el que creo, Oh Glaura será tan tuya, Como yo mismo deseo. Has de enviar a llamar Su marido, y como venga Tu alteza le entretenga Hasta que para le hablar Yo bastante tiempo tenga Luego a llamar lo envío, Mi vida pongo en tus manos, Acuérdote señor mío Que fueron los Lusitanos, Los que te han traído a Dio, Aunque a los ojos bellos Me rendí de Glaura bella, En mi pecho igual senterla Se enciende en el odio de ellos Como en los amores de ella. Quiero de la misma suerte, Que me aconsejaste al Sosa Dar en mi palacio muerte, Aunque sea infame cosa, Para un pecho noble, y fuerte, Ya ves que viene con él. Cuando viene a visitarte Gente de guardía, y librarte Podrás, diciendo, que el Venía para matarte, Yo haré que el primero Dia que venga a palacio De su vida el más postrero, Hace esotro, como espero, Que el Rao le tendré despacio. Hay gente más engañosa Monstruo más fiero, y horrendo Que los que están reprendiendo En otros aquella cosa, Quellos mismos van siguiendo Sigo nel helado invierno, De la edad ya viejo, y cano A Amor, y voy a la mano A un Rey que es mozo tierno Nel medio de su verano. Cojosofar que pretendes, Que tras de amor te despeñas, Y a que sus males entiendes, Lo que a los otros enseñas, Tú porque no lo deprendes. No allo desculpa en tu culpa No te falta conocerla, Y estás tan entreje a ella, Pero que mayor disculpa, Que ser amor causa de ella. Dejar yo el amor es risa. Vino el desengaño tarde, Que cuando su fuego atisa Nel madero seco arde, Hasta volverlo en cenisa. De olvido, y de celos muero, Ver que el Reí quiere a quien quiero Acrecienta mi dolor, Que nel gobierno, y amor No se sufre compañero, Con grande esperanza queda De alcanzar Glaura por mí, Mas yo volveré la rueda, Con que amor no le conceda, Lo que me nego hasta aquí. La gloria que el alma siente, Solo teneros presente, Es tal que me hace sentir, Que fue mi largo vivir, Estando de vos ausente. Que como esa vista bella Es de mi alma aliento Con razón milagro siento Conservar a ella sin ella, El cuerpo el vital sustento. Muy contraria opinión sigo, Y en más fabor de los dos Que no fue milagre digo Porque yo vine con vos, Y vos quedastes comigo. Y como los dos ansí Uno nel otro estuvimos, Pues la vida recibimos, Yo de vos, y vos de mí, Naturalmente vivimos. Yo os concedo de enojos Los vitoriosos despojos, Qué gloria me es, y no mengua. El vencerme con la lengua Quien me vencio con los ojos. A no temer que este bien Turbe fortuna envidiosa Hoy que mis ojos os ven, No huuiera nel mundo quien Me igualara en ser dichosa. Pero siento. . qué sentís, Lo que remediar podéis, Pues mi bien no os congojéis Porque aquello que decís En vuestras manos tenéis. Vuestras porque estas lo son, Qué harto ajeno de razón Fuera yo, cuando en mi huuiera Cosa alguna, si no fuera De quién es el corazón. Que os entristece alegría Temer mi suerte siniestra, Si amor me queréis dar muestra De estimar la vida mía, No aventuréis la vuestra. Si sosiego deseáis A una alma que vuestra es, El Rey, no contradigáis, Ni entre él, ni el Portuguez, Tan poco no eutremetáis. Ya veis que es fiero, y cruel, Con quien no le habla a su gusto Y an sí que os suplique es justo, Que gustéis de hablarle a él, Porno darme a mi desgusto. No os afligáis no seáis cruda Con vos que lo sois comigo; Que yo al Rey no contradigo Aquello que me pescuda, Como vasallo le digo. Trata quitar el cruel La vida a los Portugüeses, Yo como sierno fiel Recuérdole cuantas veces Las arriscaron por él. Ansi sin quitar la ley, De vasallo hago de suerte Que el mal en bien se convierte Librando de infamia al Rey, Y al amigo de la muerte. Si el Rey mi gloria, disgusto, De mis verdades tuviera Por más que yo se las dijera De satisfacer su gusto, Un punto atras no volviera. Ansí que si deseáis, Que se asegure mi vida No es bien que os entristezáis Que en veros entristecida, Vos misma me la quitáis. Plega al soberano cielo, Quel recelo con que lucho No receléis mi consuelo, que por vuestra estimo en mucho Mi vida, no hayaes recelo. Entrar acá sin licencia De mi señora es en vano, Présteme el cielo paciencia, Soporto yo un villano, Se anteponga en mi presencia, Sidarco déjalo entrar, Entran Ofico de Mona. Por vida de mi persona, Que me lo habéis de pagar Veis como el Jimio se entona. Jimio yo, se tú te vieras Cuando Jimio se nombrara, Mas que barbas te volvieras, Alguna gracia tuvieras, Si te taparas la cara. A mucho Ardail se atreve Sidarco, . Haga en buen hora. Pero por mi fe señora Que a vos la vida os debe, Que estuve en matarle ahora. A mí. . Darte vida o muerte Está solo a mi albidrío, Sepamos, y de qué suerte, Solo con un soplo mío Maré ya otro más fuerte, No quieres tener recelo De enojarme si me enojo, Yo te metere de un vuelo Solo con echarte el ojo, Treinta brazas por el suelo. Ya con bárbatas empieza Yo soy poco de amenasas, Mas si el coraje se engruesa, Y echo mano de estas casas, Que las quiebro en tu cabeza Eso no que es peligroso Alos que estamos en ellas, Jamás quiérolas a ellas Sanas. . de muy corajoso Echan mis ojos senterlas. Un pagen del Rey quería Hablarte. . pues entre que haces El Rey a llamarte envía, Quedad haciendo estas paces Mientras voy señora mía. Qué tales las podrá hacer Quien en bivas guerras queda, Hasta volveros a ver, Plega al cielo no suceda Lo que amor me hace temer. Cómo ansí os entristecéis, Señora cuando delante De vos Ardail tenéis, Si por las casas lo habéis Por vuestras son de diamante. De diamante de ese modo Llamaisme dura. . bien viene El nombre aún que mal sueñe, Para que an sí tengáis todo Lo quel diamante en si tiene. Loco quieres comparar Tú las casas naturales, Aunque las más principales Con las que el cielo criar Quiso, cuasi celestiales. Hay locura más provada, Sed más comedido un poco, Que ser loco no me agrada Algo fueras en ser loco, Y en lo que eres no eres nada. Que no quieres bujaron Dejar de hablar en mi mengua, Mira. . que mira lebrón Piensas suprir con la lengua Las faltas del corazón. Agradece a mi señora, Ideos holgar a la huerta, Dejadme a solas ahora Se queda abierta la puerta, que de. . y vamos en buehora Corazón que tan contino Eres en me perseguir, Sesa ya que es desatino, Del mal antes de venir Quéreres ser adevino. Podrá el Rey pagar tan mal La lealtad de mi señor, Ay que es tan injusto, y tal, Que más seguro el traidor Vive con el, que el leal. Abierta la puerta, y sola Veo a mi bien, buen maestro, Es Ardail, como diestro Lo hizo, hablar quiero, hola, Quién es. les un siervo vuestro Cojosofar, de que viene Que entre por mi casa ansí Señora si hay culpa en mí, Amor es el que la tiene, Porque amor me trae aquí. No me será bien contado Oir más. . No os habéis de ir El Rey me hizo aquí venir, Y de él os traigo un recado, Por fuerza lo aure de oír. Sentémonos. . para que, En pie queréis que os lo dé De buena crianza es ley Que el recado del Rey Se ha de dar y oir en pie. que quiere el Rey. (̱. que mi muerte. Y yo que parte soy en ella, El todo, y quiere mi suerte, Porque la siente más fuerte Hacerme el ministro de ella. Viote el Rey para que yo Ya del todo de espere De verme el Rey que se infiere Basta decir que te vio, Para decir que te quiere. Él me envía ahora aquí, Para que te hable por él, Pero yo te digo a ti, Que en darle la vida a él Está quitármela a mí, Conserva como quien eres, Tu honesto, y casto intento, Si darme contento quieres, Que cuanto más casta fueres, Tanto más seré contento. Ya no pretendo de ti, Que me quieras Glaura bella, Ya soy otro del que fui, Solo que seas aquella, Quiero que fuiste hasta aquí. Tan vana me vez, y loca, Que esas cosas me aconsejas, Tócame. . lo que a ti toca Es que entre por tus orejas, Lo que sale por la boca. El consejo que me das, Toma para ti, que de él Mas necesitado estás, Que en todo me seas cruel, Oye espera ya te vas. Si al Rey por Reí quieres darte Por ahí quiero obligarte Que a mí sola te des, Si él en Cambaya Rey es, Mas Rey soy yo en amarte. abraza el pecho frío, Ser de todos el mayor, No quererme es de suarío, Que muy mayor es mi amor, De lo que es su señorio. se me mostró contrario tan próspera la suerte, or el del Reino despojado a mi lado vi la cruda muerte, me tuve por seguro, de las mías la más fuerte, des de onda caba, y aucho muro, de torreones, y balvartes, e juega el canón con caba, y duro a, es ado vienen de mil partes Mercancias, y gentes infinitas, De varia profesión, y varias partes, Aquí vienen Arabios, Persas, Citas, Malavares, Etyopes, Otomanos, Partos, Sueses, Turcos, y Moabitas, Y que no tengan todos estos manos Para fundar en ella fortaleza, Y han las de tener los Lusitanos, Quue una poca de gente Portuguesa Ah de tener ansi casi oprimida ve de todas es princesa, La ciudad, r mi vida, r0 ajur Por mí Que no entre contento neste pecho, Hasta la ver del todo destruida. iciera señor a tu despecho, Se se h Sobrárate razón, mas tú le diste Licencia, y fuiste de ello satisfecho C cuando por el Mogor vencido fuiste, Por ser de Portugueses socorrido, de hiciesen fortaleza consentiste, Ahora que te ves restituido Sustentar lo que hiciste hallo que es justo Aunque estes de hacerlo arrepentido, Jamás Rao procuraste darme gusto Creo que solo gustas de decirme Lo que sabes que me ha de dar disgusto, Engañaste se piensas persuadirme, Que no vaya adelante con mi intento, Que nel soy de penasco en estar firme Es verdad que les di consentimiento, Mas quien de se lo dar podrá quitarme Estar arrepentido, y descontento, Si soy libre no quiero cautivarme, Si soy cautivo, y puedo ser liberto, No quieres que procure libertarme, De aquí te digo, y tiene lo por cierto, que has de ver con tus ojos muy afina Merto los Portugueses o a mi muerto, o que tu alteza determina, cesario al bien de tu corona, Tar ne o ver ya hecho me amvina, a fama, grande te pregona, usitana fortaleza el valor de tu persona nuev em Aunque Italia es mi naturaleza, Y en la edad primera fui Cristiano, Y Cristiana es la gente Portuguesa, Que apruebo tu consejo por muy sano A todos de tu Reino los destierra, Pues desterrarlos de él está en tu mano, Pregonales, señor primero guerra, Que no faltan soldados bellicosos, Ni sabios Capitanes en tu tierra, Ya que puedes por términos honrosos Llegar al fin daquello que procuras, Huye de los infames, y afrentosos, Acaba loco ya con tus locuras, Con tan poco respeto hablas comigo, Pues por Alá que a mucho te aventuras, Hace sin replicar lo que te digo, Que aquel su vida acorta, y abrevia, Que dilata la muerte al enemigo, Manana llámaras de parte mía Al Sosa que mañana es bien que sea roster día Deja hacer su gusto al Rey, Que no es por ello injusto, Si es, que el Rey que es Rey justo Mide el gusto por la ley, Y no la ley por el gusto, Al Rey por Rey le conviene Hacer lo que más le place, El que justicia mantiene, Tanto menos fuerzas hace, Cuanto mayores las tiene. Porque hombre de baja suerte Fue tan mal agradecida, La buena obra recibida, Que aquel procura la muerte, Qué puso por él la vida. Sepamos los Lusitanos Al Rey que que servicio hiciero, Al Reino le radujeron, Que por no provar sus manos, Los Mogores se volvieron. Santo Alá que desvarío, Dime el Mogor no llegó A ver los muros de Dio, Porque causa se volvió, ve en todo en esto se provea, ente de mi guardia acuda presto, que este puñal desnudo vea, an pitanto lo ma nu dará os encargo de todo se te od veis consí Pues com Sin tentar el vado al Río. Cercar el Mogor venía Con mano victoriosa Adio, que no creya, Qué gente tan belicosa En su defensa tenía. Mas como tuvo certeza De esta gente Portuguesa, Nunca vencida en la guerra, Poder volver a su tierra, Tuno por mejor empresa A gente de tal renombre, Que al vencedor atrevido Hace que de oír su nombre Se atemorice, y asombre, Y huya como vencido. Procura el Rey hacer daño, Y que halle en ti quien le alabe Hecho de Rey tan extraño, Dime en Real pechos cabe, Ni es bien que quepa engaño. Guardas muy mal el decoro debido al Rey, y dende hoy La causa de ello no inoro, Eres gentio. , Si soy Tú, ni Cristiano, ni Moro, Si fuera Moro, o Cristiano A los intentos del Rey Fueras cual yo a la mano. Mas como no tienes ley, Quieres tener Rey tirano. Villano descomedido, que osa de hablar en mi mengua, Muy falsamente has mentido, Mas yo cortare la lengua Con que me has offendido. Ahora el fruto verás, Que del mucho hablar se cobra Y tu persido sabrás, Que si la lengua me sobra, Que las manos mucho más. A fuera, tal se consiente, Dentro en palacio. muy cedo Lo que no hice al presente, Jamás supe tener miedo De amenazas de vil gente. El Rey sabrá de todo esto Antes que hoy el día pase, Por Alá que me contase Por infame si muy presto La vida no le quitase. Ican Bras des naquí vos digo Que se lóbrego algún Monro Mas que diga seja amigo, Lhe chanto logo humpelouro, Bemper metade do embrigo. Pois por vida de Joñno Bras, Que se lóbrego Mouras, Quer diga amigo quer nano Quéí de soltaro alzapao, E mándalo a Barrabas. Tragéis vos ja encebado O alcambuz. . atestado De mostarda inte no máis, Eja nelle se mandáis Tambemo arios chantado, Qué Juar que faz tano fermoso Mas como anorte arefece Bofas a mí no mesquece. Que con Jua do trancoso, Toda esta se me parece. Vedes cansete estrelo, Así da misma maneira Que en Sarnache sobía velo Que saes algua feiticeira, Quereria ca trajelo Vedela barca onde está A barca no sejo en mí, Oúime en muder pera la, Quio ceo de la peraca, Inda en outra tal non vi, Cómo o sono se me aguza Dayo demoo sono ahora, No que iráis que ven ha hora, Oh rondador com achuza, E vos jeite has tripas fora Tambem elle entra comigo, Hola sono andar per hí, Nomquero verme emmperigo, Pois loa Bras daquí vos digo, Que pode elle máis camí, Qu Pero Gil nano durmáis. Joan Bras dayo demoo sono. Pero Gil vede onde estáis, O pezar nao de mendono, Tende vos mano. . nano caíáis. Con dos extremos me hallo Contrarios a lo que sigo, Ambos aprietan comigo, Uno a ser leal vasallo, otro verdadero amigo. De entrambos a dos me veo Igualmente combatido, Con uno, y otro peleo A los dos vencer deseo. Y de los dos soy vencido. Guardo al Rey fidelidad, Soy al amigo inhumano, Prevalesca la amistad, Que al Rey en lo que es tirano No se le debe lealtad. Pero que hablo o que digo, No es más el Rey que el amigo Sí? pues amistad se quede, Porque como es razón puede Mas la lealtad comigo. g Hago nesto lo que debo, Si que sirvo a mi señor Aún del amistad me llevo, Qué hecho tan malo, y traidor Traidor seré si lo apruebo. En descubrir esto al Sosa Duile la vida que es harto. Y daño en alguna cosa Al Rey, no, antes le aparto De una infamia afrentosa. Hola oís de la muralla Hola, hola de la vela, Oh duerme la centinela, O sino duerme oye, y calla. Cómo o sono me atropela, Pero Gil olhay per vos, Non ha que de dormir se farte, Hola oís del valuarte, Parece que ouvi liña voz, Came tocu nesta parte. Hola a vos digo del muro, Ella ouvi quem sera hora Quema de ser a tal hora, Chantemos! he hun esconjuro Que isto, he alma peccadora. ̱ . Alma peccadora, es burga, Asopra que mao bocado, Vede quemhe, sede ousado, Guarda inda antes de esa purga Temo jeitar o ferrado. A pezar de inha may torta Coa vigia, covigio. Hola oíd que harto os importa A ta manyco a subio, Ferto he isto he consa morta. Patadas ouso esperay, Eila cavempelo muro, Aa pezar nao de men pay, Quénquer ques en te esconjuro Alma a recoba te vay. Ou Pero Gil estáis cego, Qué medo he este Joño Bras. Ah senhor tudo isto faz Humdemo que en arrenego, que o pe de ese muro jaz, (migo. Hola oís. . qué chama. .̱a- Nao ja en. ne en vos digo que heo que quer. . hablar quiero Con el Capitán. . espere A esa partedo postigo. Bofas de siso ouve medo, Pois en de silo indao ey, Que pode ser. ien que sey Quizaes he algúm segredo Entre o Capitáo, el Rey. la oune fimo noso cuarto Pois suso mosca Janerro, Virano os outros primeiro. De dormir no el de ser farto, In que durma hun mes inteiro. Qué chama o capitñno. . uno Que no es su enemigo, Pois dígame o que quer. . digo Si esta contigo otro alguno. Nam está ninguem comigo. Vengo, y muy de buena gana Fuerte amigo avisarte, Para que se pas guardarte, que el Rey en siendo mañana Aa de enviar a llamarte. Llamarte no para más De para darte la muerte, Noble Lusitano advierte, Que a su llamado no vas, Huye la siniestra suerte. Y porque entiendas que es El que me trajo a este puesto Amor, y no interes, Queda a Dios, que ni por esto Quiero las gracias me des. Namte vas amigo así, Eja que te trouje aquí Oh ser piadoso amigo, Namsejas cruel inimigo Ente ausentares de mí, Pois de este hum sinal tano claro De serés nobre, preclaro, Deija o fugitivo intento, Porque en de agradecimento Oh menos nano seja havero, Deú algún aviso que importe Oh Mouro. . o que vos direy Que a menha me chama el Rey Diz que pera darme a morte, Porque causa. . tu nano no sey. Foy felice aviso. . en que. Namiras a sen chamado. Ia eston deliberado Enir. . cuanto a mi nano he Ese conselho acertado. Senhor ve que has vidas nosas Estáo da tua pendendo Porque en iso eston vendo Por aseguraras vosas, A minha arriscar pretendo. Se a el Rey nao se obedece Son seu discuberto imigo, Fica elle semo castigo, Que sua treizao merece Nos todos enmor perigo, Vendo en mi desconfianza Entenderá que o entendo, Porá en si mor seguranza, Sair envao eston vendo A desejada vinganza. Logo áquínos a de vir Cercar, nao nos podemos defender, que agoa, nano temos, Eu nao me ganno emnano ir Antes todos nos perdemos. Se na fortaleza quuera Onde agoa se agasalhara. Tano ponco a Bandur temera Qué fisa me nano apontara Cuando en duas lhe ficera. Que dado que estáo desfeitos Os muros, mal seguros, E empartes de talpa feitos, Bensei que nao faltao muros, Aonde estáo vosos pertos, Mas faltando como digo Agoa, nano ha resistencia Contra tano civil inimigo, Dos perigos he prudencia Tómaro menor perigo. Nemhe rezano que en me reja Por hum quizaes falso aviso, Oh cual pode ser que seja Invenzas de quem deseja Verme com el Rey diviso. E cuando aparca me corte Da vida o fío, eno el Por muito dirosa sorte, Que por men Deos, men Rey A morte he vida, ao morte, la qué resolutamente, Te ques por a ese perigo Lévanos senhor contigo, Hummozo pajem somente Pertendo levar comigo. Os corenta de alabardas, Qué sempre emguarda levey Tambemos nao levarey, Qué ponco aproveitano guardas Pera me guardar de hum Rey. Mostrarle indo so procuro, que von nelle confiado, Que nisto que me aventuro, Cuanto máis acompanhado. Tanto von menos seguro. E cuando esta seguranza, Menos segura mefor Fique ao gobernador Oh tomar del Rey vinganza, Rey, nao Rey, pois he tredor. El idolatra infiel De los malos el más malo, Qué trataba el cruel, No hay que fiar de aquel Que adora dioses de palo. Quien del Rao tal cosa criera Por yo no te lo decir, Me quiso dar muerte fiera, Y a tu guardia no acudir Quiza que yo se la diera. La ciudad que le entregue, Entregaba a mi enemigo, Nunca de él lo imaginé, Que fe tendría contigo, Quien no tiene ley, ni fe. Por Alá que no se alabe De tejer la tela ordida Ser traidor sepa a que sabe, Antes que el día se acabe. Se le ha de acabar la vida. Hola luego al Rao prendé, Que gobierna esta ciudad, Nesta torre lo meted, Y hecho con brevedad, Sabedor de ello ma haced. Llámose de parte mía Al Capitán Lusitano, Sí. . que dijo. . que vendría, Muera gentio, y Cristiano. Ambos en un mismo día, Que dices de Glaura. . qué En ella ondas raíces Tiene la conjugal fe Presto se las cortare, Qué es tan casta como dices. Siempre señor tuvo fama De tan casta como bella, Pues sabe qué es eso en ella, Alquitran para mi llama, Y esca para mi senterla. Sabes lo que pienso hacer Como diere al Rao la muerte, Que. Re. tomarla por mujer, Ya que es tal que de otra suerte Desespero de la haber. Cómo, en el caso cahí Señor mío vuelve en ti, Que me afrento de oir tal, Ah de ser la principal, De cuantas tengo. . ay de mí Yo mismo me heche a perder Mira lo que haces señor, Esto que digo he de hacer, De un Rey ha de ser mujer, La que lo fue de un traidor, Ya el Capitán llegó, Entra mira lo que digo Trae mucha guarda. . no Solo un paje trae consigo, Mucho de mí se fio. Alzaos fuerte Lusitano, Señor dame a mano. Re, conviene Que me tratéis como hermano No es bien que bese mi mano, Quien tales dos manos tiene. A misma, outra ves te pezo, Por tal honra cual me has dado Alzaos no habléis en eso, Aunque en todo sois de peso, No seáis nesto pesado. Sin guardía venís decid Un Capitán se aventura, A venir sin guardía an sí, Máis que guarda me asegura Quéir chamado de ti. Dicis bien, porque del Rey Se fía el propio inimigo. Pois senhor se eniso sey, Como me nao fiarey Dun senhor, du Rey, dun amigo. He os enviado a llamar, Que mucho el veros me agrada, También para os preguntar Cuando aquí podrá llegar Del gobernador armada. Que ya le deseo ver Por poderte agradecer, Lo mucho que por mi hizo: Cuando el Rey Mogor me quiso Del Reino desposeer. Y ahora que empaz poseo, El Reino mostrar deseo, Que no soy desconocido De que él la más parte ha sido, Para me ver cual me veo. Ainda que na verdade Forao os servizos pequeños. Tan grande soy a vontade Que ella os faz nao seré menos Que os de mayor calidade, En cuido que vira aquí Muy cedo o gobernador, Esporque sabe de mí, As merces honras, amor, Que acho de contino entí, Vémsete offerecer De novo por ten amigo, Como tu noso oques ser, Trae gran flota consigo, Sempre a custuma a tracer. Deme licenza tua alteza, Ya que volveros queréis, Tan libre aquí la tenéis, Como en vuestra fortaleza, De verme no os olvidéis, Como ir libre le has dejado, Jusge por hecho cruel Dar hum Rey la muerte aquel Que venía a su llamado Solo confiado en él, Y más como se que viene La armada derecha aquí, Disimular me conviene. Queda ya en la torre. (. Sí. La muerte al traidor se ordene Manda un verdugo a la torre Abrase esa ventana en ella. Y allegue el Rao a ella Has lo que te digo, corre, Que quiero que me hable de ella Cojosofar dende hoy Todo el mando, y señorio, Que tenía el Rao te doy. Mira pues te entrego a Dio, Cuán confiado en ti estoy. Harto mostrado me has La sangre de donde vienes, Y cre que estimo en más, La confianza que en mí tienes, Quel gobierno que me das, Por Ala que halles en mí, Siempre aquella lealtad, Que has hallado hasta aquí, Bien se la fidelidad Que hay Cojolofar en ti. Ya la ventana está abierta Salete un poco halla fuera, Sierra sobre ti la puerta, Quién atrás volver pudiera, Sin tener la muerte cierta. Con el verdugo a tu lado, Que el cuello te ha de cortar, Ya estarás desengañado, De lo en que viene aparar. Quién en traidor ha parado. De escuro linaje fuiste Nacido, y con mi favor Muy grande, y noble te hiciste, Y ahora por ser traidor Todo junto lo perdiste. Y cuando no aventuraras Tanto en la traición que hacías, De mi ingrato no miraras, Que el que te hizo deshacías, Y an sí de hacer las dejaras. Ves como tu lealtad poca La vida, y honra te apoca, Que dices, oyes, y callas, Es la culpa que en ti hallas, Tal que te sierra la boca. Aunque te oyo, y callo, No es porque culpa en mi hallo Nunca quebrante tu ley, An sí me seas tu Rey, Como yo te soy vasallo. Solo callando te ohí, Por oir mejor mis culpas, Las cuales no siento en mí, Que tú de traidor me culpas, Yo siempre leal te fui. Aún sabida la verdad Tratas mostrarte innocente, Mas agravias tu maldad, No entregabas mi ciudad A la Lusitana gente Tu traición no descubriste Al leal Cojosófar, Que ser como tu creiste, No le que siste matar Cuando lo contrario viste, Quieres ver más claro, y llano Todo lo que digo aquí, Quise nunca al Lusitano, Procurar daño que en ti, Faltase el irme a la mano. Este es el pago que das A los servicios que has De mi mano recibido, Yo hacerte más subido, Y tu abajarme más. Esta al cuchillo no huyo Ya se la tengo ofrecida, Qué cosa es harto sabida Que no hay privado tuyo, Que no prives de la vida. Dices que grande me has hecho An si lo confirmo, y digo, Pero muy chico en tu pecho, Pues para en el ser desecho, Bastó solo mi enemigo, Porque interes cres de mí Que tu ciudad entregase, Hay en todo el mundo di, otro de quien yo esperase Mas mercedes que de ti, Dices que cuando querías Hacer daño al Lusitano, Que te hiua siempre a la mano, Es verdad porque tu hacías, En ello como tirano. Puede tenérfeme a mal Procurar que en mi señor No cayese infamia tal Fuy para ellos leal, Y soy para ti traidor. A muchos en esta vida Fue fortuna favorable, Y próspera en la subida, Para ser más miserable, De los mismos la caída, Si hace lo mismo comigo No es mucho que sea ansí, Mas lo que yo saco de aquí, Es que mi propio enemigo, Me ha de vengar de ti Hace tu officio hea, Muera ese traidor infame, Traidor no, ni tal se crea, Infame si que lo sea, Baste que el Rey me lo llame. Cual necio no entendería La traición que este intentaba Pues tanto alma se mostraba De los cuerpos que el vehía, Que yo sin ellas deseaba. Ya mi officio tengo hecho, Ponele ahí la cabeza, Ya estara satisfecho Tú tan sedioso pecho, De señorio, y riqueza, Cojosofar entre acá, Conócesle . Ay Ala Heciste recta justicia, Mira ahora la malicia, Que pago a su dueño da, Ya estoy vengado de ti, Y destarlo arrepentido, Me veo véndote así, Que como traidor te he sido Me lo será otro a mí. Rey del furor tan llevado, Que por yo se lo decir Mató a su mayor privado, De que suerte hará murir Al ques de verás culpado. Pero aunque de ansi verte, Me atemorisa el castigo, Téngolo a dichosa suerte, Pues se me ha quitado en tu muer Mi más mortal enemigo. (te, Mas ay que por otra parte En ver que tu muerte es parte, Para el Rey gozar tu esposa, Con rabia, y pasión celosa, El corazón se me parte, Dinos ado el Rao está, Que a verle el Rey nos envía Veisle allí. . qués esto Alá, Veis que pego el mundo da A quien en él se confía. Sobre flaca arena funda, Quien del otra cosa espera, Quién en ver, de ver creyera, Sin cabeza al que segunda De todo este Reino era, Fiad en privanza, y valía, Y Ved el Rao de tal modo Cortó el Rey en solo un día, un cuello quel peso todo De su Reino sostenía. Si hay aquí alguno que quiero Saber porque esto he hecho Este mismo fin espere, Si traidor a su Rey fuere Lo demás quede en mi pecho. Hola quitad eso dahí, Nunca en mi vida tal vi. El que se ve en grande altura Para temer desuentura, Grande ejemplo tiene aquí. Que te ha movido señor, A me prender mi marido, Qué hierros ha cometido. Para que como traidor, Trates quien nunca lo ha sido, Andad todos llega aquí Entiendes lo que te digo, Muy bien. . pues hacelo ansí Por perguntarte por mí, Me quedo a solas contigo. Como estoy no lo dirás, Rey bien tengo entendido. Que no sabes como estas, Pues tan mala paga das A quien tan bien ha servido. Mal a mí me satisfaces, Digo que des que te vi. Que estoy ajeno de mí, No lo dudo cosas haces Qué dicen ser eso ansí. Que a nolo estar no prendieras Al Rao. . Si sus culpas vieras Según culpado le hallaras, Túnisma condenaras, Si tú mismo el juez fueras. Mucho tiempo ha que pudiera Dar al Rao sin ser injusto Muerte miserable, y fiera, Hiciéralo si no fuera Por no darte a ti disgusto Pero sus culpas cracieron, De tal suerte que vencieron Mi clemencia, y porque veas A que estado le trajeron, Ve a quien tanto deseas. Discubre. . ay suerte cruel El que veo es mi señor, Pues no me acaba el dolor, No es posible que sea el Mira en que para el traidor. Aay pena cruel, y esquiva, Como mi bien no me habláis, Es cierto que muerto estáis, Mas como si yo estoy viva, Y vos la vida me dais. Mas ay que esa cara hermosa Veo de sangre manchada, Y vuestra color rosada, Muestra cual queda la rosa. Del corvo arado cortada. Esto es lo que deciéis, Mi bien cuando esto temía, No porque lo mereciéis, Sino porque conocía El señor aquíen serviéis. Venid prenda mía suave, Venid destroncado cuello. Hasta que el dolor me acabe, Que según es fuerte, y grave Poco tardará en hacerlo. Vos seréis mi compañía Porque mis ojos cuitados, Viendo sus soles nublados Lloren de noche, y de día Vuestros días acortados. Por un tan justo castigo Son injustas tus quererlas, Do están las culpas ques de ellas, Mas que otras para contigo Meror es, que no tenerlas, Sese ya tu llanto triste Glaura lo llorado baste, Mira cuan dichosa fuiste, Que un marido Rey cobraste, Si otro vasallo perdiste. Yo te quiero por mujer, Y por mi cetro Real, Juro que la principal De cuantas tengo has de ser. Quién no muere oyendo tal. Yo me heche el lazo al cuello, Justicia espero del cielo, No es bien quese aljósar bello Se esparza más por el suelo, Mira que me afrento de ello. Si al marido muerto, mas Lloras, del vivo es desprecio. Rey muy engañado estas, Mas el muerto estimo, y precio, Quel vivo que tú me das. Rey más no rey, pues no reina Verdad, y justicia en ti, El marido que perdí He de olvidar por ser Reina, Mas Reina la honra en mí. Ay si hasta el fin persevera Dichoso yo. . caso fuerte, Por un traidor. . si él lo fuera No le dieras tú la muerte, Muerte tan injusta, y fiera. Mi hermosura es aquella, Que abrió su sepultura No traición, libre esta de ella; Pues le mato mi hermosura, Muera justamente ella q Oh hecho bárbaro, y fiero, Quiéresme por mujer di. Vete delante de mí, Antes te mataras. . quiero Ver eso primero en ti. No tengo a la muerte miedo Aunque ves que la dilato, Que más muerta en vivir quedo Mas porque espero muy cedo Verte matar, no me mato. Piensas cruel enemigo Que como faltan nel suelo Hombres que puedan contigo. Que han de faltar en el cielo Dioses que te den castigo, Pues no ha de cansar mi boca De pedirlo. . calla loca, A llamar justicia voy, Qué dices. s helado estoy. La paciencia se me apoca. Por no tenérseme a mal, De darle muerte dejé La voluntad buena fue, Que la aborresco en igual Grado que hasta aquí la amé. Ay Alá la fortaleza, Que es bombardea. . es cierto Que ha llegado a tu puerto Ya la armada Portugüesa. (to. Bueno es que allé al traidor muer Que te vi tal Glaura bella, Solo en pensarlo me muero, Que dices. . que me quererla Ver Glaura. . no hables nella Que ni oir su nombre quiero. Ya la armada Lusitana Es a tu puerto llegada, Que ella, y la gente Cristiana Fuera en fuego abrasada. Te oyera de mejor gana. Es gran flora. . cantidad Tiene de naves sin cuento Parece a dicir verdad, Llenas sus velas de viento, Una torreada ciudad. Tanto que toda llegó Frontera a la fortaleza, Con gran placer se salio Volvérseles ha en tristeza O núnca la tendre yo. Si te pudiera decir De estandartes, y banderas, Fuera nunca concluir, Calla que aunque tú quieras Yo no gusto de te oír. Hasta ca llega el ruido, De la gente. . no mespanto que es mucha. Re aparte ha venido Ado muy presto su llanto No hará menor sunido. Cojosófar luego iras A ver al gobernador, De mi parte le dirás Con tantas muestras de amor, Como tu fingir sabrás. Que sea muy bienvenido Si tiene necesidad, De algo de esta ciudad. De mandarme sea servido Pues sabe mi voluntad. Y que para descansar Del trabajo de la mar, Y nos vermos más despacio, Quiera mi Real palacio, Por aposento tomar. Y si esto me concede, Y le veo dentro en él. Prometo no salga de él. Aunque por ello me quede Nombre de injusto, y cruel, Yo lo haré como conviene, Ya se que muy bien lo harás, Tú a Minabad iras, Do el Mogor Merizan tiene Mi ejército, y le dirás. Que luego muy prestamente Se parta de Minabad, Y que muy secretamente Se meta en esta ciudad Con lo mejor de su gente. Luego me parto al momento, Que dentro en un mismo día Iguales extremos siento De contento, y descontento De tristeza, y alegría. Qué igual descontento aura A ver Glaura cual la veo, Qué contento igualará A ver que se acerca ya Lo que ha tanto que deseo. Que dijo el gobernador, Recibiote cortesmente, Como a tu embajador, Es tan lustrosa su gente Como dicen. . si señor, Dijó que mucho tenía El hospedaje, y regalo, Que tu alteza le ostrecía, Pero que por venir malo La merced no recibía. Ver que mi offrenta dececha, Sin querer tomar reposo, De un viaje tan trabajoso, Me hace tener sospecha, Que está de mi sospechoso. Señor de mi parecer Por asegurarle más. Le debías de ira ver, Ya yo estaba en lo hacer, Conforme comigo estás, Y quiero llevar comigo Al Sosa, para que crea, Qué fui, y que soy su amigo No has de llevar contigo Gente de guardía. . ansi sea. Diez de los más principales De tu corte solamente Llevaras, que en casos tales. El que lleva menos gente Da de amistad más señales. Quiza que viendo que vas Con tanta seguridad, Se asegure en tu amistad, Y ansi tu hecho sabrás. Hacer con facilidad. Porque de la misma suerte Ansi confiado, y seguro, Es justo que el venga a verte, Y estando dentro en tu muro Fácil cosa es darle muerte, Solo mi señor quisiera Que una parte de tu gente, Aquí en Dio estuviera, Por te acudir prestamente Cuando menester te fuera. Ya Minosen es partido, Solo a eso Aminabad, Cómo en eso has proveído Doy por libre tu ciudad, Y al Portugues por perdido. Ya por el pierdo el sosiego, Manda aparejar amigo Una Real fusta luego, Y di al Sosa que le ruego, Que quiera en ella ir comigo, Bensa Deos añosa armada, Como esta fermosa, bela, Dígonos en que vem erla De boa gente atestada, Nao me sei fartar de vela. Vedelo, matinheiras Na pontado mastareo, Asopra co arganas, Nao me ponsara alí en, Per cuanto no mundo jas. Vedes outro jaz sentado No sestao. . enque perigo, Se tera visto o coitado, Quén con aquelle for os sigos No se ha de achar muy ganhado Canta ahora treme a testa Oh Mouras. . ello la vay A vero gobernador. . . many, Vos vedes com cuanta festa Elle a recébelo sae. Qué chapado galiao Heodo gobernador. Joño Bras cuantas naos seráo, As questano peri redor, ̱. Bemmáis de milenta sao. Ora he muito que hua nao Felta hi de cualquer pao Vemde dentro de Lisvoa Te ponsar os pes enGoa, Senno mar nunca achar vao. Máis he que se vayos pulos Nao ha demo que amarre, Esemlhe dicerem arre Anda máis que trinta mulos, Porem guardar que no es barre Pois mor aquesta me faz, Ver como acode o tanjer, Inda o matinheiras Nomtoca caper de tras Gela acode onde de elle quer. Eis outra vez desaferra A fusta del Rey darmada, Bosas que muy apresada Venmarchando pera terra, Mas he grande a matulhada. Vedes outra fusta chega, E deita a gente na sua. Esperay que aquilo he brega, Vedes cuanta espada nua, Eis hum no mar se trasfega. Húm, máis de dez vao ao mar En dous vejo barsejar, Cuanta fusta sae darmada, Mas cuanta dalcanbusada, Qué comesa destourar. la eu nao enjergo cofumo, Vamos nao venha humpilouro Que nos esfuraque o couro, Quuís a grita. . prosumo Qué estriparano o Rey Mouro, Bofas que aquí máis no espero, Qué grita vay la na armada Que vay muita alcambuzada, Onde vos ides. . nano quero A barriga esfuracada. Oh pisonro cuando sae Nano vay dicendo agoa vay, Muita gente sae enterra Os tambores tocano guerra, Vamos ver que he isto. .̱. anday ao mar nao será parte, pera que vosas torpes vidas rro Se del a de render ao ferro agudo, je lemencia valerosos Lusitanos, C sforzado Acevedo tende a espada, ea brazo Portugues nao se permite Sábelo levantar contra o rendido, e ja morto o Bandur. . ja co seu sangue As ondas do Oceano se vemtintas, Pera acidade perros, podéis irvos, E deijovos com vida, porque nella Deis mostras da fin triste, miserabel, no tirano Bandor. . viva o illustre, valeroso Cunha. . viva, viva, que viva he esta ca, se tudo he morte, oís de esa morte nace noso viva, P E quem morreo tamben da nosa banda, Quem Mano el de Souia. . o nova triste, dralves de Almeida, juntamente, Morte he pera sentir. . chégame a alma Ado esforzado Sousa. . dos imigos, Ficón algún convida. . o arrenegado, Inda que coa cabeza enduas aberta, ano Rey, . Felto en pedazos Temhas salgadas ondas sepultura Nano nos diréis ocomo. . tocano ca E desembarca a gente a toda furia Acuda cada huma sua bandeira, Que la saberéis iso largamente, Prometo de informarme, de muy cedo Vos dar neste lugar muy larga conta, De como pason tudo ja que ahora, A presa toda a gente desembarca, Ea obrigazano que temtodo soldado A nano desemparar sua bandeira, Esemelhantes tempos mo impedirem, Dando comisto fin a nosa historia. os de Alejandre tendo, os lazos que feito había Tebano, crendo es Que en quemera desfacia, Desfacelos nao podendo. Pera sair de esta afronta, Nontra afronta mor soy dar, ve soy os lazos cortar, 9O Dicendo en fin tanto monta, Cortar como de atar. ficera, exandre azos debía, os la ito máis os tivera ir nao sabia, quem soubera. erememo máis de sobejo, lhe nano cortáis, que ant do desejo. la med abios se jatano, Sendo o de que temmor mingua, Que aquilo que nao desatano, Co entendimento tratao, De ocortarenco a lingoa. autor sentindo en sí De faltas humlazo forte Lea manda pedir por mí. ve haja por elle aquí, Qué , & o quem corte. Comtudo se argus quver, Qué querráo Alejandres ser, No cortar la lhes aponta. ue dos tais omismo monta, nao entender. Gozaro que n altas hur s manda pe por el temdésate. comtudo se alo eirao Ale ra
